IV SA/Wr 438/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie Sędzia NSA – Henryk Ożóg (spr.) Sędzia WSA – Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy sfinansowania ze środków Funduszu Pracy kosztów udziału w sympozjum oddala skargę. Wojewoda D., decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 40 ust. 3a, art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., nr 69, poz. 415 ze zm.; dalej ustawa o promocji zatrudnienia), po rozpatrzeniu odwołania A. B., od decyzji Starosty G. z dnia [...] nr [...] odmawiającej sfinansowania ze środków Funduszu Pracy kosztów udziału w sympozjum "Fizyka w Ekonomii i Naukach Społecznych" w dniach od 22- do 24 listopada 2007 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewody D. wskazano, że A. B. jest zarejestrowany jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. Dnia 29 października 2007 r. A. B. złożył wniosek o skierowanie i sfinansowanie szkolenia organizowanego przez Uniwersytet W. pod nazwą "3 Ogólnopolskie Sympozjum Fizyka w Ekonomii i Naukach Społecznych", w dniach 22-24 listopada 2007 r. Wskazał w nim, że przygotowuje pracę doktorską z fizyki i po jej obronie zamierza podjąć działalność gospodarczą. Z tego względu udział w sympozjum ma dla niego znaczenie. We wrześniu 2007 r. wpłacił na konto organizatorów zaliczkę w wysokości 700 zł i wnioskuje o sfinansowanie jego udziału w sympozjum. Jako podstawę prawną wniosku podał art. 40, art. 41 i art. 42 ustawy o promocji zatrudnienia oraz art. 11, art. 12 i art. 13 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U nr 65, poz. 595 ze zm.; dalej ustawa stopniach naukowych). Starosta G. pismem z dnia 13 listopada 2007 r. nr RP-4215/24/KSm/07 poinformował stronę o negatywnym sposobie rozpatrzenia powyższego wniosku, ponieważ sympozjum nie jest szkoleniem w rozumieniu art. 2 ust. 37 ustawy o promocji zatrudnienia ani inną formą kształcenia, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach poza szkolnych (Dz. U nr 31, poz. 216; dalej rozporządzenie w sprawie uzyskiwania i uzupełniania kwalifikacji zawodowych). Ponadto jednostka– Uniwersytet W. - która zorganizowała szkolenie nie posiada wpisu do rejestru instytucji szkoleniowych prowadzonych przez wojewódzki urząd pracy. Z tym stanowiskiem nie zgodził się A. B. i pismem z dnia 17 listopada 2007 r. skierowanym za pośrednictwem Starosty G. do Wojewody D. wniósł o unieważnienie lub uchylenie powyższego pisma z dnia 13 listopada 2007 r. Z uwagi na to, że A. B. we wniosku o skierowanie go na szkolenie i jego sfinansowanie, przytoczył art. 40, art. 41 i art. 42 ustawy o promocji zatrudnienia, które dotyczą różnych form pomocy finansowej kierowanej do osób bezrobotnych, Wojewoda D. pismem z dnia 27 grudnia 2008 r., nr PS.XII.0551/2/L/07 zobowiązał organ I instancji do ustalenia podstawy prawnej żądania strony i wydania stosownego aktu, mając na uwadze unormowania zawarte w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "b" powołanej ustawy oraz rozporządzenia wykonawcze do tego aktu. Pismem z dnia 15 stycznia 2008 r. Starosta G. wezwał A. B. do sprecyzowania żądania. A. B. pismem z dnia 4 lutego 2008 r. poinformował, że obecnie chodzi mu o zwrot kosztów uczestnictwa w sympozjum, bowiem egzamin doktorski, który będzie zdawał, bazuje na zagadnieniach, które przedstawił na tym sympozjum. Jako podstawę prawną wskazał art. 40 ust. 3a ustawy o promocji zatrudnienia. Następnie pismem z dnia 6 marca 2008 r., powołując się na art. 13 i art. 14 ustawy o stopniach naukowych i stopniach w zakresie sztuki, opisał procedurę egzaminu doktorskiego. Wskazał, że obecnie jest na jego pierwszym etapie, tj. jego praca została zakwalifikowania do sympozjum "Fizyka w Ekonomii i Naukach Społecznych" i opublikowana w materiałach konferencyjnych. Do pisma dołączył m. in. fakturę VAT za udział w sympozjum wystawioną przez Uniwersytet W. Pismem z dnia 17 marca 2008 r. A. B. został wezwany do doręczenia rachunku za