IV SA/Wr 42/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania wykładni postanowienia postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 grudnia 2014 roku H. B. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zażalenie na Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] (nr ...) odmawiające dokonania wykładni postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] (nr ...) uchylającego w całości Postanowienie Burmistrza Miasta P. z dnia [...], nr [...] i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, w sprawie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...], nr [...] dotyczącego wstrzymania wypłaty dodatku. W uzasadnieniu skarżący zarzucił SKO, że nie rozpoznało jego wniosku z dnia 30 września 2014 r. o uzupełnienie Postanowienia SKO z dnia [...] o część składową określoną art. 138 § 2 k.p.a. poprzez precyzyjne określenie, jakiego naruszenia prawa dokonał Burmistrz Miasta P. oraz wskazanie, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ponadto jego zdaniem organ nie rozpoznał wniosku o nałożenie na organ pierwszej instancji obowiązku zwrotu kosztów postępowania na rzecz pełnomocnika w kwocie 300 zł tytułem oczywistego i niewłaściwego postępowania Burmistrza Miasta, oraz obraża zasady art. 112 k.p.a. w zw. z art. 113 § 3 k.p.a. poprzez błędne pouczenie, że od Postanowienia SKO z dnia [...] przysługuje skargą do Sądu Administracyjnego. W związku z powyższym skarżący wniósł o ustalenie organu właściwego do rozpoznania zażalenia SKO na Postanowienie SKO wydane na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. oraz pouczenie o prawach procesowych i materialnych – tak aby nie ucierpiał jego interes prawny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie przedstawiając stan sprawy i informując, że skarżącego błędnie pouczono o środkach zaskarżenia, a jego zażalenie rozpatrzono jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wydając postanowienie z dnia 12 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na: - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, - akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 113 § 2 k.p.a. organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. SKO w W. w prawidłowej formie (postanowieniem) ustosunkował się do żądania uzupełnienia treści postanowienia, jednak powyższe postanowienie nie miało prawidłowego pouczenia, o czym zresztą mówi sam skarżący oraz organ, który w osobnym postępowaniu rozpatrzy wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy. W myśl art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (postanowień). Stwierdzić zatem należy, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż w okolicznościach niniejszej sprawy skarżącemu nie przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ błędnie pouczył stronę, że na wydane postanowienie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia