IV SA/Wr 41/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. Ś. o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej postanawia odmówić zawieszenia postępowania. Sygn. akt IV SA/Wr 41/09 POSTANOWIENIE Dnia 31 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. Ś. o wstrzymanie wykonania decyzji Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pismem z dnia 2 grudnia 2008 r. J. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej. Pismem z dnia 8 lutego 2009 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie. Wskazał, że z uwagi na wejście w życie nowych przepisów związanych z odbywaniem służby wojskowej, a jednocześnie brak na obecnym etapie wydania przepisów wykonawczych – złożona skarga może okazać się bezprzedmiotowa. Ustosunkowując się do powyższego wniosku, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. w piśmie z dnia 2 marca 2009 r. wskazała, że wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego nie powinien być uwzględniony. Zdaniem organu odwoławczego, jak wynika z pisma skarżącego z dnia 8 lutego 2009 r., nie został on powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej do końca 2008 r., a obecnie nie ma obowiązku odbycia tego rodzaju służby. Stąd też, w ocenie RWKL we W. brak jest jakichkolwiek przeszkód do rozpoznania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej; p.p.s.a., zawieszenie postępowania sądowego jest instytucją procesową mającą na celu usunięcie przeszkód, uniemożliwiających prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego o charakterze przejściowym. Przesłanki zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym zostały enumeratywnie wymienione w rozdziale 9 działu III p.p.s.a. Stosownie do art. 124 §1 p.p.s.a. Sąd zawiesza postępowanie z urzędu: 1) w razie śmierci strony lub jej przedstawiciela ustawowego, utraty przez nich zdolności procesowej, utraty przez stronę zdolności sądowej lub utraty przez przedstawiciela ustawowego charakteru takiego przedstawiciela z zastrzeżeniem §3; 2) jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 3) jeżeli strona lub jej przedstawiciel ustawowy znajduje się w miejscowości pozbawionej wskutek nadzwyczajnych wydarzeń komunikacji z siedzibą sądu; 4) jeżeli w stosunku do strony zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, a sprawa dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości; 5) w razie przedstawienia przez sąd w tym postępowaniu pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnego; 6) w przypadku, o którym mowa w art. 56, tj. w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 125 § 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu: 1) jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym; 2) jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej; 3) jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu; 4) w razie śmierci pełnomocnika, chyba że strona działa przed sądem osobiście. Stosownie zaś do art. 126 p.p.s.a. Sąd może również zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z ustawowych przesłanek zawieszenia postępowania, o których mowa w przepisach art. 124 i 125 p.p.s.a., tym bardziej że na obecnym etapie postępowania nie istnieje obowiązek odbycia zasadniczej służby wojskowej i skarżący nie został powołany do jej odbycia. Zdaniem Sądu nie zachodzą również przesłanki zawieszenia postępowania na mocy przepisu art. 126 p.p.s.a., który pozwala na zawieszenie postępowania na zgodny wniosek stron. Trzeba przy tym wskazać, że Sąd nie jest związany zgłoszonymi wnioskami, a rozstrzygnięcie kwestii zawieszenia postępowania zależy w omawianym przypadku od uznania Sądu. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Sygn. akt IV SA/Wr 41/09 Uzasadnienie Pismem z dnia 2 grudnia 2008 r. J. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej. Jednocześnie J. Ś. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Zdaniem skarżącego wykonanie tego orzeczenie spowoduje dla niego ciężkie i trudne do odwrócenia skutki przejawiające się w powołaniu go do służby wojskowej mimo trwającego nadal leczenia, a kategoria zdrowia "A", która została ustalona w zaskarżonym orzeczeniu kwalifikuje go do niezwłocznego wydania karty powołania do zasadniczej służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy uznał złożony wniosek za bezprzedmiotowy. Jak podano J. Ś. nie został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej, tym bardziej, że z dniem 1 stycznia 2009 r. zawieszono obowiązek odbywania tego rodzaju służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej; p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). W opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wykonanie aktu administracyjnego może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W konsekwencji uznać należy, że wstrzymanie wykonania aktów administracyjnych może dotyczyć tylko aktów, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. Zaskarżone orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. dotyczy uznania skarżącego za zdolnego do odbycia czynnej służby wojskowej i zaliczenia do kategorii "A" z punktu widzenia warunków zdrowotnych. Orzeczenie to nie nakłada więc na skarżącego żadnych obowiązków – ocena stanu zdrowia nie jest aktem możliwym do wykonania, a jedynie potwierdza istniejący stan rzeczy. W tym więc znaczeniu orzeczenie to nie może być wykonywane przez podejmowanie określonych czynności, a w konsekwencji nie może nastąpić wstrzymanie jego wykonania. Na marginesie wskazać należy, iż orzeczenie w przedmiocie określenia stopnia zdolności do służby wojskowej nie jest równoznaczne z powołaniem do odbycia służby. Wynika to z uregulowań zawartych w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr 241, poz. 2416 ze zm.) i tak, w myśl art. 60 ust. 1 i 2 tej ustawy powołanie do czynnej służby wojskowej następuje za pomocą kart powołania, kart mobilizacyjnych albo w drodze obwieszczeń lub w inny sposób określony przez Ministra Obrony Narodowej. Karta powołania jest decyzją administracyjną, a powoływanie do czynnej służby wojskowej należy do wojskowego komendanta uzupełnień, ponadto zgodnie z ust. 2a wymienionego artykułu od decyzji o powołaniu do czynnej służby wojskowej służy powołanemu odwołanie do szefa wojewódzkiego sztabu wojskowego, składane za pośrednictwem wojskowego komendanta uzupełnień w terminie czternastu dni od dnia jej doręczenia (...). W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły ustawowe przesłanki dające podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.