IV SA/Wr 441/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Aneta Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi M. C. na czynność Wójta Gminy Paszowice w przedmiocie włączenia kart adresowych zabytków do gminnej ewidencji zabytków postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 2 czerwca 2026 r. M. C. (dalej: strona skarżąca) wniosła skargę na czynność Wójta Gminy Paszowice w przedmiocie włączenia kart adresowych zabytków do gminnej ewidencji zabytków. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z 7 lipca 2026 r. wezwano skarżącą do usunięcia – w terminie 7 dni – braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu prawidłowo podpisanej skargi lub podpisanie skargi w siedzibie Sądu oraz podanie numeru PESEL, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a). Ponadto, zarządzeniem z 7 lipca 2026 r. Przewodniczący Wydziału IV wezwał stronę skarżącą do uiszczenia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi – wpisu sądowego w wysokości 200 zł. Z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na kopercie oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k. 23 akt sądowych) wynika, że w dniu 13 lipca 2026 r. przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, umieszczając zawiadomienie o powyższym w skrzynce pocztowej. Przesyłkę awizowano powtórnie 21 lipca 2026 r. Z uwagi na to, że strona przesyłki nie odebrała, zwrócono ją Sądowi. W związku z powyższym wezwania pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 27 lipca 2026 r. Siedmiodniowy termin na usunięcie braków formalnych skargi i na uiszczenie wpisu sądowego od skargi upłynął bezskutecznie 3 sierpnia 2026 r. (poniedziałek). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 57 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej: p.p.s.a, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Z kolei art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. stanowi, że pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1). Co istotne dla sprawy, w dniu 3 lipca 2023 r. w sprawie o sygn. akt II GPS 3/22 Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę o następującej treści: "Niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259), wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd." Jak wynika z treści podjętej przez NSA uchwały nr PESEL musi znajdować się w aktach sądowych sprawy (nie administracyjnych – co wymaga podkreślenia Sądu), a w przypadku jego braku, na wezwanie Sądu winien być w zakreślonym terminie nadesłany. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Należy mieć na uwadze, że odrzucenie skargi może nastąpić wyłącznie na skutek braków formalnych, które uniemożliwiają nadanie sprawie dalszego biegu. Istotnym jest również, że jeżeli strona została wezwana do uzupełnienia kilku braków formalnych uniemożliwiających nadanie sprawie dalszego biegu, to wystarczające dla odrzucenia skargi jest niespełnienie choćby jednego z nich, nawet jeżeli pozostałe zostały przez stronę uzupełnione. Natomiast w myśl art. 220 § 1 zdanie 1 i § 3 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Skoro w sprawie strona skarżąca nie podjęła adresowanej do niej i dwukrotnie awizowanej przesyłki pocztowej, zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych i wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, doręczenie należało uznać za dokonane z upływem ostatniego dnia 14 – dniowego okresu liczonego od pierwszego zawiadomienia, które nastąpiło 13 lipca 2026 r. W konsekwencji zatem należało przyjąć, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi i wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało doręczone stronie skarżącej 27 lipca 2026 r., natomiast siedmiodniowy termin do wykonania tych wezwań upłynął bezskutecznie 3 sierpnia 2026 r. (poniedziałek). Wobec powyższego, Sąd był zobligowany do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3, co orzeczono w sentencji postanowienia.