IV SA/Wr 432/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt. IV SA/Wr 432/04 umarzające postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o zmianę adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt IV SA/Wr 432/04 odrzucającym skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Sądu z dnia 3 października 1996 r., sygn. akt II SA/Wr 52/96 oddalającym skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego I. uchyla postanowienie Sądu z dnia 20 lutego 2007 r. odrzucające odwołanie skarżącej na postanowienie Sądu z dnia 18 października 2006 r., II. umarza postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o zmianę adwokata ustanowionego z urzędu. Postanowieniem z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. akt. IV SA/Wr 432/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił odwołanie J. K. M. na postanowienie referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt. IV SA/Wr 432/04 umarzające postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o zmianę adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt IV SA/Wr 432/04 odrzucającym skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Sądu z dnia 3 października 1996 r., sygn. akt II SA/Wr 52/96 oddalającym skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 lutego 2007 r. Sąd wskazał, że na to postanowienie sprzeciw nie przysługuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt I OZ 943/07 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro katalog czynności referendarza sądowego z art. 258 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jest otwarty, należy uznać, że ma on także możliwość wydawania innych niż wymienione zarządzeń i postanowień. W takiej sytuacji należy odpowiednio zastosować art. 259 §1 p.p.s.a. i uznać, że strona lub jej pełnomocnik ma możliwość złożenia sprzeciwu również wobec tych czynności. Niedopuszczalna jest zatem sytuacja, w której referendarz wydaje orzeczenie mające moc orzeczenia sądowego, zaś strona nie ma możliwości jego zaskarżenia. W związku z powyższym na zasadzie art. 165 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt I sentencji postanowienia. Uznano zatem, że sprzeciw od postanowienia referendarza Sądu z dnia 18 października 2006 r., jest dopuszczalny. Przepis art. 260 p.p.s.a. stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd. Dodać w tym miejscu należy, iż do stwierdzenia tego otworzyło drogę postanowienie tutejszego Sądu z dnia 17 grudnia 2007r. przywracające termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 15 czerwca 2007r. odrzucające zażalenie, jako spóźnione, na postanowienie Sądu z dnia 20 lutego 2007r. odrzucające odwołanie (w istocie sprzeciw) od postanowienia referendarza sadowego z dnia 18 października 2006r. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. Taka podstawa istnieje w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, że prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 9 maja 2006 r. skarżącej zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata (pkt II sentencji). Pomoc ta została przyznana po wydaniu przez Sąd, w dniu 29 listopada 2005 r., postanowienia odrzucającego skargę o wznowienie postępowania sądowego. Z kolei Okręgowa Rada Adwokacka we Wrocławiu, dnia 25 maja 2006 r., wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu adw. E. W. Dnia 2 czerwca 2006 r. skarżąca udzieliła temu adwokatowi pełnomocnictwa do "prowadzenia we wszystkich instancjach sprawy o sygn. akt IV SA/ Wr 432/04" (k-93). Pełnomocnik podjął czynności w ramach pomocy prawnej. W szczególności sporządził skargę kasacyjną (k-91 i 92) wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do jej wniesienia (k-90). Termin został przywrócony postanowieniem Sądu z dnia 13 lipca 2006 r. (k-127). Skarżącej zostało więc już przyznane prawo pomocy w oczekiwanym zakresie a wyznaczony pełnomocnik udzielił jej pomocy prawnej. Pismem z dnia 9 czerwca 2006 r. (K-119 i K-122) skarżąca zawiadomiła wprawdzie Sąd, że wypowiedziała pełnomocnictwo udzielone wyznaczonemu przez radę adwokacką – adwokatowi E. W., ale oświadczenie to nie uchyliło postanowienia przyznającego pomoc prawną. Pismem Sądu z dnia 18 października 2006 r. skarżąca została wezwana przez Sad do nadesłania odpisu powyższego pisma z dnia 9 czerwca 2006 r. w celu doręczenia go stronie przeciwnej. Jednocześnie wezwano skarżącą do złożenia wyjaśnienia, czy pisemnie wypowiedziała pełnomocnictwo adw. E. W., a także do nadesłania kopii tego wypowiedzenia, ewentualnie dowodu, że wypowiedzenie to zostało dokonane. Stosownie do art. 42 § 1 p.p.s.a. wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym, w stosunku zaś do strony przeciwnej i innych uczestników postępowania – od dnia doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd. W świetle tego w chwili żądania skarżącej adwokat, który został ustanowiony z urzędu był w dalszym ciągu umocowany do działania. Biorąc to pod uwagę, nadto okoliczność, że pełnomocnik sporządził skargę kasacyjną i skutecznie wniósł o przywrócenie terminu do jej wniesienia, a skarżąca nie wykazała w sposób niewątpliwy powodów zmiany pełnomocnika należało postępowanie wpadkowe w tej kwestii uznać za bezprzedmiotowe. Z tych względów wniosek skarżącej o zmianę pełnomocnika z urzędu poprzez ustanowienie kolejnego adwokata należało uznać za bezprzedmiotowy. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie. Jednocześnie Sąd poucza skarżącą, że w przypadku wątpliwości dotyczących pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu można zwrócić się o ich rozstrzygnięcie do okręgowej rady adwokackiej (art. 28 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze, Dz. U. tj. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.).