IV SA/Wr 424/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 28 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lutego 2010 r, sygn. akt IV SA/Wr 424/09 umarzającego postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 20 maja 2009 r. nr SKO 4304/41/09 w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego. postanawia: odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym postanowieniem z z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 424/09 umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego. Skarżący, pismem z dnia 10 września 2013 r., wniósł m. in. szereg skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń kończących postępowanie, w tym również w sprawie objętej niniejszą sygnaturą akt. W jej uzasadnieniu podniósł, że domaga się stwierdzenia niezgodności z prawem opublikowanych orzeczeń jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, stanowiących o uprzedmiotowieniu strony. Wskazał, że postępowanie prowadzi do obejścia prawa, a organ administracji i Sąd zamyka mu drogę do obrony swoich praw i sprawiedliwego wyroku. Postępowanie sądowe zaś w sposób rażący narusza pryncypia ustawy o pomocy społecznej. Sąd przyjął, iż w rozpoznawanej sprawie skarżący, pismem z dnia 10 września 2013 r., wniósł, sporządzoną osobiście, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie przed tym Sądem, czyli powyższego prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 3 lutego 2010 r. umarzającego postępowanie sądowoadministracyjne, mimo iż po wydaniu tego postanowienia toczyło się jeszcze postępowanie międzyinstancyjne zakończone postanowieniem Sądu z dnia 24 czerwca 2010 r. odrzucającym skargę kasacyjną sporządzoną osobiście przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia podlega odrzuceniu. W myśl art. 285f § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej: p.p.s.a. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Z § 3 tego przepisu wynika, że skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Natomiast zgodnie z art. 285l p.p.s.a. w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z treści art. 175 § 1 wynika zaś, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym, w nim osobom. Niesporządzenie skargi kasacyjnej, a zatem i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez jedną z osób wskazanych w art 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Jest to brak nieusuwalny, czyniący taką skagę niedopuszczalną. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna być zatem sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 w związku z art. 285l p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skargę sporządził osobiście skarżący, który nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Dodać przy tym należy, iż z treści uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 5 września 2013 r. odmawiającego wykładni powyższego prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 3 lutego 2010 r. wynika, iż skarżący został pouczony o obowiązku sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez profesjonalnego pełnomocnika. Ponadto skarżącemu w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem, którego dotyczy niniejsza skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 29 września 2009 r. przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Z protokołu rozprawy z dnia 14 stycznia 2010 r. wynika, że skarżący nie udzielił pełnomocnictwa adwokatowi, wyznaczonemu przez okręgową radę adwokacką do reprezentowania go sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem objętym skargą o stwierdzenie niezgodności. Wymóg udzielenia tego pełnomocnictwa wynikał z obowiązującej wówczas treści art. 244 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym ustanowienie adwokata stanowiło uprawnienie strony do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi bez ponoszenia przez nią wynagrodzenia i wydatków adwokata. Przepis ten, na podstawie art. 2 pkt 11 lit. "a" ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sadow administracyjnych oraz ustawy – p.p.s.a. (Dz. U. nr 36, poz. 196) utracił moc z dniem 10 kwietnia 2010 r. i otrzymał nowe brzmienie, stanowiąc, że ustanowienie m. in. adwokata w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Nowelizacja treści art. 244 § 2 p.p.s.a. nie spowodowała jednak nowelizacji art. 39 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. W tej sytuacji prawo pomocy przyznane w postępowaniu zwykłym zakończonym prawomocnym orzeczeniem nie rozciąga się na postępowanie wszczęte skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem tego prawomocnego orzeczenia z uwagi na treść powołanego wyżej art. 39 pkt 1 p.p.s.a., z którego wynika, że pełnomocnictwo do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje również z mocy samego prawa wyłącznie umocowanie do wniesienia skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. W tej sytuacji sporządzona osobiście przez skarżącego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a więc z naruszeniem wymogu z art. 175 § 1 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu stosownie do art. 285f § 3 p.p.s.a. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 285f § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.