przeprowadzenie egzaminu doktorskiego umożliwiającego uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych oraz kosztów licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu. W odpowiedzi na to pismo A. B. pismem z dnia 2 kwietnia 2008 r. poinformował urząd pracy, że złożył już fakturę VAT za udział w sympozjum, gdzie przedstawił wyniki swojej pracy naukowej, będącej podstawą do obrony pracy doktorskiej. Faktura ta jest częścią kosztów egzaminu doktorskiego opartego na bronionej pracy doktorskiej. Wniósł także o przesłuchanie go na tę okoliczność w charakterze strony. Pismem Starosty G. z dnia 17 kwietnia 2008 r. A. B. został wezwany do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz dostarczenia dokumentu potwierdzającego, że ma otwarty przewód doktorski. A. B. nie stawił się w urzędzie, a pismem z dnia 6 maja 2008 r. poinformował, że przewód doktorski jest dopiero otwierany w oparciu o osiągnięcia naukowe, z których powstaje praca doktorska. Starosta G. po analizie dokumentów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił sfinansowania kosztów udziału strony w sympozjum z uwagi na to, że udział w konferencji stanowi część kosztów egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych, kosztów uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu, o czym stanowi art. 40 ust. 3a ustawy o promocji zatrudnienia. W odwołaniu od tej decyzji A. B. wniósł o jej uchylenie lub unieważnienie wskazując na naruszenie przepisów proceduralnych tj. przepisów o właściwości, gdyż pismo Starosty G. z dnia 13 listopada 2007 r. nr RP-4215/24/KSm/07 jest decyzja administracyjną, zatem postępowanie powinno toczyć się przed organem II instancji oraz naruszenie przepisów: art. 10 kpa poprzez pozbawienie udziału w postępowaniu i brak zapoznania z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji i art. 12, art. 35, art. 36 kpa poprzez niezałatwienie sprawy w terminie oraz art. 7 i 75 kpa poprzez nieprzesłuchanie go w charakterze strony. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda D. stwierdził, że pismo Starosty G. z dnia 13 listopada 2007 r. nr RP-4215/24/KSm/07 nieuwzględniające wniosku A. B. z dnia 29 października 2007 r. o skierowanie i sfinansowanie kosztów udziału w sympozjum nie jest decyzją administracyjną, ponieważ odpowiedź na pismo nie jest decyzją w rozumieniu przepisów kpa. Skierowanie bowiem na szkolenie lub jego odmowa jest czynnością materialno- techniczną. W piśmie z dnia 17 listopada 2007 r. skierowanym za pośrednictwem Starosty G. do Wojewody D. A. B. podniósł, że odmowa skierowania go na szkolenie nastąpiła niezgodnie z art. 40, art. 41 i art. 42 ustawy o promocji zatrudnienia. Pismo to wpłynęło do Wojewody dnia 6 grudnia 2007 r., a A. B. pismem z dnia 27 grudnia 2007 r. został poinformowany o konieczności uszczegółowienia żądania, ponieważ przytoczone przez niego przepisy odnoszą się do różnych form aktywizacji bezrobotnych. Ostatecznie w dniu 4 lutego 2008 r. A. B. wniósł o zwrot kosztów uczestnictwa w sympozjum, które, jego zdaniem, było warunkiem koniecznym zdania egzaminu i obrony pracy doktorskiej, zaś jako podstawę prawną wskazał art. 40 ust. 3a ustawy o promocji zatrudnienia. Po rozpoznaniu uzupełnionych dowodów Starosta G. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił zwrotu kosztów udziału w sympozjum. Decyzja ta rozstrzyga sprawę co do istoty oraz zawiera pouczenie o środkach zaskarżenia. Zatem zarzut A. B. o naruszeniu przepisów o właściwości nie znajduje uzasadnienia. Z dokumentów wynika, że A. B. dnia 28 stycznia 2008 r. oświadczył, iż zapoznał się z aktami sprawy. Wezwany zaś na dzień 29 kwietnia 2008 r. celem zapoznania się przed wydaniem decyzji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, nie zastosował się do wezwania. Na podstawie ilości prowadzonej korespondencji trudno przyjąć, iż nie uczestniczył on w postępowaniu oraz że przed wydaniem decyzji uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Przewlekłość