IV SA/Wr 445/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 listopada 2007 r. sprawy ze skargi P. A. na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej oddalono skargę. U z a s a d n i e n i e: Decyzją z dnia [...] nr [...] , wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 96, poz. 667 ze zm.), w trybie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Legnicy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia P. A. ze służby w Państwowej Straży Pożarnej, Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w L. odmówił uchylenia w/w decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu podał, że w/w decyzją ostateczną z dnia 26 stycznia 2007r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Legnicy, na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej, zwolnił P. A. z dniem 23 lutego 2007r. ze służby w Państwowej Straży Pożarnej w związku ze zgłoszeniem przez niego pisemnego żądania w tym przedmiocie. W dniu 23 lutego 2007r. P. A., powołując się na orzeczenie nr [...] z dnia [...]. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA we W. o całkowitej niezdolności do służby i zaliczeniu do II grupy inwalidzkiej, złożył wniosek o zwolnienie ze służby na innej podstawie prawnej, a mianowicie na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Pouczony o przesłankach dopuszczalności zmiany lub uchylenia ostatecznych decyzji administracyjnych, w dniu 19 marca 2007r. złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną o zwolnieniu ze służby w Państwowej Straży Pożarnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i uchylenie opisanej wyżej decyzji ostatecznej. Wezwany do uzupełnienia wniosku przez złożenie prawomocnego orzeczenie nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA we W. podał, że odwołał się od tego orzeczenia. Postanowieniem z dnia [...]. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w L. wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z dnia [...]. Podał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a albo wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Podkreślił, że po wznowieniu postępowania na podstawie tego przepisu istotne jest aby nowe okoliczności lub dowody mające znaczenie w sprawie istniały w dniu wydania decyzji o zwolnieniu ze służby. Organ podał, że w toku wznowionego postępowania ustalono, że kwestionowana decyzja ostateczna została wydana w dniu 26 stycznia 2007r., natomiast mające mieć zdaniem strony istotne znaczenie w sprawie orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA we Wrocławiu ustala istnienie całkowitej niezdolności do służby od 22 lutego 2007r. Wcześniejszą zdolność strony do służby potwierdzały zarówno Okręgowa Komisja Lekarska w Katowicach orzeczeniem nr [...] z dnia[...], jak również okresowe i kontrolne badania lekarskie. W tej sytuacji uchylenie ostatecznej decyzji na podstawie okoliczności, które miały miejsce po wydaniu decyzji ostatecznej jest niedopuszczalne. Organ dodał, że zwolnienie strażaka ze służby w przypadku orzeczenia przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby i żądanie przez stronę wypłaty comiesięcznego świadczenia pieniężnego (art. 101 ust. 2 ustawy o PSP) może nastąpić jedynie na podstawie prawomocnego orzeczenia lekarskiego. W myśl przepisów § 26 i nast. rozporządzenia MSW z dnia 9 lipca 2001r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.), orzeczenia wojewódzkiej komisji lekarskiej, od których nie wniesiono odwołania i do których okręgowa komisja lekarska nie ma zastrzeżeń, zostają przez nią zatwierdzone. Dopiero zatwierdzone przez okręgową komisję lekarską orzeczenia wojewódzkiej komisji lekarskiej są ostateczne. Skoro zaś strona wniosła odwołanie od nieprawomocnego orzeczenia, które przytacza jako podstawę wznowienia postępowania i uchylenia decyzji ostatecznej o zwolnieniu ze służby w Państwowej Straży Pożarnej, to decyzja ostateczna o zwolnieniu ze służby, której uchylenia żąda, nie jest dotknięta żadną wadą. W tej sytuacji organ I instancji stwierdził brak podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 5 k.p.a. w związku z czym odmówił jej uchylenia na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. P. A. złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym podniósł, że składając wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną był przekonany, że w chwili wydawania decyzji o zwolnieniu go ze służby Komendant Miejski PSP nie posiadał wiedzy co do treści orzeczenia wydanego przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA we W. w dniu [...] w związku z czym występuje w sprawie określona przepisem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłanka do wznowienia postępowania i uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Podał, że wydane orzeczenie lekarskie potwierdziło tylko fakt istnienia jego choroby trwającej od dłuższego czasu, która to choroba wyklucza go ze służby w PSP. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że za nową okoliczność istotną dla sprawy należy uznawać taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne jej rozstrzygnięcie. Orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA we W. nie zawiera daty określającej od kiedy istnieje całkowita niezdolność do służby w PSP. Podał, że gdyby wiedział, że choroba będzie podstawą orzeczenia przez komisję lekarską o jego całkowitej niezdolności do służby w PSP, nie złożyłby raportu o zwolnienie ze służby, a od decyzji zwalniającej go ze służby odwołałby się do organu II instancji. Zdaniem odwołującego się twierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji, że brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej w sprawie zwolnienia go ze służby w PSP, nie ma oparcia zarówno w stanie prawnym, jak i faktycznym. