IV SA/Wr 416/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie: Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.) Protokolant: Paulina Szpakowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W.u z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Postępowanie w sprawie wszczęte zostało wnioskiem M. B. (dalej: wnioskodawca, skarżący) z dnia 20 stycznia 2015 r. adresowanym do Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: - " jakie wnioski w latach 2009, 2010,2011, 2012,2013 i jaka ich ilość stanowiła braki formalne "podpisy i brak załączników graficznych, - ile wydali kierownicy (...) oddziału decyzji w wyniku uzupełnień powyższych braków w latach 2009, 2010, 2011, 2012, 2013 po dacie 9 czerwca w każdym roku". W odpowiedzi na wniosek Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa D. Oddział Regionalny pismem z dnia 3 stycznia 2015r. poinformowała wnioskodawcę, że nie dysponuje gotową informacją, zaś żądana informacja stanowi informację przetworzoną . W związku z tym adresat wniosku wezwał wnioskodawcę do wykazania ważnego interesu publicznego uzasadniającego żądnie uzyskania informacji przetworzonej. Wnioskodawca pismem z dnia 10 stycznia 2015r. wyjaśnił, że złożył wniosek jako przewodniczący sekcji [...] Związku Zawodowego A, zaś wnioskowana informacja ma charakter informacji prostej. Natomiast żądane dane "są niezbędne do ustalenia zakresu możliwości popełnienia przestępstw w okresie 2009-2014 przez Pana oraz podległych Panu kierowników biur powiatowych z art.231§1 oraz innych art. kodeksu karnego na szkodę Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz polskich rolników". Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Zastępca Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym wnioskiem z tym uzasadnieniem, że wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej, bowiem może powstać dopiero po wykonaniu szeregu czynności, aby mogła otrzymać żądaną treść i postać. Natomiast wnioskodawca nie wykazał przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. W odwołaniu od powyższej decyzji, wnioskodawca podniósł, że domagając się danych publicznych działał w imieniu Związku Zawodowego A, do czego organ w ogóle się nie odniósł. Odwołujący zakwestionował też zakwalifikowanie wnioskowanej informacji jako informacji przetworzonej oraz podniósł zarzut braku wskazania przez organ, jakie czynności należałoby wykonać, aby przypisać jej taki charakter. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przez Dyrektora D. Oddziału Regionalnego (dalej organ, Dyrektor) - na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) dalej k.p.a., art. 5 ust. 2, art. 17 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014r. poz. 782 ze zm.) dalej u.d.i.p., art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014r. poz. 1438 ze zm.) utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, bowiem z jej powstaniem wiąże się konieczność wykonania szeregu czynności, aby mogła otrzymać żądaną treść i postać. Dyrektor podkreślił, że aby przygotować wszystkie żądane informacje, musiałby złożone w formie papierowej wnioski poddać analizie, opracować jako całość i przesłać wnioskującemu sporządzone wyłącznie dla niego zestawienie żądanych danych. W tym kontekście organ wskazał, że w województwie d. w 26 Biurach Powiatowych ARIMR weryfikowanych było w latach 2009-2013 ok 60 tys. wniosków rocznie. Dla każdej ze spraw przeprowadzono odrębne postępowanie administracyjne, gdzie wykonanych zostało szereg czynności formalnych podejmowanych przez organy administracji i stronę wnioskującą, a które znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy. Organy Agencji nie prowadzą rejestru wniosków z uwzględnieniem czynności, jakie w trakcie postępowania zostały przeprowadzone, w tym rejestru wezwań kierowanych do strony postępowania oraz rodzaju rozstrzygnięć wydawanych w oparciu o składane przez wnioskodawców wyjaśnienia, uzupełnienia. W celu zgromadzenia informacji żądanych przez skarżącego należałoby przeanalizować sięgając do papierowej wersji akt sprawy, każdą poszczególną sprawę z ilości ok. 300 tysięcy procedowanych spraw w województwie d. w okresie 2009-2013 w kontekście podejmowanych czynności administracyjnych, wraz z datą ich przeprowadzenia oraz wydanych w oparciu o nie rozstrzygnięć. W odniesieniu do przesłanki wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego związanego z udzieleniem przedmiotowej informacji, organ odwoławczy wskazał, że żądający informacji publicznej przetworzonej dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. ma w istocie przeciwdziałać kierowaniu wniosków, zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej dla realizacji celów osobistych lub komercyjnych i ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej. Według organu II instancji po stronie wnioskodawcy przesłanka szczególnie istotnego interesu publicznego nie została wykazana. