IV SA/Wr 412/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wr 412/14 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności powstałych z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia odrzucić zażalenie. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w niniejszej sprawie skargę M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności powstałych z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Po doręczeniu skarżącemu powyższego wyroku, skarżący złożył pismo z dnia 27 listopada 2014 r. nazwane "Wniosek", w którym wniósł o przyjęcie jego wniosku jako skargi kasacyjnej. Pismo to, wobec jego niesprecyzowania przez skarżącego mimo wezwania Sądu, zostało uznane za skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną ze względu na sporządzenie i złożenie jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez skarżącego, który nie jest adwokatem, ani radcą prawnym. W dniu 13 maja 2015 r. skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie z dnia 30 kwietnia 2015 r., wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu i przyznanie obrońcy z urzędu celem złożenia kasacji. Powyższe pismo zostało sporządzone i podpisane osobiście przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 194 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego odrzucające skargę przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Zgodnie zaś z art. 175 § 2 p.p.s.a., przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis ten w § 3 stanowi, że skarga kasacyjna może być sporządzona przez: 1) doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami; 2) rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej. W rozpoznawanej sprawie zażalenie na ww. postanowienie z dnia 30 kwietnia 2015 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej sporządził i złożył skarżący, który nie jest adwokatem, ani radcą prawnym. Zatem zażalenie nie spełnia wymogu niezbędnego do skutecznego wniesienia skargi, a mianowicie nie jest sporządzone przez uprawnioną ustawowo osobę. Wniesienie zażalenia sporządzonego i podpisanego osobiście przez skarżącego należało uznać za niedopuszczalne. Podlegało ono zatem odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Zawartemu w zażaleniu wnioskowi o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wydanego w tej sprawie wyroku nadano odrębny bieg.