IV SA/Wr 413/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 marca 2015 r. do 30 czerwca 2015 r. oraz przyznania dodatku na okres od 1 lipca 2015 r. do 31 sierpnia 2015 r. postanawia: I. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu, II. umorzyć postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 3 lipca 2015 r. umorzono postępowanie z wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 listopada 2015 r. wyznaczono termin rozprawy na dzień 3 grudnia 2015 r. Pismem z dnia 16 listopada 2015 r. skarżący złożył m. in. wniosek o przyznanie prawa pomocy w całości, w tym o ustanowienie adwokata z urzędu i wniosek o odroczenie wyznaczonej rozprawy do czasu ustanowienia adwokata. Do pisma tego dołączył złożony na urzędowym formularzu z dnia 16 listopada 2015 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. W uzasadnieniu tego wniosku podał, że domaga się ustanowienia adwokata z uwagi na ciężką sytuację materialną spowodowaną brakiem pracy i dochodów oraz jakiejkolwiek pomocy ze strony MOPS i innych osób. Jest zmuszony głodować, gdyż ostatni dochód jaki otrzymał to było jednorazowe stypendium szkoleniowe z PUP w listopadzie 2013 r. w wysokości 988 zł brutto. Toczą się postępowania sądowe o zapłatę za czynsz i energię. Grozi mu eksmisja na bruk i śmierć z głodu. Decyzją PUP z dnia [...] maja 2015 r. pozbawiono go statusu osoby bezrobotnej bez możliwości ponownej rejestracji mimo, że nigdzie nie pracuje i nie otrzymuje dochodów. Domaga się ustanowienia adwokata, gdyż organ odmówił mu przyznania dodatku mieszkaniowego na pełne sześć miesięcy. Wskazał, że posiada mieszkanie kwaterunkowe i nie posiada innych nieruchomości, ani oszczędności, papierów i przedmiotów wartościowych oraz wierzytelności. Po rozpoznaniu powyższego wniosku o przyznanie prawa pomocy zawartego w piśmie z dnia 16 listopada 2015 r. i w urzędowym formularzu z dnia 16 listopada 2015 r. referendarz sądowy postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r. odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata i umorzył postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Odmowa ustanowienia pełnomocnika z urzędu została uzasadniona nadużyciem prawa do przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu tego postanowienia referendarz stwierdził m. in., że prawo pomocy stanowiące formę realizacji prawa do sądu, nie może być przyznane podmiotowi, który ze swojego prawa czyni nienależyty użytek. Tak zaś należy oceniać np. działania podmiotu, który inicjuje szereg postępowań sądowych nie w celu ochrony swoich realnych praw, ale dla którego inicjowanie tychże postępowań jest celem samym w sobie. Na poparcie tego stanowiska referendarz sądowy dokonał analizy liczby spraw wszczętych skargami i wnioskami skarżącego i charakteru rozstrzygnięć wydanych przez Sąd i podkreślił, że charakter rozstrzygnięć poddanych kontroli sądowej i liczba wniesionych spraw oraz liczba wniosków o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń kończących postępowanie sądowe (zakończonych postanowieniami o odrzuceniu tych skarg), a także liczba wniosków o dokonanie wykładni tych orzeczeń i wstrzymanie ich wykonania oraz systematyczny wzrost liczby skarg wniesionych przez skarżącego, a przy tym i wniosków o przyznanie prawa pomocy do tych skarg dowodzą, że celem skarżącego nie jest faktyczna obrona swych praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym lecz inicjowanie postępowań sądowych, stanowiące cel sam w sobie. Pismem z dnia 30 listopada 2105 r. (k-38) skarżący wniósł sprzeciw od tego postanowienia, w którym podał, że odmówiono mu przyznania prawa pomocy w całości i że domaga się ustanowienia adwokata z urzędu, ponieważ referendarza sądowy "jako członek zorganizowanej grupy przestępczej orzeka w sposób stronniczy w celu dokonania ukartowanego ludobójstwa i eksterminacji jego osoby". Po rozpoznaniu tego sprzeciwu Sąd postanowieniem z dnia 28 grudnia 2015 r. odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata i umorzył postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych z uwagi na zwolnienie od tych kosztów z mocy ustawy. Natomiast odmowa ustanowienia pełnomocnika z urzędu została