IV SA/Wr 437/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Sikorska (sprawozdawca), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, , Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 września 2012 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. w D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [....] 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji; III. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na rzecz strony skarżącej M. sp. z o.o. w D. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...], wydaną z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 6 ust. 1 i 2, art. 7 pkt 2, art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. nr 133, poz. 883 ze zm.) i art. 1, art. 2, art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez M. spółka z o.o. w D., dalej skarżąca, od decyzji Komendanta Miejskiego Policji we W. nr [...] z dnia [...] 2008 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji dotyczącej zdarzenia drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. zarejestrowanego pod nr [...] - Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, że w dniu [...] stycznia 2012 r. skarżąca zwróciła się do Komendy Miejskiej Policji we W. w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej u.d.i.p., z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez przekazanie kopii notatki policyjnej z miejsca zdarzenia drogowego, które miało miejsce w dniu [...] grudnia 2008r. na ul. [...] we W. Wyżej wymienioną decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] Komendant Miejski Policji we W., działając na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 104 i art. 107 k.p.a., odmówił udostępnienia informacji dotyczącej w/w zdarzenia drogowego. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji, powołując się na art. 1, art. 2 i art. 5 u.d.i.p. podał, że notatka policyjna nie stanowi informacji publicznej albowiem zawiera jedynie informacje dotyczące przebiegu indywidualnego zdarzenia, w którym brały udział konkretne osoby oraz opisuje interwencję Policji podjętą na miejscu tego zdarzenia. Organ pierwszej instancji podkreślił też, że na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. dostęp do informacji publicznej może być ograniczony z uwagi na prywatność osoby fizycznej. W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji skarżąca domagała się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, podnosząc zarzut niewskazania przez ten organ podstawy prawnej odmowy udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu odwołania podniosła, że notatka policyjna z miejsca zdarzenia jest związana z wykonywaniem władzy publicznej w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach publicznych, a więc powinna być uznana za informację publiczną. Ponadto podała, że skutki zdarzenia drogowego obejmują nie tylko bezpośrednich uczestników tego zdarzenia. Może bowiem zaistnieć sytuacja, w której powstanie szkoda także u osób nieuczestniczących bezpośrednio w zdarzeniu, ale na których sytuację faktyczną zdarzenie to będzie miało wpływ. Powołując się na obowiązujące w prawie cywilnym ogólne zasady odszkodowawcze podniosła, że osoby takie mają prawo domagania się od sprawcy zdarzenia naprawienia szkody, a notatka policyjna będzie stanowiła dokument umożliwiający dochodzenie odszkodowania. Na poparcie swoich argumentów powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14.01.2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 200/09. Organ odwoławczy podał, że w toku postępowania odwoławczego zwrócono się do uczestników zdarzenia drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. o wyrażenie zgody na udostępnienie ich danych osobowych. Osoby te nie wyraziły na to zgody. Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji wskazał, że w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć, czy notatka z miejsca zdarzenia drogowego, które miało miejsce w dniu 17 grudnia 2008 r., jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na tak postawione pytanie należy w ocenie organu odwoławczego udzielić odpowiedzi pozytywnej. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja w sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy. Choć ustawa nie zawiera definicji legalnej pojęcia "informacji publicznej", to na podstawie szeregu jej przepisów, w tym art. 3 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 możliwe jest ustalenie jego treści normatywnej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy, prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. prawo do wglądu do dokumentów urzędowych. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna w postaci danych publicznych, w tym (lit. a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć; dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Skoro notatka policyjna stanowi dokument sporządzany w trybie i na podstawie odrębnych przepisów przez Policję, to należy uznać, że mieści się ona w kategorii dokumentów urzędowych, o których mowa w u.d.i.p. Mając powyższe na uwadze należy zdaniem organu odwoławczego uznać, że organ pierwszej instancji błędnie przyjął, że notatka z miejsca kolizji nie jest informacją publiczną, która podlega udostępnieniu. Jednocześnie jednak trafnie przyjął, że udostępnienie jej mogłoby prowadzić do naruszenia prywatności osób fizycznych, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Organ odwoławczy wskazał, że problematykę udostępniania danych osobowych zawartych w informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. nr 133, poz. 883 ze zm.), dalej u.o.d.o. Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 u.o.d.o., za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Zaś przez pojęcie "osoby możliwej do zidentyfikowania" należy rozumieć osobę, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne. Samo udostępnianie danych osobowych jest jedną z czynności wchodzących w skład pojęcia przetwarzania danych w rozumieniu art. 7 pkt 2 u.o.d.o. Zgodnie bowiem z tym przepisem, przetwarzaniem danych są jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak: zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Należy też mieć na względzie art. 23 ust. 1 u.o.d.o., który przewiduje przypadki, w których przetwarzanie danych jest w ogóle możliwe. W myśl tego przepisu dopuszcza się przetwarzania danych, gdy: osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych, jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jest to konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą, jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego, jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie zastosowanie może znaleźć jedynie przesłanka przetwarzania danych jaką jest "usprawiedliwiony cel" odbiorcy danych, albowiem uczestnicy zdarzenia drogowego z dnia 17 grudnia 2008 r. nie wyrazili zgody na udostępnienie danych osobowych. Organ wywiódł dalej, że jakkolwiek u.o.d.o. nie definiuje wprost pojęcia "usprawiedliwionego celu", to odwołując się do potocznego rozumienia wyrazu "usprawiedliwiać" ("wytłumaczyć, wyjaśnić powód, motywy działania, uzasadnić, umotywować" - Słownik Języka Polskiego PWN Warszawa 1981 r., s. 623) można przyjąć, że chodzi tu o umożliwienie realizacji przewidzianych prawem uprawnień osób trzecich, takich jak dochodzenie roszczeń. Mając na względzie akta sprawy organ odwoławczy uznał, że skarżąca nie wykazała w niniejszym postępowaniu w sposób dostateczny, że kieruje się swoim "usprawiedliwionym celem". We wniosku o udzielenie informacji publicznej wskazała jako podstawę żądania jedynie i wyłącznie sytuację hipotetyczną. Podała bowiem, że może zaistnieć taka sytuacja faktyczna i prawna, w której podmiot trzeci mógłby dochodzić roszczenia odszkodowawczego w stosunku do uczestników kolizji opisanej w notatce z dnia [...] grudnia 2008 r. Takie uzasadnienie żądania udostępnienia danych osobowych nie może zdaniem organu odwoławczego zostać uznane za usprawiedliwione, albowiem nie wskazuje żadnego konkretnego interesu prawnego (roszczenia odszkodowawczego). Mając powyższe na uwadze, organ drugiej instancji orzekł jak w zaskarżonej decyzji. W skardze na powyższą decyzję skarżąca domagała się uchylenia zarówno decyzji organu drugiej, jak i decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu. Niezrozumiałe jest jej zdaniem stanowisko organu, według którego fakt, że dokument urzędowy zawiera dane osobowe powoduje niemożność ujawnienia go w całości. Zarzuciła, że gdyby przyjąć takie stanowisko za prawidłowe, organy miałyby prawo i możliwość nieudostępniania dokumentów urzędowych w ramach informacji publicznej poprzez zamieszczanie w nich treści stanowiących dane osobowe, choćby po to, aby dokumentów tych nie udostępniać. Pogląd ten zdaniem skarżącej nie może zasługiwać na aprobatę z uwagi na art. 61 Konstytucji RP, jak i utrwaloną linię orzecznictwa sądów administracyjnych, które wielokrotnie wskazywały, że anonimizacja dokumentów jest czynnością techniczną umożliwiającą udostępnianie dokumentów urzędowych zawierających dane osobowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zaskarżone decyzje uznać bowiem należy w okolicznościach niniejszej sprawy za przedwczesne. Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Rozwinięciem ustanowionego w art. 61 Konstytucji RP prawa do informacji publicznej jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej u.d.i.p., regulująca zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, która wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Przepis art. 4 ust. 1 u.d.i.p. określa katalog podmiotów zobligowanych do udostępniania informacji publicznej stanowiąc, że są nimi: władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższej regulacji nie ulega wątpliwości, że Komendant Miejski Policji we W. mieści się w zakresie podmiotowym stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem jest podmiotem zobowiązanym na gruncie tej ustawy do udzielenia będącej w jego posiadaniu informacji mającej walor informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby udostępniania informacji publicznej, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżąca złożyła bowiem wniosek o udostępnienie informacji publicznej, precyzując dokładnie charakter i zakres żądanej informacji oraz formę jej udostępnienia. