IV SA/Wr 418/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej postanawia: zwrócić stronie skarżącej wpis od skargi w kwocie 200 zł ( dwieście złotych). P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej. W ślad za skargą uiszczono na konto tut. Sądu kwotę dwieście złotych tytułem wpisu od skargi. W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W wniosła o jej odrzucenie , wskazując że skarżący nie złożył odwołania od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż.. Wyrokiem z dnia 17 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. W związku z tym, że skarżąca uiściła wpis od skargi, a przedmiotem sprawy jest decyzja Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu z dnia [...] nr [...]w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej, wskazać należy, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. f p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu powszechnego obowiązku obrony. Zatem ustawowe zwolnienie od obowiązku uiszczania kosztów sądowych powoduje, że omyłkowo uiszczony wpis od skargi należy zwrócić stronie na jej koszt. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 225 i art. 232 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji 1