uzasadniona nadużyciem prawa do przyznania prawa pomocy. Kolejnym pismem z dnia 26 listopada 2015 r. (k-34) nazwanym "wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu do sprawy oraz o zarządzenie połącznia spraw" skarżący w pkt 1 ponownie podał, że domaga się ustanowienia adwokata z uwagi na ciężką sytuację bytową i materialną spowodowaną brakiem pracy i dochodów oraz jakiejkolwiek pomocy ze strony MOPS i innych osób. Jest zmuszony głodować, gdyż ostatni dochód jaki otrzymał to było jednorazowe stypendium szkoleniowe z PUP w listopadzie 2013 r. w wysokości 988 zł brutto. Toczą się postępowania sądowe o zapłatę za czynsz i energię. Grozi mu eksmisja na bruk i śmierć z głodu. Decyzją PUP z dnia [...] maja 2015 r. pozbawiono go bezpowrotnie i bezterminowo statusu osoby bezrobotnej bez możliwości ponownej rejestracji mimo, że nigdzie nie pracuje i nie otrzymuje dochodów. Nie otrzymuje renty, alimentów ani zasiłków z MOPS. Czynsz za mieszkanie wynosi 500 zł miesięcznie lecz go nie opłaca i toczą się postępowania sądowe o zapłatę czynszu i prądu. Komornik umorzył postępowanie wobec niemożności ściągnięcia długu, lecz żąda opłaty za swoje czynności. Nie ma kont bankowych ani dewizowych i oszczędności. Dodał, że ustanowienie adwokata i połączenie tej sprawy ze sprawą IV SA/Wr 613/13 jest konieczne, gdyż Sąd w swoich wyrokach wskazuje, że nie kieruje się słusznym interesem strony bowiem w jego ocenie art. 134 p.p.s.a. w związku z art. 7 kpa jest reliktem ubiegłego systemu prawnego, którego ustawodawca do tej pory nie zdołał uchylić z kpa. Wobec braku pomocy prawnej ze strony fachowego pełnomocnika nie ma możliwości wniesienia kasacji do NSA od takiego wyroku. Jest to dyskryminacja ze względu na status materialny i społeczny, co w oczywisty sposób narusza "Ustawę Zasadniczą" i art. 5 i 6 Międzynarodowej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i narusza bezpieczeństwo, prawo do sądu i sprawiedliwego wyroku. Zagrożone jest jego życie i zdrowie. Do pisma tego dołączył złożony na urzędowym formularzu z dnia 26 listopada 2015 r. (k- 36) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. W uzasadnieniu tego wniosku ponownie podał, że domaga się ustanowienia adwokata z uwagi na ciężką sytuację bytową i materialną spowodowaną brakiem pracy i dochodów oraz jakiejkolwiek pomocy ze strony MOPS i innych osób. Jest zmuszony głodować, gdyż ostatni dochód jaki otrzymał to było jednorazowe stypendium szkoleniowe z PUP w listopadzie 2013 r. w wysokości 988 zł brutto. Toczą się postępowania sądowe o zapłatę za czynsz i energię. Grozi mu eksmisja na bruk i śmierć z głodu. Decyzją PUP z dnia [...] maja 2015 r. pozbawiono go statusu osoby bezrobotnej bez możliwości ponownej rejestracji mimo, że nigdzie nie pracuje i nie otrzymuje dochodów. Pozbawiono go tym samym prawa do służby zdrowia. Domaga się ustanowienia adwokata, gdyż sprawa jest dla niego zbyt skomplikowana, a MOPS wydając w jednej decyzji dwa rozstrzygnięcia naruszył prawo, gdyż ustawa nie przewiduje możliwości łącznia sprzecznych rozstrzygnięć. Wskazał, że posiada mieszkanie kwaterunkowe i nie posiada innych nieruchomości, ani oszczędności, papierów i przedmiotów wartościowych oraz wierzytelności. Złożony pismem z dnia 26 listopada 2015 r. wniosek o ustanowienie adwokata oraz złożony wraz z tym pismem na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu został zakwalifikowany jako kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Po rozpoznaniu tego kolejnego wniosku z dnia 26 listopada 2016 r. postanowieniem referendarza sądowego z dnia 1 grudnia 2015 r. odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata i umorzono postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Odmowa ustanowienia pełnomocnika z urzędu została uzasadniona nadużyciem prawa do przyznania prawa pomocy. W jego uzasadnieniu referendarz sądowy stwierdził, że istotne jest, że liczba skarg wniesionych przez skarżącego stale wzrasta, gdyż w marcu 2015 r. zarejestrowano ponad 500 spraw i wniosków skarżącego, a maju 2015 r. zarejestrowano ponad 600 spraw, a listopadzie 2015 r. liczba ta wyniosła 633 sprawy. Liczba wniesionych skarg i wniosków