IV SA/Wr 436/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miejsko- Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia[...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę. Uzasadnienie: W rozpoznawanej sprawie, Miejsko – Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w S., którego przedstawicielem jest Kierownik Ośrodka, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr[...]w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy przyznania B. U. dodatku mieszkaniowego. W skardze został zawarty zarzut, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze niesłusznie uchyliło decyzję Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, gdyż "nie jest on upoważniony do podważania treści aktu notarialnego, a tym samym wydania innej decyzji niż dotychczas". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi wskazując, iż Miejsko – Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w S. jako organ pierwszej instancji nie może występować w charakterze strony w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowo-administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl § 2 powołanego przepisu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, o czym stanowi art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. W myśl art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jednakże, stosownie do utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, "bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzje wydaje wójt tej gminy; ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego" (por. postanowienie NSA z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90, ONSA 1990, z. 4, poz. 7). Należy uznać, ze takie stanowisko dotyczy również organu jednostki samorządu terytorialnego, jakim jest Miejsko – Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w S., który posiada upoważnienie do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej. Powyższe stanowisko znajduje zatem zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem Kierownik Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. jako organ pierwszej instancji, wydał w dniu [...]decyzję o nr [...] będącą przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Z tych względów Miejsko – Gminny Ośrodek Pomocy społecznej w S. nie może kwestionować rozstrzygnięcia wydanego w tej samej sprawie przez organ wyższej instancji, albowiem w ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja ta dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw i obowiązków. W postanowieniu NSA z dnia 15 maja 1997 r., sygn. akt I SA/Wr 1799/96 (niepubl.) Sąd stwierdził, że niedopuszczalna jest zmiana sytuacji prawnej organu administracji w zależności od stadium postępowania i z tego powodu organ gminy, który orzekał w sprawie w pierwszej instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego. Przyjęcie odmiennego stanowiska doprowadziłoby w postępowaniu sądowoadministracyjnym do rozpoznania sporu o zgodność z prawem działania albo bezczynności pomiędzy organami administracji publicznej orzekającymi w pierwszej i drugiej instancji (por. B.Adamiak, J.Borkowski: Postępowanie administracyjne i sądowoadminsitracyjne, Warszawa 2003, s. 427-428). W związku z powyższym przyznanie statusu strony w postępowaniu administracyjnym, czy sądowoadministracyjnym organowi w sprawie, w której wydał rozstrzygnięcie jako organ pierwszej instancji, godziłoby w elementarne zasady obowiązujące w tym postępowaniu, bowiem organ ten stałby się w ten sposób "sędzią we własnej sprawie". Stosownie zatem do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W ramach innych przyczyn niewątpliwie mieści się fakt, iż skarga w przedmiotowej sprawie została wniesiona przez nieuprawniony podmiot. Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.