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu . Skarga oparta została na zarzutach rażącego naruszenia przepisów : - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędną ocenę charakteru żądanej informacji publicznej, jako wykraczającej poza granice informacji prostej, przez wadliwe zastosowanie tego przepisu i żądanie wykazania okoliczności szczególnie istotnych dla interesu publicznego; przyjęcie, że nawet w sytuacji uznania wnioskowanej informacji za posiadającą charakter przetworzony, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania przesłanki szczególnie ważnego interesu publicznego; - art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez przyjęcie, że wnioskowana informacja podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację podniesioną w odwołaniu . W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z uzasadniającą je argumentacją. Przy czym w odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia art. - art. 5 ust. 2 u.d.i.p organ przyznał, że faktycznie doszło do rażącego naruszenia prawa, ponieważ w preambule przedmiotowych decyzji błędnie wskazano podstawę prawną tj. art. 5 ust 2 u.d.i.p., który nie odnosi się do stanu faktycznego tej sprawy. Jednocześnie podkreślił, że w trakcie procedowania przedmiotowej sprawy w preambule i tylko w niej dokonano wskazania niewłaściwej podstawy prawnej, podczas gdy w uzasadnieniu decyzji posługiwano się właściwą podstawą prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego , o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. A zatem przepisy określające zasady sądowej kontroli decyzji administracyjnych nie pozwalają na bezpośrednie kreowanie przez sąd administracyjny praw i obowiązków stron. Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a. Wskazać również należy, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Oceniając więc wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że nie jest ona obarczona żadną wadą, w szczególności taką, która musiałby skutkować koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało bowiem z poszanowaniem wymaganego trybu postępowania oraz przy zastosowaniu przepisów prawa materialnego zgodnych z przedmiotem sprawy. Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.) , której art. 1 ust. 1 definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych, podlegającą udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na ustawowo określonych zasadach i trybie. Wobec otwartego katalogu danych stanowiących informację publiczną, skonkretyzowanego przez ustawodawcę w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że poprzez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość dotyczącą sfery faktów i danych, wytworzoną lub odnoszącą się do władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także do innych podmiotów, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02 oraz z 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12). W badanej sprawie pozostaje poza sporem fakt, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej, albowiem odnosi się do zasad funkcjonowania podmiotu, o którym mowa w art.4 ust.1 u.d.i.p., w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie ich rozstrzygania ( art.6 ust.1 pkt 3 lit. d i lit.e u.d.i.p.). Między stronami niesporny jest również fakt, że adresat przedmiotowego wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Osią sporu między stronami jest charakter (kwalifikacja) żądanej przez skarżącego informacji publicznej, prowadzący w konsekwencji do odmowy jej udostępnienia. W ocenie wnioskodawcy dane dotyczące ilości decyzji pozytywnych i negatywnych wydanych - po uzupełnieniu braków na podstawie art.64§ 2 k.p.a. - po dacie 9.06.2009 r. w latach 2009-2013 stanowią informację prostą, której udostępnienie polegało jedynie na wykonaniu nieskomplikowanych czynności technicznych. Z kolei według obu organów orzekających w sprawie realizacja żądania strony prowadzi do podjęcia szeregu działań, w efekcie których wytworzona informacja – nieistniejąca jeszcze w dniu złożenia wniosku – zostanie przygotowana specjalnie dla skarżącego i zgodnie z jego oczekiwaniami. Rozstrzygnięcie tej spornej kwestii należy zatem poprzedzić wyjaśnieniem czym jest informacja przetworzona i jakie kryteria identyfikacyjne służą jej wyodrębnieniu. