IV SA/Wr 430/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa postanawia: I. odrzucić skargę; II. odmówić zawieszenia postępowania sądowego. Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...]. W skardze wniósł m.in. o stwierdzenie nieważności podjętego rozstrzygnięcia. Jednocześnie złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowego oraz "z ostrożności" o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Powyższym postanowieniem Kolegium umorzyło postępowanie wszczęte wniesionym przez skarżącego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa "dotyczącym niezałatwienia sprawy weryfikacji decyzji z dnia [...], (...)". W postanowieniu zawarte zostało pouczenie, iż jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., stanowi o zakresie kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg m.in. na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 2 i pkt 3 powołanego przepisu). Zaskarżone do Sądu postanowienie niewątpliwie nie należy do żadnej z kategorii wymienionych wyżej postanowień. Stanowi ono odpowiedź na wezwanie wystosowane w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Postanowienie to ma ściśle procesowy charakter – nie rozstrzyga zaś sprawy co do istoty. Nie jest to postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje na nie zażalenie. Nie jest to również inny, niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 p.p.s.a., akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podstawową przesłanką warunkującą zaskarżenie postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego jest zamknięty i nie ulega wątpliwości, że nie obejmuje zaskarżonego postanowienia. W tej sytuacji wniesiona w niniejszej sprawie skarga, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Brak również podstaw do zawieszenia postępowania sądowego zgodnie z żądaniem skargi. Omówiona bowiem sprawa ma samoistny charakter i nie wiąże się z jakimkolwiek postępowaniem prowadzonym z inicjatywy procesowej skarżącego. Przepisy art. 56 i art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. nie mają tu zastosowania. Z tego względu należało odmówić zawieszenia postępowania sądowego w sprawie określonej w sentencji postanowienia. Z kolei, za oczywiście bezzasadne w tych okolicznościach sprawy Sąd uznał rozważanie kwestii przywrócenia terminu do wniesienia skargi.