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje dwie formy reakcji organu na wniosek strony o udostępnienie takiej informacji. Z jednej strony jest to udzielenie żądanych informacji, które należy traktować jako czynność materialno-techniczną, z drugiej zaś, w przypadku odmowy ich udostępnienia, jest to decyzja administracyjna. O zakwalifikowaniu określonej informacji do kategorii informacji podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Z prawidłowych i niekwestionowanych przez skarżącą ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie wynika, że w dniu [...] stycznia 2012 r. skarżąca zwróciła się do Komendy Miejskiej Policji we W. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej z wnioskiem o udostępnienie informacji poprzez przekazanie kopii notatki policyjnej z miejsca zdarzenia drogowego, które miało miejsce w dniu [...] grudnia 2008 r. na ul. [...] we W. Wprawdzie organ pierwszej instancji, rozpoznając ów wniosek błędnie uznał, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, to jednak prawidłowo organ odwoławczy przyjął, że żądana informacja w postaci notatki policyjnej stanowi dokument sporządzony w trybie i na podstawie odrębnych przepisów przez Policję. Mieści się zatem w kategorii dokumentów urzędowych, o jakich mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym: "Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy." W świetle ugruntowanego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, które używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (zob.: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30.10.2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 - publ. M. Prawn. 2002/23/1059, z dnia 25.03.2002 r., sygn. akt II SA 4059/02 - publ. M. Prawn. 2003/10/436 oraz z dnia 12.12.2006 r., sygn. akt I OSK 123/06 - lex nr 291357). W wyroku z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt IV SAB/Wr 47/12 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że przyjęte w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odesłanie do Kodeksu karnego jest równoznaczne z przyjęciem założenia, że wszystkie utrwalone i podpisane w dowolnej treści oświadczenia woli i wiedzy, podpisane przez wskazane w Kodeksie karnym osoby, znajdujące umocowanie w przyznanych funkcjonariuszowi kompetencjach oraz skierowane do innego (zewnętrznego) podmiotu lub złożone do akt sprawy, stanowią dokument urzędowy podlegający udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W wyroku tym Sąd ten wyraził pogląd, zgodnie z którym akta postępowań przygotowawczych, zakończonych jak i toczących się, niewątpliwie zawierają dane o działalności organów władzy publicznej i znajdują się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej oraz będącego w posiadaniu takich danych. Dostęp zatem do dokumentów znajdujących się w aktach postępowania prowadzonego przez Policję realizuje dyspozycję art. 61 Konstytucji statuującego publiczne prawo obywatela do informacji. Rozpatrując zgłoszony w sprawie wniosek, zważyć jednak należy na treść przepisów art. 1 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. ograniczających dostęp do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W myśl zaś art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.: "Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa." Z akt sprawy nie wynika, by miał w niej zastosowanie przepis zdania drugiego art. 5 ust. 2, bądź ust. 3 lub ust. 4 artykułu 5 tejże ustawy. Z akt sprawy wynika, że notatka urzędowa, której udostępnienia kopii domaga się skarżąca, została sporządzona w związku z wykroczeniem drogowym. Rozpatrując wniosek należy mieć zatem na względzie także przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (j.t. Dz. U. z 2008 r., nr 133, poz. 848 ze zm.), które określają krąg osób uprawnionych do dostępu do akt sprawy prowadzonej w sprawie o wykroczenie. Zważyć w tym miejscu należy, że informacje z postępowań prowadzonych w indywidualnych sprawach, w tym przypadku w sprawie dotyczącej wykroczenia, mogą być udostępniane jedynie osobom uprawnionym na zasadach określonych w przepisach regulujących to postępowanie, a nie każdemu w trybie dostępu do informacji publicznej. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia reguluje kwestie dostępu do akt w art. 37 § 5, gdy chodzi o dostęp do protokołów oraz w art. 38 § 1, który odsyła do odpowiedniego stosowania przepisu art. 156 § 1-4 Kodeksu postępowania karnego, gdy chodzi o udostępnianie akt sprawy. Z przepisów tych wynika, że akta sprawy sądowej udostępnia się stronom, podmiotowi określonemu w art. 416 k.p.k., obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym. W sprawach o wykroczenia nie ma zastosowania przepis § 5 art. 156 k.p.k. regulujący w zdaniu drugim dostęp innych osób do akt sprawy w toku postępowania przygotowawczego w wyjątkowych przypadkach za zgodą prokuratora. Za uprawniony zatem uznać należy pogląd, że dostęp osób trzecich, nie będących uczestnikami postępowania w sprawie o wykroczenie do informacji zawartych w aktach sprawy o wykroczenie w zakresie nieuregulowanym w wyżej powołanych przepisach prawa odbywać się może i powinien według procedury przewidzianej w ustawie o dostępie do informacji publicznej. (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12.08.2010 r. sygn. akt II SAB/Bk 36/10, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 22.04.2010 r. sygn. akt II SAB/Rz 59/09, wyroki WSA w Warszawie: z dnia 25.05.2004 r. sygn. akt II SAB/Wa 58/04 oraz z dnia 14.01.2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 