IV SA/Wr 43/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków (spr.), , Protokolant Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. D. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. 4 II SA/Wr 1082/02 zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2005 r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę. W dniu 1 lutego 2010r. M. D. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2005r. sygn. akt 4 II SA 1082/02 "z powodu nieważności" . W skardze zawarł wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku z powodu pozbawienia skarżącego możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa i ponowne rozpoznanie sprawy, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie w całości zarzutów skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...]. Uzasadniając skargę zainteresowany podał, że wskazanym wyżej wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...]; wyrok ten stał się prawomocny z dniem 11 kwietnia 2005r. Skarżący zarzucił, że o wyznaczonym w terminie wymienionej wyżej sprawie, na dzień 11 marca 2005r. Sąd nie zawiadomił skarżącego, co spowodowało, że nie miał możliwości działania. Pomimo braku zawiadomienia skarżącego o terminie rozprawy sąd administracyjny, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 11 marca 2005r., wydał wyrok. Wskazał, że wyżej wykazane okoliczności jednoznacznie wskazują, że postępowanie w niniejszej sprawie jest dotknięte nieważnością polegającą na pozbawieniu skarżącego możności działania i obrony swoich praw. Dalej podał, że o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2005r. dowiedział się w dniu 5 listopada 2009r.,z doręczonego skarżącemu w tym dniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2009r. sygn. akt I OPP 94/09 o odrzuceniu skargi na przewlekłość postępowania w niniejszej sprawie. Wskazał, że w tej sytuacji zachował termin przewidziany w art. 277 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Organ po doręczeniu odpisu skargi i wezwaniu do ustosunkowania się do twierdzeń w niej zawartych stwierdził: "iż z uwagi na brak danych w zakresie twierdzeń skarżącego nie może ustosunkować się do zarzutu skarżącego, zaistnienia przyczyny nieważności postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie jest uzasadniona. W sprawie zaistniały warunki formalne uzasadniające merytoryczne rozpoznawanie skargi o wznowienie postępowania. Skarżący opierał skargę na zarzucie nieważności postępowania w sprawie 4 II SA/Wr 1082/02. Twierdził bowiem, że wyrok w dniu 11 marca 2005r. zapadł bez wcześniejszego zawiadomienia go o terminie rozprawy – co odpowiada przesłance z art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Wykazanie istnienia tej przesłanki powoduje uznanie zgodnie z art. 271 p.p.s.a. nieważności zakończonego z taką "wadą" postępowania. Po myśli art. 275 p.p.s.a. do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. W sprawie 4 II SA/Wr 1082/02 jedyne orzeczenie wydał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – tym samym jest to Sąd właściwy do rozpoznania niniejszej skargi. Brak również podstaw do przyjęcia, że nie został zachowany termin do wniesienia skargi określony w art. 277 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia , w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy. Skarżący twierdzi, że o wyroku wydanym w sprawie 4 II SA/ Wr 1082/02 w dniu 11 marca 2005r. dowiedział się w dniu 5 listopada 2009r., kiedy to otrzymał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2009r., sygn. akt I OPP 54/09 o odrzuceniu skargi na przewlekłość postępowania. Analiza akt 4 II SA/Wr 1082/02 potwierdza wyżej wskazane przez zainteresowanego okoliczności, ponadto, nie daje podstaw do uznania, że posiadał on wcześniej wiedzę o zapadłym orzeczeniu. Wnioskodawca złożył skargę o wznowienie postępowania w dniu 4 lutego 2010r. o czym świadczy prezentata Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , zatem w 3 miesięcznym terminie liczonym od dnia 5 listopada 2009r., to znaczy od kiedy dowiedział się o jego wydaniu, czyli w terminie zakreślonym wcześniej powołanym art. 277 p.p.s.a. Mimo spełnienia warunków formalnych, merytoryczne rozpoznania skargi musi prowadzić do jej