IV SA/Wr 420/15

Ewa Orłowska referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. Z. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. Z. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądnej treści postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 3 grudnia 2015 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu i umorzone zostało postępowanie wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, z uwagi na to, że skarżący jest zwolniony z obowiązku ich ponoszenia z mocy ustawy. W celu realizacji tego postanowienia Okręgowa Izba Radców Prawnych we W. dnia 15 grudnia 2015 r. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu racę prawnego K. K.. Wyrok Sądu z dnia 4 listopada 2015 r. oddalający skargę w całości został doręczony pełnomocnikowi z urzędu w dniu 22 stycznia 2016 r. Dnia 8 lutego 2016 r. skarżący nadał, w urzędzie pocztowym, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, co wynika z rubryki nr 4.1. tego formularza, w której skarżący zaznaczył jedynie, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek ten wpłynął do Sądu w dniu 10 lutego 2016 r. i został rozpoznany postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 lutego 2016 r. umarzającym postępowanie wszczęte tym wnioskiem. Następnie w piśmie przewodnim z dnia 16 lutego 2016 r. pełnomocnik z urzędu zawarła informację o tym, że dołączona do tego pisma skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. W piśmie dodała, że skarżący poinformował ją o tym, że wyżej wymieniony wniosek sporządzony na urzędowym formularzu przesłał samodzielnie bezpośrednio do Sądu z początkiem lutego 2016 r. Wraz z tym pismem pełnomocnik z urzędu złożyła wspomnianą skargę kasacyjną z dnia 16 lutego 2016 r. Skarga ta zawiera wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłat sądowych i wydatków w całości. Przesłany przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, który wpłynął do Sądu w dniu 10 lutego 2016 r., został już rozpoznany powyższym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 lutego 2016 r. umarzającym postępowanie wszczęte tym wnioskiem. W tej sytuacji nie można przyjąć, iż zawarty w skardze kasacyjnej - która wpłynęła do Sądu wraz pismem przewodnim w dniu 22 lutego 2016 r. – wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłat sądowych i wydatków w całości jest tym samym wnioskiem, co wniosek przesłany przez skarżącego, który wpłynął do Sądu w dniu 10 lutego 2016 r. i został już rozpoznany. Rozpoznaniu zatem w niniejszej sprawie podlega powyższy, zawarty w skardze kasacyjnej, wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłat sądowych i wydatków w całości. Wniosek ten został zakwalifikowany jako kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Przepis art. 249a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W myśl art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy; Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 ustawy). Zwolnienie od kosztów sądowych obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym, co wynika z treści art. 245 § 3 p.p.s.a. Do kosztów sądowych należą zgodnie z art. 211 p.p.s.a. opłaty sądowe i wydatki. Z treści przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit "b" cytowanej ustawy wynika zaś, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. Strona skarżąca jest zatem, na podstawie powołanego wyżej art. 239 § 1 pkt 1 lit "b" ustawy zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych obejmujących opłaty sądowe i wydatki. Z tych względów należało umorzyć jako zbędne postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit "b" i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.