IV SA/Wr 423/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.) Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z ustawowymi odsetkami I. uchyla decyzję organu I i II instancji; II. uchyla decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z [...] r. nr [...] o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego i odmowy przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; IV. przyznaje adwokatowi B. C. kwotę 292,80 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych w tym 22% VAT od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] lipca 2009r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 2 pkt 2, 3, 7 lit. c, 11, art. 9 ust. 1 i art. art. 23 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. R. od decyzji działającej z upoważnienia Burmistrza Miasta Z. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], o zobowiązaniu M. R. do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w łącznej kwocie 1.540,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami: 1) uchylono zaskarżoną decyzję w części orzekającej o obowiązku zapłaty przez M. R. ustawowych odsetek od wypłaconego mu świadczenia z funduszu alimentacyjnego i w tym zakresie orzeczono, że M. R. ma zapłacić ustawowe odsetki od wypłaconych mu poszczególnych kwot świadczenia z funduszu alimentacyjnego naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty, 2) w pozostałym zakresie utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], działająca z upoważnienia Burmistrza Miasta Z. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. orzekła, że M. R. nienależnie pobrał kwotą 1.540,00 zł tytułem świadczenia z funduszu alimentacyjnego, którą winien zwrócić wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi każdorazowo od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym przestał być uprawniony do tego świadczenia do dnia dokonania wpłaty w terminie 14 dni, licząc od dnia uprawomocnienia się decyzji. Uzasadniając decyzję organ pierwszej instancji podał, że M. R. występując z wnioskiem z dnia 7 sierpnia 2008 r. o świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie poinformował o tym, że wskutek wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze nie ma już uprawnienia do alimentów, a przez to nienależnie przyznano mu świadczenia alimentacyjne. Od decyzji odwołał się M. R. Odwołujący się, nie zgadzając się z orzeczeniem, że pobrał nienależnie świadczenia z funduszu alimentacyjnego, wyjaśnił, iż ubiegając się o te świadczenia przedstawił posiadane orzeczenie sądu o zasądzonych alimentach oraz aktualne zaświadczenie komornika sądowego o bezskuteczności egzekucji tych alimentów. Odwołujący się odrzucił zarzut, że świadomie nie poinformował o wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze orzekającym o wygaśnięciu zobowiązania alimentacyjnego. Odwołujący się wyjaśnił, że nie wiedział o rozprawie odwoławczej i o zapadłym na niej wyroku. Odwołujący się podniósł, że nie może odpowiadać za mylne decyzje i zaświadczenia wydawane mu przez urzędników. Podał, że jest ciężko chory, porusza się na wózku inwalidzkim, a alimenty, które ma przyznane ponownie, przeznacza na zakup leków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekając w sprawie, miało na uwadze, co następuje. Podaniem z dnia 7 sierpnia 2008 r. M. R. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. o przyznanie mu świadczenia z funduszu alimentacyjnego. W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że wnioskodawca spełnia warunki do otrzymania żądanego świadczenia, ponieważ: a) dochód na osobę w jego rodzinie wynosi 249,32 zł; b) jest w wieku 25 lat i został zaliczony do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności; c) bezskuteczna jest egzekucja świadczeń alimentacyjnych prowadzona przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Zgorzelcu, sygn. akt KMP [...], na podstawie tytułu wykonawczego - wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 29 czerwca 1999 r., sygn. akt [...], zasądzającego na rzecz M. R. od W. R. rentę alimentacyjną w kwocie po 220,00 zł miesięcznie od dnia 1 kwietnia 1999 r. W tych warunkach organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...], przyznał M. R. świadczenie z funduszu alimentacyjnego w kwocie 220,00 zł miesięcznie na okres od dnia 1 października 2008 r. do dnia 30 września 2009 r. Decyzja stała się ostateczna. W dniu 21 kwietnia 2009 r. organ pierwszej instancji otrzymał prawomocne wyroki: a) Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 