IV SA/Wr 417/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., dalej: SKO, umorzyło postepowanie wszczęte wnioskiem Z. R., dalej: skarżący, z dnia[...]. "o ponowne rozpatrzenie sprawy wywołanej postanowieniem SKO z dnia 10 grudnia 2013 r., w którym kolegium odmawia mi wszczęcia postepowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia[...]". Powyższe postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 29 kwietnia 2014 r. , zawierało ono pouczenie o tym, że jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. Pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wskazane wyżej postanowieni, domagając się jednocześnie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu "w celu wniesienia skargi do NSA o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu, jakie zostanie ogłoszone w sprawie. (...)". W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie , podnosząc , że zaskarżone postanowienie ma charakter wpadkowy , a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Wobec tego skarga wniesiona do sądu administracyjnego na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. podlega odrzuceniu z przyczyn przedmiotowych, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wynika, że zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego obejmuje prawo pomocy w zakresie całkowitym, które zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy może zostać przyznane osobie fizycznej – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przy czym przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., odnosi się do skargi wszczynającej postępowanie przed sądem administracyjnym. Z kolei bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego. W każdym przypadku badanie merytorycznej zasadności skargi wniesionej do sądu administracyjnego zawsze poprzedza sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności wniesienia skargi poprzez ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek jej odrzucenia w świetle art. 58 § 1 pkt 1 - 6 p.p.s.a. Natomiast skarga jest niedopuszczalna, jeżeli nie spełnia ustawowo określonych warunków odnośnie przedmiotu skargi, jej formy i treści. Analizując pod takim kątem przedmiotowy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjnego uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w przytoczonym ar. 247 p.p.s.a. Skarżący złożył bowiem wniosek o przyznanie prawa pomocy w celu wniesienia skargi do NSA o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu, jakie zostanie ogłoszone w sprawie. Z materiału aktowego niniejszej sprawy wynika, że zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. postanowienie SKO z dnia [...]r., nr [...]w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa zostało wydane na podstawie art. art. 37 § 1 i art. 105 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., stanowiąc odpowiedź na wezwanie wystosowane w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Postanowienie to ma ściśle procesowy charakter i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest to postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje na nie zażalenie. Nie należy zatem do żadnej kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., nie jest to również inny, niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 p.p.s.a., akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wskazać w tym miejscu należy ,że podstawową przesłanką warunkującą zaskarżenie postanowienia - wydanego w postępowaniu administracyjnym - do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego jest zamknięty i nie ulega wątpliwości, że nie obejmuje zaskarżonego postanowienia. W zaistniałym więc stanie faktycznym i prawnym należy uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Podobnie należałoby traktować wniosek skarżącego o tego rodzaju pomoc "w celu wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia" gdyż wniosek ten jest przedwczesny. O tego rodzaju pomoc skarżący mógłby się zwrócić po uprawomocnieniu się postanowienia wydanego przez Sąd. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.