200/09i wyrok WSA w Poznaniu z dnia 02.12.2010 r. sygn. akt IV SAB/Po 53/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skoro zatem skarżąca żądała przekazania informacji pochodzących od organu w postaci notatki urzędowej sporządzonej w związku z kolizją drogową, to należy uznać, że dostęp do tej informacji winien odbyć się na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 16.12.2005 r. sygn. akt OSK 1782/04 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), zgodnie z którym: z chwilą wejścia w życie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeżeli żądna informacja ma charakter informacji publicznej, a jej udostępnienia domaga się podmiot niebędący uczestnikiem postępowania, zastosowanie mają przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przenosząc dalsze rozważania dotyczące możliwości udostępnienia żądanej informacji publicznej na grunt ustawy o dostępie do informacji publicznej należy mieć na względzie ustanowione w jej art. 5 ograniczenia, na które trafnie zwraca uwagę organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w tym w szczególności na wskazane w ust. 2 zdanie pierwsze owego przepisu prawa ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Odmawiając udostępnienia żądanej informacji organ odwoławczy powołał się w zaskarżonej decyzji na przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.), dalej u.o.d.o. Zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy, w rozumieniu ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne (ust. 2). Ustawa ta w art. 1 ust. 1 ustanawia jako zasadę prawo każdego do ochrony dotyczących go danych osobowych. W art. 23 ustanawia w sposób wyczerpujący przypadki, w których dopuszczalne jest przetwarzanie danych. Zgodnie z owym przepisem prawa: "Przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy: 1) osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych, 2) jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, 3) jest to konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą, 4) jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego, 5) jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą." Zgodnie zaś z definicją zawartą w art. 7 pkt 2) u.o.d.o., przetwarzanie danych - to jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych, zaś usuwanie danych, to według definicji zawartej w pkt 3) art. 7 u.o.d.o. - zniszczenie danych osobowych lub taką ich modyfikację, która nie pozwoli na ustalenie tożsamości osoby, której dane dotyczą. Odmawiając udostępnienia żądanej informacji organ odwoławczy powołał się z jednej strony na brak zgody osób, będących uczestnikami zdarzenia drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. na udostępnienie ich danych osobowych, z drugiej na art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. uznając, że w tej sytuacji w niniejszej sprawie może mieć zastosowane jedynie przesłanka przetwarzania danych, jaką jest "usprawiedliwiony cel", którego w ocenie tego organu skarżąca w sposób dostateczny w niniejszym postępowaniu nie wykazała. Należy zgodzić się zdaniem Sądu ze stanowiskiem organu co do tego, że w niniejszym postępowaniu skarżąca w sposób dostateczny nie wykazała "usprawiedliwionego celu", o jakim mowa w art. 23 ust. 1 pkt 5) u.o.d.o., co oznacza, że przesłanki z tego przepisu prawa nie zostały spełnione, w związku z czym brak było podstaw do uwzględnienia wniosku na jego podstawie. W ocenie Sądu, organ jednak nie rozważył w ogóle możliwości udostępnienia żądanej informacji na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2) u.o.d.o., zgodnie z którym przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Obowiązek, o jakim mowa w w/w przepisie prawa wynika zdaniem Sądu w niniejszej sprawie, w świetle wyżej powołanych rozważań, z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, w szczególności jej art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) w związku z art. 6 ust. 2. Organ nie rozważył możliwości udostępnienia żądanej informacji po uprzednim usunięciu zawartych w niej danych osobowych, bądź takiej ich modyfikacji, która nie pozwoli na ustalenie tożsamości osób, których dane dotyczą. Zważyć bowiem należy, że przetwarzanie danych osobowych polega, zgodnie z art. 7 pkt 2) u.o.d.o., m.in. na usuwaniu danych osobowych, to jest według art. 7 pkt 3) u.o.d.o., taką ich modyfikację, która nie pozwoli na ustalenie tożsamości osoby, której dane dotyczą. W tej sytuacji decyzje zaskarżonej treści uznać należało w okolicznościach faktycznych sprawy za przedwczesne w związku z czym, jako podjęte z naruszeniem art. 23 ust. 1 pkt 2) u.o.d.o. w związku z art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) i ust. 2 u.d.i.p., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, podlegały one uchyleniu, co orzeczono w pkt I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji, mając na względzie to, co powiedziano wyżej odnośnie meritum, rozstrzygnie sprawę z uwzględnieniem dokonanej wyżej wykładni przepisów prawa stanowiących podstawę jej rozstrzygnięcia. Sąd nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji (pkt II wyroku) z tego względu, że z uwagi na treść rozstrzygnięcia nie ma ona cech wykonalności. O kosztach postępowania (pkt III wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.