prowadzonego postępowania nie wynikała zatem z bezczynności organu. Pismem z dnia 2 kwietnia 2008 r. A. B. wniósł o przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność, iż faktura VAT za udział w sympozjum stanowi część kosztów egzaminu doktorskiego opartego na bronionej pracy doktorskiej oraz o przesłuchanie go na tę okoliczność w charakterze strony. Organ I instancji pismem z dnia 18 kwietnia 2008 r. wezwał A. B. celem zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i dostarczenia dokumentu potwierdzającego, że ma otwarty przewód doktorski. A. B. nie stawił się, a w piśmie z dnia 6 maja 2008 r. m. in. napisał, że nie ma jeszcze otwartego przewodu doktorskiego. Zważywszy, że A. B. domaga się sfinansowania ze środków Funduszu Pracy na podstawie art. 40 ust. 3a ustawy o promocji zatrudnienia, kosztów egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych oraz kosztów licencji niezbędnych do wykonywania zawodu, wobec dowodów już znanych organowi, zgromadzonych w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, nie zachodziła konieczność przesłuchania strony na tę okoliczność. Powyższe jest zatem zgodne z art. 78 i 86 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. B. wniósł o uchylenie lub stwierdzenie nieważności tej decyzji, ponieważ organ I instancji dnia [...] wydał w jego sprawie decyzję nr [...] odmawiającą uwzględnienia jego wniosku z dnia 29 października 2007 r. Od tej decyzji zaś wniósł odwołanie do Wojewody, co oznacza że po dacie 13 listopada 2007 r. postępowanie powinien prowadzić organ II instancji – Wojewoda, który powinien wydać decyzję lub postanowienie. Tymczasem sprawę nadal prowadził Starosta, czyli organ I instancji, który po 8 miesiącach przewlekłego postępowania zignorował jego wnioski dowodowe i wydał w jego sprawie kolejną decyzję nr [...]. Uchybienie to powinno skutkować nieważnością całego postępowania, gdyż powinien prowadzić je organ I instancji, a decyzja z dnia [...] powinna być wydana przez Wojewodę, a nie przez Starostę (wyrok NSA z dnia 12 listopada 1992 r.). Zarzucił również naruszenie art. 10 kpa, ponieważ organ I instancji przed wydaniem decyzji w dniu 13 listopada 2007 r. oraz 3 czerwca 2008 r. nie zapewnił mu udziału w postępowaniu dowodowym, ani też nie został poinformowany o możliwości wypowiedzenia się w kwestii zebranego materiału dowodowego. Podniósł także, że organ II instancji z tych samych powodów rażąco naruszył art. 10 kpa i dodatkowo zignorował zarzuty naruszenia przepisów kpa, które zgłosił w odwołaniu. Wskazał, że organ I instancji naruszył art. 12, art. 35 i art. 36 kpa, ponieważ nie załatwił sprawy w terminie i nie poinformował go o przyczynach opieszałości. Na załatwienie sprawy czekał aż 8 miesięcy (zamiast 2). Wojewoda zignorował również ten zarzut, ponieważ nie wyjaśnił przyczyn opieszałości i nie podjął postępowania w celu ukarania organu I instancji. Zarzucił naruszenie art. 7 i art. 75 kpa, gdyż organy nie uwzględniły jego wniosku o przesłuchanie go w charakterze strony. Powyższe zaniedbania mają ogromny wpływ na wynik sprawy, bo decyzja została wydana jednostronnie, opieszale i bez pełnego materiału dowodowego. Dlatego wnosi o uwzględnienie jego skargi w całości i ukaranie organu grzywną z tytułu przekroczenia terminu załatwienia sprawy do 8 miesięcy, bez uprzedniego poinformowania go o przyczynach tej przewlekłości. Jednocześnie poinformował, iż chciałby przeprowadzić postępowanie dowodowe odnośnie jego wniosku, gdyż ma 2 lata studiów doktoranckich, a jest osobą bezrobotną i nie uzyskuje żadnych dochodów. Oznacza, to że jedyną szansą na przygotowanie i zdanie egzaminu doktorskiego jest pomoc z urzędu pracy, który powinien mu jej udzielić, ponieważ obligują go do tego ustawy, które powołał we wniosku o zwrot kosztów egzaminu doktorskiego i przygotowania się do niego. Kwalifikacje, które zdobył jako magister fizyki i zajęcia, które zaliczył na studiach doktoranckich sprawiają, że na rynku pracy znajduje się w specyficznej sytuacji. Aby znaleźć pracę zgodną z kwalifikacjami musi zdać egzamin doktorski w oparciu o swoją pracę i zdobyć tytuł doktora fizyki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z powodów wskazanych w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że skierowanie na szkolenie lub odmowa jest czynnością materialno-techniczną, zatem poinformowanie na piśmie bezrobotnego o sposobie rozpatrzenia wniosku nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu kpa i jest zgodne z częścią V pkt 6.3 rozporządzenia MPiPS z dnia 2 marca 2007 r. w sprawie standardów rynku pracy. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że skarżący w piśmie z dnia 4 lutego 2008 r. wniósł - na podstawie art. 40 ust. 3a ustawy o promocji zatrudnienia - o zwrot kosztów uczestnictwa w sympozjum, które jego zdaniem było warunkiem koniecznym zdania egzaminu i obrony pracy doktorskiej, natomiast z przepisu tego wynika, że starosta na wniosek bezrobotnego, może sfinansować ze środków Funduszu Pracy, do wysokości 50 % przeciętnego wynagrodzenia, koszty egzaminów, umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych tytułów zawodowych oraz koszty uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio. W myśl zaś art. 40 ust. 3 starosta kieruje bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie , jeżeli uprawdopodobni , że szkolenie to zapewni uzyskanie odpowiedniej pracy lub podjęcie działalności gospodarczej, koszt tego szkolenia nie przekroczy 200 % przeciętnego wynagrodzenia, a także jest spełniony jeden z warunków, o których mowa w ust. 1. Na postawie art. 40 ust. 1 starosta inicjuje, organizuje, finansuje z Funduszu Pracy szkolenia bezrobotnych w celu zwiększenia ich szans na uzyskanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podwyższenie kwalifikacji zawodowych lub zwiększenie aktywności zawodowej, w szczególności w przypadku: 1) braku kwalifikacji zawodowych, 2) konieczności zmiany lub uzupełnienia kwalifikacji w związku z brakiem propozycji odpowiedniej pracy, 3) utraty zdolności do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie, 4) braku umiejętności aktywnego poszukiwania pracy. Ponieważ Starosta G. decyzją administracyjną z dnia [...] nr [...] odmówił zwrotu kosztów udziału w sympozjum oraz pouczył skarżącego o środkach odwoławczych zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisów o właściwości nie znajduje uzasadnienia. Wskazano także, iż nie zachodziła konieczność przesłuchania strony , ponieważ dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, zostały zgromadzone w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji oraz ocenione przed wydaniem decyzji. Zgodnie zaś z art. 78 kpa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Stosownie do art. 86 kpa jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Skarżący nie został skierowany przez urząd do wzięcia udziału w sympozjum, które trudno uznać za szkolenie w rozumieniu art. 2 ust. 37 ustawy o promocji zatrudnienia. Uniwersytet W. nie posiada wpisu do rejestru instytucji szkoleniowych i nie jest jednostką szkolącą w rozumieniu powołanej ustawy. Udział skarżącego w sympozjum i poniesione wydatki, nie są też kosztem egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych ani kosztem licencji niezbędnych do wykonywania zawodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.) wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m. in. skargi na decyzje administracyjne ( art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 40 ust. 3a ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którym starosta, na wniosek bezrobotnego, może sfinansować ze środków Funduszu Pracy, do wysokości 50 % przeciętnego wynagrodzenia, koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych oraz koszty uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu. Z przepisu tego wynika nadto, iż ust. 3 stosuje się odpowiednio. Koszty tych egzaminów