22 czerwca 2006 r., sygn. akt R III C 259/05, którym oddalone zostało powództwo W. R. o ustalenie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego względem M. R.; b) Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt II Ca 543/06, którym - po rozpoznaniu apelacji W. R. - zmieniono wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 22 czerwca 2006 r., sygn. akt R III C 259/05, w ten sposób, że ustalono, iż obowiązek alimentacyjny W. R. wobec M. R. wygasł z dniem 30 czerwca 2005 r. Na tej podstawie organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], wznowił postępowanie w sprawie swojej decyzji z dnia [...] października 2008 r., nr [...], o przyznaniu M. R. świadczenia z funduszu alimentacyjnego, a następnie decyzją z dnia [...]maja 2009 r., nr [...], uchylił swoją decyzję z dnia [...] października 2008 r., nr [...], i odmówił przyznania M. R. prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Decyzja ta stała się ostateczna. Następnie organ pierwszej instancji pismem z dnia 27 maja 2009 r., nr [...], zawiadomił M. R. o wszczęciu postępowania w sprawie pobrania przez niego nienależnych świadczeń z funduszu alimentacyjnego i wydał zaskarżoną decyzję. M. R. nie wykazał żadnej aktywności w tym postępowaniu. Celem ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą", jest wspieranie osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej, które nie otrzymują należnego im wsparcia od osób należących do kręgu zobowiązanych wobec nich do alimentacji z powodu niemożności wyegzekwowania alimentów. Świadczeniem określonym przepisami tej ustawy jest świadczenie z funduszu alimentacyjnego. Świadczenia z funduszu alimentacyjnego mają na celu dostarczanie środków utrzymania osobom, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb z powodu niemożności wyegzekwowania alimentów. Dłużnikiem alimentacyjnym jest osoba zobowiązana do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego, przeciwko której egzekucja okazała się bezskuteczna (art. 2 pkt 3 ustawy). Bezskutecznością egzekucji jest egzekucja, w wyniku której w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie wyegzekwowano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych (art. 2 pkt 2 ustawy). Osobą uprawnioną jest osoba uprawniona do alimentów od rodzica na podstawie tytułu wykonawczego pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd, jeżeli egzekucja okazała się bezskuteczna (art. 2 pkt 11 ustawy). Zgodnie z art. 2 pkt 7 lit. c ustawy nienależnie pobranym świadczeniem jest świadczenie z funduszu alimentacyjnego wypłacone bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli stwierdzono nieważność decyzji przyznającej świadczenie albo w wyniku wznowienia postępowania uchylono decyzję przyznającą świadczenie i odmówiono prawa do świadczenia. W sprawie niniejszej jest oczywiste, że ostateczną decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...], organ pierwszej instancji przyznał M. R. świadczenie z funduszu alimentacyjnego w kwocie 220,00 zł miesięcznie na okres od dnia 1 października 2008 r. do dnia 30 września 2009 r. Jest oczywiste też, że następnie ten organ po wznowieniu postępowania ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], uchylił swoją decyzję z dnia [...] października 2008 r., nr [...], i odmówił przyznania M. R. prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Tym samym zaistniała w tej sprawie wprost sytuacja określona w art. 1 pkt 7 lit. c ustawy pozwalająca na uznanie, że świadczenie z funduszu alimentacyjnego wypłacone M. R. na podstawie decyzji z dnia 16 października 2008 r. jest świadczeniem nienależnym. Na podstawie uchylonej decyzji z dnia 16 października 2008 r. organ pierwszej instancji wypłacił M. R. w okresie od dnia 1 października 2008 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r. świadczenie alimentacyjne w łącznej kwocie 1.540,00 zł, co oznacza, że właśnie taką kwotę odwołujący się M. R. powinien zwrócić. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy osoba, która pobrała nienależnie świadczenia, jest obowiązana do ich zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami, przy czym, co wynika z art. 23 ust. 7 ustawy, odsetki są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty. Powyższe oznacza, że odwołujący się powinien zwrócić oprócz kwoty wypłaconego mu świadczenia także odsetki ustawowe naliczane od każdej wypłaconej mu za dany miesiąc kwoty świadczenia, od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty kwoty świadczenia, do dnia spłaty. W tym też zakresie organ odwoławczy zmienił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, ponieważ rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji co do odsetek ustawowych nie było zgodne z brzmieniem art. 23 ust. 7 ustawy. Organ odwoławczy co do zasady podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w tym przypadku wystąpił przypadek pobrania świadczenia nienależnego. Jednakże odmiennie niż to uczynił organ pierwszej instancji, prawnie zakwalifikował zaistniałą sytuację. Z uwagi na brzmienie art. 2 pkt 7 lit. c ustawy organ odwoławczy uznał, że taka właśnie powinna być podstawa prawna orzekania w sprawie. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu pierwszej instancji, że doszło do świadomego wprowadzenia w błąd przez odwołującego się. Jakkolwiek nie zwalnia odwołującego się z odpowiedzialności za treść jego wniosku o przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego jego zaniedbanie w uzyskaniu wiedzy co do zapadłych rozstrzygnięć w postępowaniu sądowym, w którym wydane zostały wyroki Sądu Rejonowego w Zgorzelcu i Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze. To jednak, w ocenie organu odwoławczego, w takiej sytuacji nie można przypisać mu świadomego posłużenia się nieaktualnym wyrokiem sądowym zasądzającym alimenty na jego rzecz. Tym samym nie było przesłanek do orzekania przez organ pierwszej instancji o świadczeniu nienależnym na podstawie art. 2 pkt 7 lit. b ustawy. Organ odwoławczy informacyjnie wskazał odwołującemu się M. R., że na podstawie art. 23 ust. 8 ustawy może zwrócić się do organu pierwszej instancji o umorzenie kwoty nienależnie pobranego świadczenia wraz z odsetkami w całości lub w części, o odroczenie terminu płatności albo o rozłożenie na raty, jeżeli zachodzą szczególne uzasadnione okoliczności dotyczące jego rodziny. Organ odwoławczy informacyjnie podał też, że jeśli obecnie odwołujący się ma znów zasądzone alimenty, to może zwrócić się do organu pierwszej instancji o przyznanie mu świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Skargę na tę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł M. R. reprezentowany przez pełnomocnika - swoją matkę. W skardze zostały podniesione zarzuty, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa poprzez pozbawienie skarżącego prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, w sytuacji, gdy dysponuje aktualnym wyrokiem sądowym zasądzającym alimenty, których egzekucja jest bezskuteczna. Do skargi została dołączona m. in. kserokopia wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt R III C 6/09, z którego wynika, iż skarżący ma prawo do alimentów od W. R. od dnia 6 stycznia 2009 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze wniosło o jej oddalenie, co do zasady, podtrzymując swoje stanowisko. Stwierdzono, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała sytuacja określona w art. 1 pkt 7 lit. c ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów pozwalająca na uznanie, że świadczenie z funduszu alimentacyjnego wypłacone M. R. na podstawie decyzji z dnia 16 października 2008 r. jest świadczeniem nienależnym. Stąd też Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżoną decyzję. W sprawie pojawiły się jednak nowe okoliczności faktyczne. Skarżący do swojej skargi dołączył kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt R III C 6/09, z którego wynika, iż ma prawo do alimentów od W. R. od dnia 6 stycznia 2009 r. Wyrok ten nie był znany Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, gdy wydawało skarżoną decyzję i opierało się na wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt II Ca 543/06, w którym orzeczono o wygaśnięciu obowiązku alimentacyjnego W. R. wobec M. R. z dniem 30 czerwca 2005 r. Ujawnienie przez skarżącego na obecnym etapie postępowania wyroku z dnia 8 kwietnia 2009 r. stanowi w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nową okoliczność faktyczną, mającą wpływ na wynik sprawy, dającą podstawy do wznowienia postępowania. Z tych też przyczyn Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 18 września 2009 r. wniosło o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego, w wyniku którego możliwe byłoby uchylenie decyzji i ponowne rozpoznanie przez Kolegium odwołania M. R. i przedmiocie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2009r., IV SA/Wr 423/09 Sąd odmówił wnioskowi SKO w J. G. o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Należy dodać, że w myśl przepisu art. 134 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Sytuacja taka miała miejsce w rozstrzyganej sprawie. Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy bowiem stwierdzić, iż zaskarżone decyzje nie mogły być utrzymane w obrocie prawnym. Zdaniem Składu Orzekającego zachodzi podstawa do ich uchylenia na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Dokonując wykładni tego przepisu należy stwierdzić, że zasadnie wznowienie postępowania może nastąpić (na podstawie tego przepisu) tylko w przypadku kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: decyzja musi być ostateczna, po jej wydaniu muszą wyjść na jaw nowe okoliczności (bądź dowody), które muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, powyższe okoliczności (bądź dowody) muszą istnieć w dacie wydania decyzji, której wznowienie dotyczy oraz okoliczności te (bądź dowody) nie mogły być znane organowi, który wydał decyzję (której wznowienie dotyczy) w momencie jej wydania. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się. że przy ocenie wskazanych przesłanek najistotniejszym warunkiem jest istnienie tych okoliczności (lub dowodów) w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. O ile powstały one po dacie wydania decyzji ostatecznej nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia postępowania lecz tylko podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie. Jeżeli chodzi o warunek "ujawnienia" tych nowych okoliczności lub dowodów, to odnieść je należy do organu a nie do strony. Oznacza to, że organ nimi nie dysponował i nie były mu one znane. Zagadnieniem drugorzędnym jest czy brak ujawnienia należy wiązać z niedopatrzeniem strony, jej niedbalstwem czy wprost z zawinionym nieujawnieniem tych okoliczności lub dowodów. Za takim rozumieniem podstawy wznowienia przemawia przede wszystkim zasada prawdy obiektywnej a także interes społeczny. Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy podkreślić, że skarżący dołączył do swojej skargi kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 8 kwietnia 2009r., sygn. R III C 6/09, z którego wynika, że ma on prawo do alimentów od W. R. od dnia 6 stycznia 2009r. Powyższe oznacza ujawnienie nowego dowodu, który istniał w dniu wydania decyzji – nie był znany organowi, który ją wydał. Dowód ten może mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, co zresztą podkreśla także organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. W związku z powyższym, organ orzekający powinien dokonać oceny sprawy przez pryzmat ujawnionego nowego dowodu w sprawie. Zgodnie z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że określenie zawarte w normie art. 135 p.p.s.a. "we wszystkich postępowaniach", wskazuje, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, powinny być stosowane do aktów lub czynności wydawanych lub podjętych w różnych a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Twierdzi się ponadto, że pojęcie "sprawy", jakim operują przepisy z art. 134 § 1 i 135 p.p.s.a., niewątpliwe różni się od pojęcia "sprawa administracyjna". Jest bowiem od niego szersze. Pozwala to zatem przyjąć, że obejmuje ono wszelkie te postępowania i wydane bądź zapadłe w nich rozstrzygnięcia (także akty i czynności) administracyjne, bez względu na to, czy były one zaskarżalne w toku instancji, które poprzedzając zaskarżone, warunkowały dokonaną w nim konkretyzację stosunku prawnego podlegającego rozstrzygnięciu. Innymi słowy, granice sprawy, o której mowa w ww. przepisach, wyznacza w istocie rzeczy istota stosunku administracyjnoprawnego podlegającego załatwieniu danym, skarżonym, rozstrzygnięciem (aktem lub czynnością) administracyjnoprawnym. Mając na względzie wskazaną w orzecznictwie dyrektywę Sąd uchylił także decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] maja 2009r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] października 2008r. nr [...] o przyznaniu skarżącemu świadczenia z funduszu alimentacyjnego i odmawiającej przyznania tego świadczenia. Oznacza to, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia 16 października 2008r. ([...]) przyznając skarżącemu świadczenie z funduszu alimentacyjnego, której treść winna być oceniona przez organ z uwzględnieniem nowych okoliczności sprawy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 "b", art. 135 i art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu sądowym orzeczono na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).