IV SA/Wr 423/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. o sprostowanie z urzędu omyłki w wyroku z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie ze skargi I.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku stałego postanawia oddalić wniosek. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w W. pismem z dnia 10 marca 2011 r. wniósł o sprostowanie z urzędu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu dostrzeżonej omyłki w wyroku tego Sądu z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 423/10 w ten sposób, że w pkt I przedmiotowego wyroku zamiast słów "uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz decyzję Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia [...] nr [...]" zamieścić słowa: "uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji". Uzasadniając swój wniosek organ podał, że przedmiotem zaskarżenia była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku stałego. Natomiast decyzja Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia [...] była decyzją ostateczną i nie była przedmiotem skargi. Dodatkowo stwierdził, że w przypadku odmowy sprostowania organ w trybie art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. wnosi o wyjaśnienie czy należy uznać, że omawiana decyzja Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podstawę rozpoznania złożonego przez organ wniosku stanowi art. 156 p.p.s.a. Stanowi on, że "sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki". Z przepisu powyższego wynika, że przedmiotem sprostowania są "oczywiste omyłki", czyli takie błędy czy niedokładności, które dają się zauważyć po przeczytaniu tekstu i nie dotyczą merytorycznego rozstrzygnięcia. Tymczasem wniosek po pierwsze zmierza do zmiany sentencji wyroku (pkt I) z dnia 16 listopada 2010 r., a po drugie wyrok nie zawiera błędu. Sąd rozpoznając skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] uchylił tę decyzję oraz decyzję organu I instancji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia [...], a także decyzję Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia [...]. Nie ma znaczenia, że decyzja z dnia [...] była ostateczna i prawomocna. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wynika z uzasadnienia do wyroku w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 423/10 decyzja uchylająca lub zmieniająca decyzję jest decyzją konstytutywną zatem nie działa ex tunc (wstecz) tym samym decyzja z dnia [...], w świetle tego co stwierdzono, jest wadliwa, zawiera bowiem postanowienie o uchyleniu decyzji z dnia [...] Nr [...] przyznającej zasiłek stały dla osoby w rodzinie od dnia 1 marca 2009 r. Ponadto w podstawie prawnej w części wstępnej decyzja wskazuje między innymi na art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2008 Nr 115, poz. 728 ze zm.). Przepis ten zawiera kilka przesłanek do zmiany bądź uchylenia na niekorzyść strony decyzji administracyjnej (między innymi zmiana sytuacji dochodowej lub osobistej, pobrania nienależnego świadczenia). Z treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] nie wynika podstawa uchylenia decyzji z dnia [...] ze wskazaniem na konkretną przesłankę. Wynika z niego szczegółowe wyliczenie uzyskiwanych przez córkę zainteresowanej należności składających się na dochód rodziny oraz wskazanie, że wnioskodawczyni pobiera dodatek mieszkaniowy od kwietnia 2008 r. – w określonych kwotach i w związku z tym przekracza kryterium dochodowe. Z uzasadnienia organu I instancji decyzji z dnia [...] wynika, że przedmiotem w tym postępowaniu jest ustalenie tylko wysokości świadczenia nienależnie pobranego i data jego zwrotu co sugerowałoby, że powodem uchylenia decyzją z dnia [...] decyzji z dnia [...] było stwierdzenie, że świadczenie przyznane tą decyzją było nienależne. Organ II instancji w decyzji z dnia [...] trafnie zauważa w uzasadnieniu decyzji (str. 3 decyzji), że organ winien ustalić czy pobrane świadczenie jest nienależne. Jednocześnie wskazuje na omawianą decyzję z dnia [...] mówiąc, że jest ona prawomocna. Wskazywana przez organ II instancji potrzeba ustalenia czy świadczenie jest nienależne nie może się odbywać niezależnie, czy poza decyzją z dnia [...]. Jeżeli zapada decyzja uchylająca wcześniej wydaną decyzję, to musi z niej wynikać podstawa prawna. Ponieważ w decyzji z dnia [...] brak jest wskazania przesłanki, która dała podstawę do uchylenia decyzji z dnia [...] bez wyjaśnienia tej kwestii nie mogło być realizowane zobowiązanie do ustalenia czy pobrane świadczenie jest nienależne. W obrocie prawnym mogłyby funkcjonować decyzje: jedna ustalająca, że świadczenie jest nienależne, i z tego tytułu uchylająca decyzję z dnia [...] i druga decyzja z dnia [...] również uchylająca decyzję z dnia [...] bez wyjaśnienia przesłanki uchylenia. Taka sytuacja jest niedopuszczalna. Wskazane wyżej okoliczności powodują, że granicami niniejszej sprawy musi być objęta decyzja z dnia [...], która istotnie nie była przedmiotem zaskarżenia i uprawomocniła się. Powołany przepis – art. 134 § 1 p.p.s.a., daje możliwość badania szerszego zakresu działania organów administracji publicznej niż wynika to ze skargi i jej argumentów. Sąd nie ustosunkował się do wskazanego art. 159 p.p.s.a. albowiem nie ma związku z rozpoznawaną sprawą i stanowi, że złożenie wniosku między innymi o sprostowanie, nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak wyżej. H.B. 13.07.2011r.