IV SA/Wr 44/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Sędzia NSA - Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 października 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 531/06 oddalającym skargę na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 26 października 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 531/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę T. W. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich. Pismem z dnia [...] r. T. W. wniósł skargę na "postanowienie Sądu Administracyjnego w sprawie dotyczącej pozbycia go uprawnień kombatanckich w dniu [...] r." Zarzucił niezgodność ustaleń faktycznych Sądu z materiałem dowodowym sprawy. Pismem z dnia [...] r. skarżący został wezwany przez Sąd o sprecyzowanie wyżej wymienionego pisma, czy przedmiotem żądania jest skarga na wyrok z dnia 26 października 2006 r., czy też wniosek o sporządzenie uzasadnienia. W odpowiedzi skarżący podał, że składa odwołanie od postanowienie Sądu z dnia 26 października 2006 r. Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną od powyższego wyroku z dnia 26 października 2006 r. z powodu braku jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika. Pismem z dnia [...] r. T. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 531/06. Zarzucił, że w rozpoznanej przez Sąd sprawie w dniu 26 października 2006 r. pominięto w sposób rażący wszystkie wyjaśnienia skarżącego dotyczące przeżytej wojny. Zdaniem skarżącego Sąd nie wziął pod uwagę braku przesłuchania świadków przez Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. Ponadto zlekceważono fakt uczestnictwa skarżącego w AK, jego pobytu w więzieniu i w obozie w B. Jednocześnie T. W. powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA/Wr 868/2000 uchylający decyzję I i II instancji w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem w przypadkach przewidzianych w tej ustawie. Ustawa ta w przepisach art. 271 – art. 274 wskazuje podstawy wznowienia postępowania. Z przepisu art. 271 p.p.s.a. wynika, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Zgodnie zaś z art. 272 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (§1). W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§2). Stosownie do art. 273 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§3). Z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 p.p.s.a.). Sąd stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z ustawowych przesłanek enumeratywnie wyliczonych w przepisach art. art. 271, 272, 273 i 273 p.p.s.a. W tej sytuacji wniesiona przez stronę skarżącą skarga o wznowienie postępowania sądowego podlegała odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.