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że ustawodawca nie doprecyzowuje na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej pojęcia "informacji przetworzonej" , wobec tego ciężar dookreślenia tego pojęcia został przeniesiony na podmioty stosujące prawo. W rzeczywistości proces ustalania pojęcia "informacja przetworzona" odbywa się na gruncie judykatury . W toku stosowania przepisów tej ustawy w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wykształcił się pogląd, wedle którego informacja przetworzona to taka informacja, na którą składa się określona liczba tzw. informacji prostych, podlegających jednak wyodrębnieniu w sposób dostosowany do żądania wnioskodawcy poprzez konieczność dokonania stosownych analiz, wyciągów bądź zestawień (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1477/12 oraz z 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05). Biorąc pod uwagę dotychczasowe orzecznictwo sądowo-administracyjne i poglądy doktryny w tym zakresie można wyróżnić co najmniej dwie koncepcje i sposoby identyfikacji przesłanek uzasadniających konieczność przetworzenia informacji publicznej. I tak zgodnie z pierwszą z nich tzw. szeroką koncepcją identyfikacji czynności, które musi podjąć zobowiązany w celu wytworzenia informacji przetworzonej mamy do czynienia wtedy , gdy kryterium identyfikującym stają się dodatkowe czynności, które musi wykonać podmiot zobowiązany w celu wytworzenia takiej informacji .Zazwyczaj chodzi o te czynności, których celem jest wyodrębnienie określonych informacji prostych ( dokumentów) ze zbioru informacji znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i przygotowanie ich do udostępnienia (zob. M. Jabłoński, Udostępnianie przetworzonej informacji publicznej, Wrocław 2015, s.133). Z kolei druga koncepcja tzw. wąska koncepcja przetworzenia informacji publicznej opiera się na założeniu, że jest to tylko taka informacja, która w momencie złożenia wniosku nie istnieje, a jej wytworzenie wymaga twórczego i analitycznego działania zobowiązanego ( jego pracowników) , polegającego na stworzeniu informacji według kryteriów i metod wskazanych przez wnioskodawcę (zob. P.Fagielski, Informacja w administracji publicznej. Prawne aspekty gromadzenia, udostępniania i ochrony, Wrocław 2007, s.85-86). W takim rozumieniu pojęcie "przetworzenie informacji publicznej" nie może być identyfikowane z sumą wszystkich działań techniczno- organizacyjnych , które musiałby podjąć zobowiązany w celu wyselekcjonowania zbioru dokumentów (informacji) będących podstawą przygotowania informacji przetworzonej. Bierze się pod uwagę tylko to, czy rzeczywiście konieczne byłoby twórcze (analityczne, systemowe, zbiorcze itd.) wytworzenie nowej informacji , nie istniejącej w chwili wystąpienie z wnioskiem. W konsekwencji wąskie rozumienie przetworzenia informacji publicznej sprowadza się do przyjęcia, że przetworzenie występuje jedynie wtedy , gdy po odpowiednim wyselekcjonowaniu dokumentów i ich merytorycznej ocenie – również pod kątem ochrony tajemnic ustawowych i prywatności – nie można ich traktować jako gotowych do udostępnienia, a jedynie jako źródła informacji niezbędnej do wytworzenia tej, której żąda wnioskodawca. A zatem przetworzenie informacji prostych będzie grupą czynności analitycznych polegających na odpowiednim zestawieniu tych informacji według kryteriów wskazanych przez wnioskodawcę, a następnie takim ich zredagowaniu, aby efekt finalny stanowił informację zaspokajającą jego żądanie w sposób zupełny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wr 47/05). Należy podkreślić, że obok konieczności podjęcia określonych czynności w celu wyodrębnienia materiału źródłowego dla potrzeb stworzenia informacji przetworzonej, szczególnie istotnym czynnikiem będzie intelektualny wysiłek podmiotu zobowiązanego, a właściwie jego zasobów kadrowych, związany z taką realizacją tych czynności, aby wytworzona informacja publiczna była zgodna z oczekiwaniem wnioskodawcy. Proces przetwarzania informacji prostych prowadzić musi przy tym do wyodrębnienia informacji publicznej o nowej treści, co oznacza że wytworzona informacja – w momencie złożenia wniosku – jeszcze nie