IV SA/Wr 431/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...]r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W, dalej: SKO, odmówiło stwierdzenia nieważności – wydanej z upoważnienia Prezydenta W. – decyzji Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr 1 w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...]r., nr [...] odmawiającej przyznania Z.R., dalej: skarżący, zasiłku celowego. Powyższą decyzję doręczono skarżącemu w dniu 13 stycznia 2014 r., zawierała ona pouczenie o tym, że przysługuje od niej prawo wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Pismem z dnia 9 maja 2014 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wymienioną wyżej decyzję. Z ostrożności procesowej skarżący jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uwagi na błędne pouczenie lub brak takiego pouczenia w toku postępowania w oparciu o art. 112 i art. 9 k.p.a. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że zaskarżona decyzja została wydana przez SKO w I instancji, na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 157 § 1 oraz 158 § 1 k.p.a. i zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie jej kwestionowania. Środkiem zaskarżenia tej decyzji jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zaś skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać przede wszystkim należy, że podstawową przesłanką warunkującą wniesienie skargi do sądu jest wyczerpanie środków zaskarżenia, co wynika z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z materiału aktowego niniejszej sprawy wynika, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzja Kolegium z dnia [...] została wydana przez ten organ w pierwszej instancji na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a. Przepis art. 156 k.p.a. określa przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, natomiast w myśl art. 157 § 1 k.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 158 § 1 k.p.a.). W analizowanej sprawie mamy zatem do czynienia z sytuacją, w której strona przed zainicjowaniem postępowania sądowo-administracyjnego nie wyczerpała przysługujących jej na drodze postępowania administracyjnego środków zaskarżenia, albowiem zaskarżona decyzja została wydana przez Kolegium jako organ I instancji. Od decyzji tej przysługuje, zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a., którego skarżący nie wniósł, pomimo że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o prawie i terminie złożenia tego wniosku. W zaistniałym stanie faktycznym i prawnym należy więc uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 do 5. W tym stanie rzeczy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.