zostały zaliczone do kosztów szkolenia, wymienionych w art. 2 pkt 12 lit "e" tej ustawy, stanowiącym ich definicję. Natomiast pojęcie szkolenia zostało określone w przepisie art. 2 pkt 37 ustawy o promocji zatrudnienia i oznacza ono pozaszkolne zajęcia mające na celu uzyskanie, uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych do wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia. Szczegółowe formy tego kształcenia reguluje zaś przepis § 2 ust. 1 wspomnianego wyżej rozporządzenia w sprawie uzyskiwania i uzupełniania kwalifikacji zawodowych, z którego wynika iż są to: kursy, kursy zawodowe, seminaria i praktyka zawodowa. W myśl art. 40 ust. 1 powyższej ustawy starosta finansuje z Funduszu Pracy szkolenia bezrobotnych w celu zwiększenia ich szans na uzyskanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podwyższenia kwalifikacji zawodowych lub zwiększenia aktywności zawodowej, w szczególności w przypadku: 1) braku kwalifikacji zawodowych, 2) konieczności zmiany lub uzupełnienia kwalifikacji w związku z brakiem propozycji odpowiedniej pracy, 3) utraty zdolności do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie, 4) braku umiejętności aktywnego poszukiwania pracy. Koszty uczestnictwa w sympozjum zorganizowanym przez uczelnię wyższą w celu przedstawienia wyników pracy naukowej będących podstawą przyszłej rozprawy doktorskiej nie stanowią kosztów egzaminów, o których mowa w art. 40 ust. 3a w związku z art. 12 pkt 12 lit "e" ustawy o promocji zatrudnienia, gdyż uczestnictwo w sympozjum nie kończy się egzaminem wymienionym w tych przepisach. Na marginesie wskazać trzeba, iż zakres egzaminów doktorskich definiuje art. 12 ust. 2 ustawy stopniach naukowych, z którego wynika, że są one przeprowadzane w zakresie dyscypliny podstawowej odpowiadającej tematowi rozprawy doktorskiej, dyscypliny dodatkowej i języka obcego nowożytnego. Uczestnictwo w powyższym sympozjum nie jest częścią (kosztem) egzaminów doktorskich. Ponadto z pisma skarżącego z dnia 6 maja 2008 r . wynika, że nie ma on otwartego przewodu doktorskiego, który zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych otwiera uchwała rady jednostki organizacyjnej, co wskazuje, że poniesione przez skarżącego koszty nie stanowią wspomnianych wyżej kosztów egzaminów. Uczestnictwo w sympozjum nie stanowi również żadnej z pozaszkolnych form kształcenia, o których mowa w przepisie § 2 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia w sprawie uzyskiwania i uzupełniania kwalifikacji zawodowych. Udział w sympozjum nie jest zatem szkoleniem, a koszty udziału w sympozjum nie są kosztami szkolenia, o których mowa w art. art. 2 pkt 12 ustawy o promocji zatrudnienia, w tym kosztami egzaminów (lit. "e" tego przepisu). Z kolei stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia instytucja szkoleniowa oferująca szkolenia dla bezrobotnych i osób poszukujących pracy, może uzyskać zlecenie finansowane ze środków publicznych na prowadzenie tych szkoleń po wpisie do rejestru instytucji szkoleniowych prowadzonego przez wojewódzki urząd pracy właściwy ze względu na siedzibę instytucji szkoleniowej. Rejestr instytucji szkoleniowych jest jawny i może być prowadzony w formie elektronicznej (ust. 2 tego przepisu). Powyższe oznacza, iż prowadzenie szkoleń należy do kompetencji instytucji szkoleniowych. Natomiast z notatki służbowej Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w G. z dnia 26 listopada 2007 r. oraz z pisma Dyrektora D. Urzędu Pracy z dnia 25 stycznia 2008 r. wynika, że Uniwersytet W. nie jest wpisany do rejestru instytucji szkoleniowych, co oznacza, iż uczelnia ta nie posiada statusu instytucji szkoleniowej, o której mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, a zatem wniosek o sfinansowanie kosztów szkolenia zorganizowanego przez uczelnię wyższą nie będącą instytucją szkoleniową nie mógł zostać uwzględniony. Z tych względów słuszne jest stanowisko organów orzekających w sprawie, iż skarżącemu nie przysługuje, na podstawie art. 40 ust. 3a cytowanej ustawy, prawo do sfinansowania poniesionych kosztów z tytułu udziału w sympozjum zorganizowanym przez Uniwersytet W. pod nazwą "3 Ogólnopolskie Sympozjum Fizyka w Ekonomii i Naukach społecznych". Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi można przyjąć, iż pismo Starosty G. z dnia 13 listopada 2007 r. nr RP-4215/KSm/07, odmawiające uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia 29 października 2007 r., jest decyzją administracyjną i w związku z tym organy orzekające w sprawie powinny były rozpoznać wniesione od niej, pismem skarżącego z dnia 17 listopada 2007 r., odwołanie, czego nie uczyniły. Pismo Starosty spełnia bowiem minimum elementów, które powinna zawierać decyzja administracyjna tzn: oznaczenie organu administracji publicznej, adresata, rozstrzygnięcie, podpis osoby reprezentującej organ (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, OSPiKA 1982, 9-10/169). Elementy, które powinna zawierać decyzja administracyjna określa zaś art. 107 § 1 kpa. Decyzja ta nie posiada jednak cechy ostateczności, ponieważ, jak już wyżej wskazano, organy orzekające w sprawie nie rozpoznały wniesionego od niej odwołania. Natomiast pismo Wojewody D. z dnia 27 grudnia 2007 r., nr PS.XII.0551/2/L/07 cech decyzji administracyjnej nie ma, mimo iż zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, adresata, podpis osoby reprezentującej organ, gdyż nie rozstrzyga istoty sprawy. Pismo to ma charakter wyłącznie informacyjny. Z tych względów bezzasadny jest zarzut nieważności zaskarżonej do Sądu decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ponieważ z treści art. 156 § 1 pkt 3 kpa wynika, że organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Niesłuszny jest również zarzut dotyczący naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 10 kpa poprzez pozbawienie skarżącego udziału w postępowaniu dowodowym i zaniechanie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, gdyż z akt sprawy wynika, iż skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu, o czym świadczą m. in. wezwanie organu I instancji z dnia 18 kwietnia 2008 r. do zapoznania się z z zebranymi materiałami i do dostarczenia dokumentu potwierdzającego otwarcie przewodu doktorskiego, którego skarżący nie wykonał w wyznaczonym terminie. Natomiast po upływie wyznaczonego terminu skarżący pismem z dnia 6 maja 2008 r. wyjaśnił, że nie ma otwartego przewodu doktorskiego. Poza tym w piśmie z dnia 28 stycznia 2008r. oświadczył, że przeglądał akta sprawy i zapoznał się z ich treścią. Zarzut naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 7 i art. 75 kpa kpa poprzez zaniechanie przesłuchania skarżącego w charakterze strony również nie zasługuje na uwzględnienie. Z przepisów tych wynika bowiem, że organy podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy oraz że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast dowód z przesłuchania stron reguluje art. 86 kpa zgodnie z którym, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. W niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba przesłuchania skarżącego w charakterze strony, gdyż koszty udziału w sympozjum zostały już poniesione, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy faktura VAT. Z kolei zarzut przewlekłego załatwienia sprawy przez organy administracji i naruszenia art. 12 kpa, art. 35 kpa i art. 36 kpa, gdyby nawet uznać go za słuszny, pozostaje bez istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Podniesione obok tych zarzutów żądanie ukarania organu administracji grzywną nie mogło zostać uwzględnione, ponieważ nie leży to w gestii Sądu. Z treści art. 37 kpa wynika bowiem, iż to organ administracji wyższego stopnia, rozpoznając zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, podejmuje określone w tym przepisie środki, nie sąd administracyjny. W tej sytuacji podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.