IV SA/Wr 42/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 1 października 2010 r. Nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu zasiłku stałego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 42/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na wyżej oznaczoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu zasiłku stałego. Skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu - w dniu 3 czerwca 2011 r. wniósł do tutejszego Sądu sporządzoną osobiście skargę kasacyjną, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnie polegająca na przyjęciu, że zasiłek pielęgnacyjny wlicza się do dochodu ustalanego na potrzeby przyznania zasiłku stałego. Zgodnie z przepisem art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (zwanej dalej p.p.s.a.), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez osoby w nim wymienione, a więc adwokata lub radcę prawnego, w sprawach obowiązków podatkowych doradcę podatkowego, w sprawach własności przemysłowej rzecznika patentowego. Przymus adwokacko – radcowski nie obowiązuje, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy B. B. osobiście sporządził skargę kasacyjną. Skarga złożona przez skarżącego nie spełnia więc wymogów określonych w art. 175 p.p.s.a., gdyż nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. A zatem skarga kasacyjna sporządzona z naruszeniem art. 175 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest niedopuszczalna, co obligowało do jej odrzucenia bez wzywania do usunięcia braków, co orzeczono na podstawie art. 178 p.p.s.a.