IV SA/Wr 416/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy; III. odmówić zawieszenia postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., dalej: SKO, odmówiło Z. R., dalej skarżący, po rozpatrzeniu jego wniosku o "zawieszenie postępowania w Kolegium o ponowne rozpatrzenie sprawy" ze względu na złożone wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia 10 grudnia 2013 r., nr [...] stwierdzającej nieważność wydanej z upoważnienia Prezydenta W. – decyzji – Zastępcy Kierownika Działu Świadczeń w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia 25 maja 2012 r., nr [...], którą przyznano skarżącemu dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 grudnia 2009 r., do dnia 31 grudnia 2009 r., w kwocie 233, 18 zł miesięcznie oraz ze względu na wszczęte postępowanie o "uzupełnienie orzeczenia o brakujące rozstrzygnięcie – do czasu ich zakończenia", na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. odmówiło zawieszenia postępowania. Postanowienie z dnia [...] zawierało pouczenie, że jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. Powyższe postanowienie z dnia [...] skarżący odebrał osobiście w dniu 26 marca 2014 r. co poświadczył własnoręcznym podpisem, zaś w dniu 30 kwietnia 2014 r. (data osobistego złożenia pisma w siedzibie SKO) skarżący wniósł skargę na wymienione postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., stanowi o zakresie kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg m.in. na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 2 i pkt 3 powołanego przepisu). Zaskarżone do Sądu postanowienie niewątpliwie nie należy do żadnej z kategorii wymienionych wyżej postanowień. Zostało ono bowiem wydane na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji może zawiesić postępowanie, jeśli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Stosownie do art. 101 § 3 k.p.a. jedynie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Postanowienie to ma ściśle procesowy charakter – nie rozstrzyga zaś sprawy co do istoty. Nie jest to postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje na nie zażalenie. Nie jest to również inny, niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 p.p.s.a., akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podstawową przesłanką warunkującą zaskarżenie postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego jest zamknięty i nie ulega wątpliwości, że nie obejmuje zaskarżonego postanowienia. W tej sytuacji wniesiona w niniejszej sprawie skarga, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Z kolei, z przepisu art. 247 p.p.s.a. wynika, iż prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Za skargę oczywiście bezzasadną uważa się także skargę podlegającą odrzuceniu. W związku z tym na podstawie cytowanego przepisu prawa należało oddalić wniosek skarżącego o udzielenie pomocy prawnej. Brak również podstaw do zawieszenia postępowania sądowego zgodnie z żądaniem skargi. Omówiona sprawa ma bowiem samoistny charakter i nie wiąże się z jakimkolwiek postępowaniem prowadzonym z inicjatywy procesowej skarżącego. Przepisy art. 56 i art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. nie mają tu zastosowania. Z tego względu należało odmówić zawieszenia postępowania sądowego w sprawie określonej w sentencji postanowienia.