IV SA/Wr 412/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt IV Sa/Wr 412/14 oddalającego skargę M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności powstałych z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r. wydanym w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. G., dalej skarżący, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności powstałych z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wyrok powyższy wraz z pisemnym uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia oraz o terminie i sposobie jego wniesienia został doręczony skarżącemu w dniu 25 listopada 2014 r. W dniu 27 listopada 2014 r. skarżący przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu osobiście podpisane pismo zatytułowane "Wniosek", w którym wystąpił o: "przyjęcie wniosku jako kasacji wyroku". Pismo to zawierało również wniosek o przyznanie, jak podał skarżący: "obrońcy z urzędu iż kasacja być tylko złożona przez obrońcę." Pismem z dnia z dnia 5 grudnia 2014 r. wysłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku PFF o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w celu jego wypełnienia, podpisania i przesłania do Sądu w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismo to doręczono adresatowi w dniu 12 grudnia 2014 r. Pozostało one bez odpowiedzi. Wobec powyższego zarządzeniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2015 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zarządzeniem z dnia 26 marca 2015 r. wezwano skarżącego o sprecyzowanie, w terminie 7 dni od dnia otrzymania ww. pisma pod rygorem odrzucenia, pisma skarżącego z dnia 27 listopada 2014 r. nazwanego "Wniosek" przez podanie, czy pismo to jest tylko wnioskiem o przyznanie pomocy prawnej z urzędu, czy zawiera także inne treści bądź żądanie, albowiem z treści wniosku może wynikać, że stanowi ono skargę kasacyjną. Mimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie odpowiedział na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 175 § 1 p.p.s.a, skarga kasacyjna może być skutecznie wniesiona, jeżeli odpowiada wymaganiom skargi kasacyjnej, określonym w przepisie art. 176 p.p.s.a oraz jest sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.), a także należycie opłacona, jeżeli podlega opłacie stałej (art. 219 § 1 p.p.s.a.). Wobec niesprecyzowania przez skarżącego w zakreślonym terminie pisma z 27 listopada 2014 r. nazwanego "Wniosek", Sąd przyjął w oparciu o treść pisma, że stanowi ono w swej istocie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wydanego w niniejszej sprawie wyroku. Należało w rezultacie uznać, że w rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną sporządził i złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący, który nie jest adwokatem, ani radcą prawnym. Skarga kasacyjna nie spełnia zatem wymogu niezbędnego do skutecznego jej wniesienia skargi, a mianowicie nie jest sporządzona przez uprawnione osoby. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W tej sytuacji skarga kasacyjna sporządzona osobiście przez skarżącego niebędącego żadnym z podmiotów wskazanych w art. 175 § 1 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 178 p.p.s.a.