IV SA/Wr 416/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. N. decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego postanawia : zwrócić wpis od skargi w kwocie 230 (słownie: dwieście trzydzieści) złotych. W dniu 23 lipca 2008 r. wpłynęła do Wojewody D. skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga K. N., na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego. W dniu 7 września 2008 r. na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła kwota dwustu trzydziestu złotych uiszczona przez skarżącego tytułem wpisu w powyższej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy sprawy zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla osób bezrobotnych, które to sprawy zostały zaliczone do spraw związanych ze statusem bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej, Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. b, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm.) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. Zatem ustawowe, przedmiotowe zwolnienie od obowiązku uiszczania kosztów sądowych sprawia, że wpis w powyższej sprawie, należy zwrócić skarżącemu, co wynika z art. 225 powołanej wyżej ustawy. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 225 i art. 232 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.