istniała i powstała wyłącznie z inicjatywy osoby domagającej się jej udostępnienia (zob. D. Fleszar, Zasady dostępu do informacji publicznej przetworzonej, "Samorząd Terytorialny" 1-2/2011, s. 91 – 93). Przenosząc powyższe rozważania na grunt okoliczności badanej sprawy, stwierdzić należy ,że nawet przy przyjęciu wąskiej koncepcji identyfikacji czynności, które musi podjąć adresat przedmiotowego wniosku, a tym samym najkorzystniejsze dla strony skarżącej, kryterium identyfikacyjne informacji przetworzonej, nie można uznać żądanych przez wnioskodawcę danych za tzw. prostą informację publiczną. Zgodnie bowiem z treścią wniosku skarżącego oraz kryteriami jakimi powinien kierować się organ w celu udostępnienia informacji (wyszukanie spraw za okres ponad 4 i pół roku, w których organ podjął czynności w zakresie żądania uzupełnia braków formalnych wniosków w postaci podpisów i załączników graficznych, a następnie pogrupowanie ich na sprawy, w których wydano decyzje w następstwie ich uzupełnienia tych braków), aby ostateczna informacja odpowiadała oczekiwaniom wnioskodawcy należało w pierwszej kolejności wyodrębnić ze zbioru spraw, te które dotyczyłyby konkretnego braku formalnego wniosku . W ślad za organem zauważyć w tym miejscu należy, że w biurach powiatowych organu liczba weryfikowanych wniosków w latach 2009-2013 obejmuje około 60 tysięcy w skali roku. Jak wynika z twierdzeń organu nie prowadzi on rejestru wniosków z uwzględnieniem czynności, jakie w trakcie postępowania zostały przeprowadzone, w tym rejestru wezwań kierowanych do strony postępowania oraz rodzaju rozstrzygnięć wydawanych w oparciu o składane przez wnioskodawców wyjaśnienia i uzupełnienia. A zatem adresat przedmiotowego wniosku, aby zadość uczynić obowiązkom podmiotu zobowiązanego powinien dokonać analizy złożonych w formie papierowej wniosków i na tej podstawie opracować sporządzone wyłącznie dla wnioskodawcy żądane dane, według kryteriów odpowiadających wymaganiom strony. Wbrew stanowisku skarżącego jest to czynność niezbędna dla prawidłowej realizacji jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie jest przy tym znaną dla strony skarżącej okoliczność, jaka jest funkcjonalność systemu informatycznego obsługującego skarżony organ, z którego można byłoby wprost wyselekcjonować żądane informacje. Stąd też nie można stwierdzić, że opisany przez organ sposób wyszukiwania informacji mógłby w sposób nieskomplikowany doprowadzić do ich wyodrębnienia. Wobec powyższego każdą z wymienionych czynności należy uznać za niezbędną dla wytworzenie informacji publicznej, która w swej treści odpowiadałaby żądaniu skarżącego. Działania podjęte w tym zakresie przez podmiot zobowiązany miałyby więc charakter nie tylko techniczny, ale również intelektualny, wymagający zaangażowania odpowiednich zasobów w celu wyodrębnienia materiałów źródłowych, a następnie ich analizy i stworzenia zestawienia odpowiadającego kryteriom wskazanym przez stronę. Stąd też informację publiczną powstałą w efekcie wskazanych czynności należy uznać za informację przetworzoną. Powyższa konstatacja prowadzić więc musi do wniosku, że organ zasadnie zastosował przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowiącego, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wbrew zarzutom skargi organ dokonał właściwej wykładni wskazanego przepisu przyjmując, że podmiot ubiegający się o udostępnienie informacji przetworzonej zobowiązany jest uzasadnić dlaczego (w jego ocenie) pozyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przy czym pojęcie szczególnie istotnego interes publicznego, będące zwrotem niedookreślonym, odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza, jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1477/12). Wobec takiego rozumienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego należy przyjąć, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2111/13). Wnioskodawca musi więc wykazać, że informacje, które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jego interesu. A więc zobowiązany będzie do takiego nakreślenia okoliczności i faktów, które zostaną uznane za wystarczające do przyjęcia, że działa on w interesie publicznym, a informacja, o której chce się dowiedzieć ma szczególne znaczenie. Z akt analizowanej sprawy wynika, że strona skarżąca została wezwana – w terminie 14 dni od otrzymania wezwania – do wykazania, że uzyskanie wnioskowanej przez niego informacji przetworzonej będzie przejawem szczególnie istotnego interesu publicznego. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 lutego 2015 r. W wyznaczonym terminie wnioskodawca zadość nałożonemu na niego obowiązkowi i w piśmie z dnia 10 lutego 2015r. wskazał, że żądane dane "są niezbędne do ustalenia zakresu możliwości popełnienia przestępstw w okresie 2009-2014 przez Pana oraz podległych Panu kierowników biur powiatowych z art.231§1 oraz innych art. kodeksu karnego na szkodę Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz polskich rolników". Niewątpliwie ocena tego, czy w konkretnej sprawie występuje szczególnie istotny interes publiczny, należy do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej i to on musi wykazać brak istnienia tej przesłanki ustawowej decyzji odmownej. Przy czym ocena charakteru interesu leżącego u podstaw wniosku powinna być dokonywana według kryteriów obiektywnych i abstrahować od subiektywnych intencji wnioskodawcy. Natomiast rozstrzygnięcie organu w przedmiocie udostępnienia informacji przetworzonej nie ma charakteru uznaniowego. W przypadku stwierdzenia przez podmiot zobowiązany ,że udostępnienie informacji przetworzonej w jakimkolwiek zakresie objętym wnioskiem nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, podmiot ten nie ma możliwości udzielenia informacji objętych żądaniem wniosku. Stąd też adresat przedmiotowego wniosku, po zbadaniu kwestii istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, trafnie doszedł do przekonania, że po stronie wnioskodawcy nie występuje ta wyjątkowa przesłanka i w konsekwencji prawidłowo zastosował art. 16 ust. 1 u.d.i.p., stanowiący o konieczności wydania przez organ władzy publicznej decyzji w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wprawdzie organ wprost nie odniósł się do eksponowanej przez skarżącego kwestii jego pozycji w sekcji [...] Związku Zawodowego A, to z urzędu Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że z § 39 statutu tego związku wynika, że wyłącznie przewodniczący związku reprezentuje związek i dokonuje czynności prawnych w jego imieniu. Oznacza to ,że skarżący nie ma legitymacji upoważniającej go do działania w imieniu Związku Zawodowego A. Natomiast jego twierdzenie dla uzasadnienia istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, że działa jako przewodniczący sekcji [...] tego związku jest stanowczo nie wystarczające. Wypada w tym miejscu zauważyć, że sprawując jakąkolwiek funkcję publiczną łatwo jest powoływać się na interes publiczny. Jednakże w przypadku informacji przetworzonej nie jest istotne, kto się o nią ubiega, lecz w jakim celu. Zatem sprawowanie funkcji przewodniczącego sekcji [...] Związku Zawodowego A nie daje a priori uprawnienia do żądania informacji publicznej przetworzonej bez wykazywania szczególnie istotnego interesu publicznego. Brak bowiem jakiegokolwiek prawnego uzasadnienia dla przyjęcia stanowiska opowiadającego się za zwolnieniem osób wykonujących funkcje publiczne z konieczności spełnienia przesłanki , o której mowa w art.3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p. Samo bowiem występowanie w charakterze podmiotu działającego w interesie publicznym ( przykładowo powoływanie się na mandat radnego) nie powinno wpływać na zakres stosowania przepisu art.3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p. . Na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przewidziano żadnych zwolnień podmiotowych od obowiązku wykazania przez podmiot żądający udostępnienia informacji publicznej przetworzonej , przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego . Reasumując zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne , gdyż organ prawidłowo zinterpretował i zastosował przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., co – wbrew twierdzeniom skarżącego – stanowiło o zachowaniu prawidłowego trybu postępowania w zakresie udostępniania informacji publicznej. Nie może również odnieść zamierzonego skutku prawnego zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 5 ust.2 u.d.i.p., który wprawdzie błędnie został powołany w podstawie zaskarżonej decyzji, lecz jak wynika z jej uzasadnienia w ogóle nie miał zastosowania do okoliczności badanej sprawy i nie był przedmiotem wykładni organu. Powyższe uchybienie organu nie miało zatem żadnego wpływu na wynik sprawy . W takim stanie rzeczy, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, wobec czego Sąd zobligowany był do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a.