wszczynających postępowanie sądowe świadczy o tym, że skarżący nadużywa prawa do sądu. Ponadto referendarza podkreślił, że charakter rozstrzygnięć poddanych kontroli sądowej i liczba wniesionych spraw oraz liczba wniosków o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń kończących postępowanie sądowe (zakończonych postanowieniami o odrzuceniu tych skarg), a także liczba wniosków o dokonanie wykładni tych orzeczeń i wstrzymanie ich wykonania oraz systematyczny wzrost liczby skarg wniesionych przez skarżącego, a przy tym i wniosków o przyznanie prawa pomocy do tych skarg dowodzą, że celem skarżącego nie jest faktyczna obrona swych praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym lecz inicjowanie postępowań sądowych, stanowiące cel sam w sobie. Dodał, że ocena, iż strona postępowania sądowego w dalszym ciągu nadużywa prawa do sądu wyklucza zatem możliwość przyznania prawa pomocy nawet w sytuacji, gdyby strona ta wykazała, że spełnia przesłanki materialne warunkujące przyznanie prawa pomocy uregulowane w art. 246 p.p.s.a W tej sytuacji powołane przez skarżącego okoliczności dotyczące jego sytuacji materialnej w tym zaległości czynszowych, braku dochodu, pomocy z MOPOS, utraty statusu osoby bezrobotnej i postępowań sądowych o zapłatę czynszu, gazu i prądu nie zmieniają więc oceny, że skarżący nadużywa prawa do sądu. Referendarz stwierdził również, że wniosek o połączenie spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia nie stanowi przesłanki, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy. Przesłanki tej nie stanowią także pozostałe powołane przez skarżącego okoliczności dotyczące braku pomocy prawnej ze strony fachowego pełnomocnika w celu wniesienia skargi kasacyjnej do NSA od wyroku skutkującego dyskryminacją ze względu na status materialny i społeczny, naruszeniem "Ustawy Zasadniczej" i art. 5 i art. 6 Międzynarodowej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Postanowienie to zostało dręczone skarżącemu w sobotę 12 grudnia 2015 r. Pismem z dnia 21 grudnia 2015 r., złożonym tego samego dnia osobiście w Sądzie, skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego z dnia 1 grudnia 2015 r. "odmawiającego przyznania prawa pomocy w całości i ustanowienia adwokata" i wniósł o przywrócenie terminu oraz zmianę postanowienia i ustanowienie adwokata. Podał, że "referendarz sądowy jako członek obcego, zbrodniczego, totalitarnego, mafijnego organu władzy orzekając w sposób ukartowany i dyspozycyjny wobec mafijnego bosa dokonuje oczywistego ludobójstwa na tle rasistowskim i korupcyjnym w celu eksterminacji jego osoby. Jest on wysłannikiem i agentem na usługach samego zła osiadłego w obcym i szatańskim mocarstwie". Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona lub adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. W razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd (art. 260 p.p.s.a.). Sprzeciw wniesiony w rozpoznawanej sprawie został złożony w ustawowym terminie, ponieważ ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że postanowienie referendarza sądowego z dnia 1 grudnia 2015 r. zostało doręczone osobiście skarżącemu w sobotę 12 grudnia 2015 r., a więc zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. termin ten upłynął w poniedziałek 21 grudnia 2015 r. i w tym dniu skarżący złożył osobiście w Sądzie, pismem z dnia 21 grudnia 2015 r., sprzeciw od tego postanowienia. Powołany przepis art. 83 § 2 p.p.s.a. stanowi bowiem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W świetle powyższego, wskutek skutecznie wniesionego sprzeciwu, postanowienie referendarza sądowego z dnia 1 grudnia 2015 r. odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata i umarzające postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, utraciło moc, zaś kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, zawarty w piśmie z dnia 26 listopada 2015 r. i w urzędowym formularzu z dnia 26 listopada 2015 r. - podlega rozpoznaniu przez sąd. W myśl art. 244 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu obejmuje z mocy art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym, a przyznanie tego prawa następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w