oddalenia. Jeszcze raz powtórzyć należy, że skarżący opiera swoje żądanie na twierdzeniu, iż w zakończonym postępowaniu w sprawie 4 II SA/Wr 1082/02 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, doszło do uchybienia powodującego nieważność postępowania . Mianowicie wnioskodawca nie został powiadomiony o terminie rozprawy, która odbyła się w dniu 11 marca 2005r., kiedy to został również ogłoszony wyrok. Podniósł, że takie postępowanie Sądu pozbawiało go prawa do obrony. Gdyby istotnie takie uchybienie zaistniało stanowiłoby podstawę po myśli powołanego wyżej art. 271 pkt 2 p.p.s.a. do wznowienia postępowania. Jednakże podnoszony zarzut nie jest uzasadniony. Lektura akt 4 II SA/Wr 1082/02 wskazuje na następujący stan faktyczny dotyczący omawianej sytuacji: Zarządzaniem Przewodniczącego składu orzekającego z dnia 7 lutego 2005r. został wyznaczony termin rozprawy na dzień 11 marca 2005r. z obowiązkiem zawiadomienia o powyższym terminie rozprawy skarżącego M. D. i organu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Zarządzenie to zostało wykonane 11 lutego 2005r. (k.51 akt). Zawiadomienie o terminie rozprawy skierowane do skarżącego M. D. nie zostało mu doręczone, zwrócone przez pocztę, zostało wszyte do akt i znajduje się na stronie 63. Wynika z niego, że zostało zaadresowane na nazwisko skarżącego i na adres wskazany w skardze, aktualny jak wynika z akt niniejszej sprawy do chwili obecnej, to jest Wałbrzych ul. R. [...]. Na powyższej przesyłce poczta poczyniła zapisy, że w dacie podjęcia próby doręczenia to jest 17 lutego 2005 roku przesyłki nie doręczono adresatowi, gdyż był nieobecny. Odnotowano, że przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej o czym umieszczono zawiadomienie na drzwiach adresata w skrzynce oddawczej. Na przedniej stronie koperty poczta umieściła zapis, że pierwsze awizo – zawiadomienie o przesyłce, nastąpiło 17 lutego 2005r., drugie awizo 25 lutego 2005r., dnia 7 marca 2005r. poczta przekazała przesyłkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który pokwitował jej odbiór w dniu 9 marca 2005r. Powyższe daje, w ocenie Sądu, podstawę do uznanie za prawidłowy zapis znajdujący się w protokole rozprawy z dnia 11 marca 2005r., że skarżący M. D. został o terminie rozprawy zawiadomiony prawidłowo. Zapis ten bowiem znajduje uzasadnienie w obowiązującej wówczas treści art. 69 i 73 p.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów, mówił, że "Doręczenia dokonuje się w mieszkaniu w miejscu pracy lub gdzie się adresata zastanie". Drugi zaś, że: "W razie możności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na adres 7 dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń (...). W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu". Opis czynności umieszczony na kopercie zawierającej zawiadomienie o rozprawie w dniu 11 marca 2005r. wskazuje, że doręczyciel nie zastał skarżącego w domu, zatem nie było możliwości osobistego doręczenia przesyłki. W tej sytuacji został zastosowany tryb wynikający z art. 73 p.p.s.a. Ustawodawca w ostatnim zdaniu tego przepisu wprowadza fikcję prawną sprowadzającą się do tego, że wykazanie wykonania czynności określonych w art. 73 p.p.s.a. daje podstawę do uznania skuteczności doręczenia, w sytuacji gdy adresat nie podejmie przesyłki. W niniejszej sprawie listonosz prawidłowo wykonał czynności opisane w powołanym przepisie. Dodać nawet należy, iż wykonał więcej niż nakazywał ten przepis. W dacie doręczenia przesyłki art. 73 p.p.s.a. przewidywał bowiem pozostawienie jednego awiza; doręczyciel dwukrotnie awizował przesyłkę. Reasumując należy stwierdzić, że doręczenie zawiadomienia o rozprawie w dniu 11 marca 2005r. nastąpiło w sposób przewidziany prawem. Tym samym zarzut skarżącego o niepowiadomieniu o terminie rozprawy i konsekwentnie dalej pozbawieniu praw do obrony, nie jest trafny. Zatem skoro zgodnie z prawem nastąpiło doręczenie zawiadomienia o terminie rozprawy i mogła się ona odbyć w dniu 11 marca 2005r. należy uznać, że nie zachodzą przesłanki z art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania a w konsekwencji do wznowienia postępowania , w związku z powyższym na podstawie art. 151 wymienionej wyżej ustawy, należało orzec jak wyżej.