IV SA/Wr 41/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia : odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami) utrzymało w mocy decyzję działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta L., Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L., z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego M. D. w związku z opieką nad ojcem A.D.. Skargę na decyzję organu II Instancji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Wrocławiu A. D., domagając się, aby jego córka otrzymała wnioskowane świadczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Konieczną przesłanką posiadania legitymacji skargowej określonej w tym przepisie jest wykazanie przez podmiot wnoszący skargę interesu prawnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 1996r. sygn. akt II SA 74/96, opublikowane ONSA 1997/2/89 "Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu (...) przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Na rzecz innych osób mogą działać tylko: prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i niektóre organizacje społeczne". Pojęcie interesu prawnego należy zaś ujmować w kategoriach obiektywnych. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 nr 139 poz. 992 ze zm.), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jest przyznawane opiekunowi osoby niepełnosprawnej, a nie osobie wymagającej opieki. Istotą świadczenia jest zrekompensowanie opiekunowi rezygnacji z aktywności zawodowej poprzez wypłacenie mu określonej przepisami kwoty oraz opłacenie składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe (art. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych – tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. nr 205, poz. 1585 ze zm.). Zatem interes prawny do wniesienia skargi na decyzję w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego ma jedynie opiekun osobowy niepełnosprawnej. W rozpoznawanej sprawie jedyną osobą legitymowaną do zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] listopada 2011 r. była M.D.. Natomiast A. D., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, posiadają jedynie interes faktyczny w przyznaniu jego córce świadczenia pielęgnacyjnego. Nie ma on natomiast interesu prawnego, dającego legitymację do skutecznego zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w tej sprawie. Osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu (tak uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005r., sygn. akt OPS 1/04; opublikowana w ONSAiWSA 2005, z.4, poz.62). Biorąc pod uwagę, że skarga została wniesiona przez osobę niemającą legitymacji skargowej, Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.