sytuacji, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. Kolejny wniosek z dnia 26 listopada 2015 r. o ustanowienie pełnomocnika nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że skarżący w okresie od 2009 r. do 2014 r. wniósł 456 skarg i wniosków wszczynających postępowanie sądowe. W okresie tym większość skarg została odrzucona, a więc nie doszło do ich merytorycznego rozpoznania. Skarżący złożył również w ponad 140 sprawach wnioski o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń kończących postępowanie sądowe, a także wnioski o dokonanie wykładni tych orzeczeń i wstrzymanie ich wykonania. Skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia kończącego postępowanie zostały odrzucone, ponieważ nie zostały sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika. Wnioski o wykładnię orzeczeń zostały załatwione odmownie lub też dodatkowo umorzono postępowanie wszczęte kolejnymi wnioskami w tym przedmiocie. We wszystkich sprawach odmówiono wstrzymania wykonania orzeczenia. Ponadto skarżący wielokrotnie składał wnioski o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, przy czym po wyznaczeniu przez Naczelny Sąd Administracyjny innego Sądu, np. w Gliwicach, w Opolu, skarżący złożył kolejny wniosek o wyłączenie składu tego innego Sądu. Skarżący wniósł również w 2014 r. szereg skarg o wznowienie postępowania sądowego. W okresie od 2009 r. do listopada 2014 r. liczba zarejestrowanych wniosków o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika wyniosła 240 wniosków. W 2014 r. 106 wniosków o ustanowienie pełnomocnika z urzędu pozostawiono bez rozpoznania wobec nieuzupełnienia jego braków poprzez złożenie wniosku na wymaganym urzędowym formularzu lub niesprecyzowania w jakiej sprawie żądane jest prawo pomocy. Natomiast 45 wniosków o przyznanie prawa pomocy zostało oddalonych postanowieniami Sądu z uwagi na nadużycie prawa pomocy, a w 37 sprawach odmówiono przyznania prawa pomocy postanowieniem referendarza z uwagi na nadużycie tego prawa. Ponadto w 2014 r. w 40 sprawach poinformowano skarżącego pismem referendarza sądowego, że jest zwolniony z kosztów sądowych z mocy ustawy, a w 39 sprawach umorzono postępowanie wszczęte takim wnioskiem. W okresie od 2009 r. do 2013 r. m. in. w 27 sprawach przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W większości spraw wyznaczony z urzędu adwokat składał opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżący wypowiadał również pełnomocnictwa wyznaczonym z urzędu pełnomocnikom. Istotne jest, że liczba skarg wniesionych przez skarżącego stale wzrasta, gdyż w marcu 2015 r. zarejestrowano ponad 500 spraw i wniosków skarżącego, a maju 2015 r. zarejestrowano ponad 600 spraw, a listopadzie 2015 r. liczba ta wyniosła 633 sprawy. Liczba wniesionych skarg i wniosków wszczynających postępowanie sądowe świadczy w ocenie Sądu o tym, że skarżący nadużywa prawa do sądu. Świadczy o tym również charakter rozstrzygnięć poddanych kontroli sądowej i liczba wniesionych spraw oraz liczba wniosków o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń kończących postępowanie sądowe (zakończonych postanowieniami o odrzuceniu tych skarg), a także liczba wniosków o dokonanie wykładni tych orzeczeń i wstrzymanie ich wykonania oraz systematyczny wzrost liczby skarg wniesionych przez skarżącego, a przy tym i wniosków o przyznanie prawa pomocy do tych skarg, które dowodzą, iż celem skarżącego nie jest faktyczna obrona swych praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym lecz inicjowanie postępowań sądowych, stanowiące cel sam w sobie. Podkreślenia wymaga, że skarżący w wielu sprawach składał wniosek o przyznanie prawa pomocy i towarzyszący mu wniosek o odroczenie rozprawy. W postanowieniu tutejszego Sądu z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 168/14, podjętym w innej sprawie skarżącego, wskazano zaś, że skarżący zmierza w ten sposób do spowodowania przewlekłego prowadzenia postępowania. Podobnie skarżący postąpił w niniejszej składając po otrzymaniu zawiadomienia o terminie rozprawie pierwszy wniosek o prawo pomocy i jednocześnie o odroczenie rozprawy oraz o połączenie spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz drugi, obecnie rozpoznawany, wniosek o prawo pomocy i o połączenie spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Ocena, iż strona postępowania sądowego w dalszym ciągu nadużywa prawa do sądu wyklucza zatem możliwość przyznania prawa pomocy nawet w sytuacji, gdyby strona ta wykazała, że spełnia przesłanki materialne warunkujące przyznanie prawa pomocy uregulowane w art. 246 p.p.s.a Powołane przez skarżącego okoliczności dotyczące jego sytuacji materialnej w tym zaległości czynszowych, braku dochodu, pomocy z MOPOS, utraty statusu osoby bezrobotnej i postępowań sądowych o zapłatę czynszu, gazu i prądu nie zmieniają więc oceny, że skarżący nadużywa prawa do sądu. Ponadto z treści przedstawionego wyżej pisma z dnia 26 listopada 2015 r. wynika, że skarżący jako okoliczności uzasadniające ustanowienie adwokata powołał wymóg połączenie tej sprawy ze sprawą IV SA/Wr 613/15, z uwagi na to, iż Sąd w swoich wyrokach nie kieruje się słusznym interesem strony. Wniosek o połączenie spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia nie stanowi jednak przesłanki, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy. Również pozostałe powołane przez skarżącego okoliczności dotyczące braku pomocy prawnej ze strony fachowego pełnomocnika w celu wniesienia skargi kasacyjnej do NSA od wyroku skutkującego dyskryminacją ze względu na status materialny i społeczny, naruszeniem "Ustawy Zasadniczej" i art. 5 i art. 6 Międzynarodowej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, a także naruszeniem bezpieczeństwa, prawa do sądu i sprawiedliwego wyroku i zagrożeniem życia i zdrowia nie stanowią w rozpoznawanej sprawie przesłanki pozwalającej na zmianę stanowiska, iż skarżący nadużywa prawa do przyznania mu prawa pomocy. Przedstawione okoliczności uprawniały Sąd do stwierdzenia, że domaganie się przez skarżącego prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu w tej sprawie stanowi nadużycie tego prawa. O ile Sąd zobligowany jest wszcząć postępowanie na skutek wniesienia każdej skargi, to już przyznanie uprawnienia procesowego, które wiąże się z przejęciem przez Skarb Państwa kosztów udziału strony w postępowaniu, musi być racjonalnie uzasadnione. Sąd, jako gospodarz postępowania, będący jednocześnie dysponentem środków publicznych w tym zakresie, nie może akceptować sytuacji, w której koszty wszczętych przez skarżącego licznych, merytorycznie wątpliwych postępowań sądowych, zostałyby sfinansowane przez Skarb Państwa (post. NSA z dnia 3 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ. 61/15 ). Podkreślenia wymaga, że postanowienie to wydane zostało przez NSA po rozpoznaniu zażalenia skarżącego w innej sprawie, tj. o sygn. akt IV SAB/Wr 153/14, w której podjęto postanowienie odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy z uwagi na nadużycie prawa do przyznania prawa pomocy, zaś wniosek o przyznanie tego prawa został złożony po wydaniu, w dniu 22 lipca 2014 r. postanowienia odrzucającego skargę o wznowienie postępowania sądowego, a więc w celu zaskarżenia orzeczenia kończącego postępowanie sądowe. Także podniesione w sprzeciwie okoliczności dotyczące osoby referendarza sądowego "jako członka obcego, zbrodniczego, totalitarnego, mafijnego organu władzy orzekającego w sposób ukartowany w celu eksterminacji osoby skarżącego" pozostają bez wpływu na stanowisko, że skarżący nadużywa prawa do przyznania mu prawa pomocy. Z tych względów wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu nie zasługiwał na uwzględnienie (pkt I sentencji). Natomiast odnośnie wniosku w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych wskazać należy, że skarżący jest zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. "h" p .p. s. a., z którego wynika, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu dodatków mieszkaniowych. W tej sytuacji postępowanie wszczęte tym wnioskiem należało w pkt II sentencji umorzyć jako zbędne, na podstawie art. 249a p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 p.p.s.a. w związku z art. 245 § 3, art. 249a i art. 239 § 1 pkt 1 lit. "h" p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.