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Dolnośląski Wojewódzki Komendant Straży Pożarnej we W., działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2006r., nr 96, poz. 667 ze zm.), zaskarżoną decyzją z dnia 9 lipca 2007r. nr 488/2007 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji Organ ten ustalił na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji, że od dnia 9 stycznia 2006r. P.A. przebywał na ciągłym zwolnieniu lekarskim w wyniku czego, na postawie art. 42 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, został w dniu 21 czerwca 2006r. skierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA we W. celem określenia przydatności do służby. Przed wydaniem ostatecznego orzeczenia lekarskiego określającego jego stan zdrowia wystąpił z pisemnym żądaniem zwolnienia ze służby. Organ wskazał, że przepis artykułu 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej nakładał na Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w L. obowiązek wydania decyzji zwalniającej strażaka ze służby w terminie 3 miesięcy od dnia wystąpienia przez strażaka z takim żądaniem. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Na tej podstawie wznawia się postępowanie, jeżeli spełnione są łącznie trzy przesłanki, po pierwsze ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne. Nadto okoliczności i dowody winny istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ podał, że wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z uznaniem wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. decyzja administracyjna dotknięta jest wadą nieważności, jeżeli wznowienie postępowania nastąpiło na skutek wystąpienia nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, które powstały po wydaniu decyzji ostatecznej. Konieczne jest aby nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. W myśl art. 151 §1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego co do przyczyn wznowienia, odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 §1 lub art. 145a k.p.a. Taką decyzję wydał organ I instancji. Decyzja ta, zdaniem organu odwoławczego, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego jest prawidłowa. Nie występują bowiem w sprawie przesłanki z art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. stanowiące podstawę uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w L. Wskazywane przez odwołującego się orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA we W. z dnia [...] nie istniało w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] w związku z czym nie została spełniona druga przesłanka uzasadniająca uchylenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. Inne wskazywane przez stronę okoliczności - długotrwałe zwolnienie lekarskie odwołującego się z powodu choroby, przewlekła choroba strony - nie są okolicznościami nowymi, ani nie znanymi organowi I instancji w momencie wydawania decyzji. Jak wskazano, bezsporne jest, że Komendant Miejski PSP w L. będący podmiotem zatrudniającym odwołującego się strażaka posiadał wiedzę o jego nieobecności na służbie i jej przyczynach. Zdaniem organu odwoławczego, w świetle przepisu art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (zgłoszenie przez strażaka pisemnego żądania zwolnienia i wydawana na podstawie tego żądania decyzja administracyjna) podnoszone przez odwołującego się argumenty nie mają wpływu na ewentualnie odmienne rozstrzygnięcie sprawy przez organ I instancji, a więc nie noszą przymiotu istotności dla sprawy. Powołując się na orzecznictwo organ wyjaśnił, że przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Okoliczności podnoszone przez odwołującego się w odwołaniu uzupełnionym pismem z dnia 28 czerwca 2007r., nie mogą być za takie uznane. Organ odwoławczy nie stwierdził także, aby decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów wskazanych przez odwołującego się w odwołania, a to art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, art. 42 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Zauważył, że w odwołaniu nie wskazano, na czym owo naruszenie miałoby polegać. Ponadto dodał, że z uwagi na zwolnienie odwołującego się ze służby na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5, a nie na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, nie ma podstaw prawnych do spełnienia roszczeń P. A. w zakresie wypłaty co miesiąc przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby, świadczenia pieniężnego w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, w oparciu o art. 101 w/w ustawy. P. A. złożył skargę na powyższą decyzję, wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz o orzeczenie co do istoty sprawy. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 2 i 32 Konstytucji RP, art. 42 ust. 2 pkt 1 i art. 101 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 § 3 oraz art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu ponowił argumentację powołaną w odwołaniu podając, że jego zdaniem występują w sprawie łącznie wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uzasadniające zmianę decyzji ostatecznej o zwolnieniu ze służby. Ponadto zarzucił, że organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutu przesłania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA we W. niewłaściwej charakterystyki stanowiska służbowego, co było powodem zmiany terminu badania z 23 listopada 2006r. na 22 lutego 2007r. Podniósł, że organ administracji publicznej, badając okoliczności sprawy, powinien wyjaśnić wszelkie wątpliwe okoliczności i dążyć do ustalenia prawdy obiektywnej. Zdaniem skarżącego, organ I instancji nie uczynił nic w celu wyjaśnienia przyczyny przesunięcia przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA we Wrocławiu terminu badania lekarskiego. W odpowiedzi na skargę Dolnośląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących przesłania przez organ I instancji "niewłaściwej charakterystyki stanowiska służbowego" podał, że zarzut ten nie ma żadnego związku z rozpatrywaną sprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującymi w dacie ich wydania przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd administracyjny nie może oprzeć tej kontroli o kryterium słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., określającym zakres kognicji sądu administracyjnego, przedmiotem zaskarżenia do sądu mogą być m. in. decyzje administracyjne. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 p.p.s.a.). Takie wady i uchybienia nie wystąpiły w niniejszej sprawie w związku z czym skarga nie mogła być uwzględniona. Na wstępie zauważyć należy, że wydane w sprawie decyzje będące przedmiotem zaskarżenia do Sądu zostały podjęte w trybie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania dopuszczalne jest tylko w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. W przepisach k.p.a. przyjęto rozwiązanie wyczerpującego wyliczenia podstaw wznowienia postępowania, co oznacza niedopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie nie wymienionej w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. Przepis art. 16 § 1 k.p.a. ustanawia zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnej, następstwem czego jest zarówno niedopuszczalność wznowienia postępowania w oparciu o wadliwość nie wyliczoną w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a., jak i rozszerzająca wykładnia podstaw wyliczonych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. Granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem rozstrzygniętej decyzją ostateczną sprawy administracyjnej. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i § 2 k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 151§ 1 pkt 1 k.p.a. w wyniku przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia, organ wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy ustali, że brak jest podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 §1 lub art. 145 a k.p.a. Wskazane wyżej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zawierają zamknięty katalog przesłanek stanowiących podstawę wznowienia (z wyjątkiem rozwiązań przyjętych w przepisach szczególnych). Wyjście poza te przepisy jest rażącym naruszeniem prawa będącym podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. W przypadku ustalenia braku ustawowych podstaw wznowienia organ zobligowany jest do wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej, nie zaś decyzji o odmowie wznowienia postępowania (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2006r., s 684-635). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w L. z dnia [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Państwowej Straży Pożarnej z dniem 23 lutego 2007r. Decyzje zostały podjęte po ustaleniu, że nie została w sprawie spełniona przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uzasadniająca zmianę, bądź uchylenie decyzji ostatecznej o zwolnieniu skarżącego ze służby w Państwowej Straży Pożarnej. Żądając wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w L z dnia [...] skarżący powołał się na tę właśnie przesłankę wznowienia postępowania. Zgodnie z owym przepisem prawa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że wznawia się postępowanie na tej podstawie wtedy, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą być istotne w sprawie, po drugie, muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i po trzecie, okoliczności te lub dowody mają być nowe w tym znaczeniu, że nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zgodnie z utrwalonym już w tym względzie orzecznictwem przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Wskazana przez skarżącego jako podstawa wznowienia postępowania okoliczność przesłanek tych nie spełnia. Okolicznością tą ma być według twierdzeń skarżącego orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA we W. z dnia [...] ustalające całkowitą niezdolność skarżącego do służby w Państwowej Straży Pożarnej od dnia 22 lutego 2007r. Z porównania daty podjęcia kwestionowanej przez skarżącego decyzji ostatecznej i w/w orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA we W. jednoznacznie wynika, że orzeczenie to nie istniało w dniu wydania decyzji ostatecznej, zatem nie spełnia drugiej z wymienionych wyżej przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji dotychczasowej i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że inne wskazywane przez stronę okoliczności, mianowicie: długotrwałe zwolnienie lekarskie skarżącego z powodu choroby, czy przewlekła choroba skarżącego, nie są okolicznościami nowymi, ani nie znanymi organowi I instancji w momencie wydawania decyzji dotychczasowej. Zaważyć bowiem należy, że Komendant Miejski PSP w L. będący podmiotem zatrudniającym odwołującego się strażaka, w dniu podejmowania decyzji dotychczasowej posiadał wiedzę o nieobecności skarżącego na służbie i przyczynach tej nieobecności. Pozostałe podnoszone przez skarżącego okoliczności pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Zważyć bowiem należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Weryfikacja decyzji dotychczasowej w tym trybie następuje przez pryzmat istnienia wyliczonych w sposób wyczerpujący we wskazanych przepisach prawa podstaw wznowienia i oceny ich wpływu na wynik sprawy. Bez znaczenia zatem pozostają w sprawie przyczyny nie wydania przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA we W. orzeczenia w dniu [...] tj. w wyznaczonym na ten dzień terminie pierwszego badania skarżącego. Nie mają także znaczenia w świetle ustawowych podstaw wznowienia postępowania działania podjęte przez organ I instancji po złożeniu przez skarżącego pisemnego żądania zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej. Z niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika, że raportem z dnia 24 listopada 2006r. skierowanym do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w L. skarżący poprosił o zwolnienie ze służby. Organ ten był zatem zobligowany zgodnie z treścią art. 43 ust. 2 pkt 5 do zwolnienia skarżącego na jego pisemne żądanie, w terminie do 3 miesięcy. W dacie wdania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby, tj. w dniu 26 stycznia 2007r. nie było w obrocie prawnym orzeczenia o całkowitej niezdolności do służby skarżącego, które wywierałoby skutek w postaci zwolnienia ze służby na podstawie art. 43 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 96, poz. 667 ze zm.), z zachowaniem prawa do świadczeń pieniężnych określonych w art. 101 owej ustawy. Nie można także, zdaniem Sądu, skutecznie postawić organom administracji zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym powołanych w skardze zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6, art. 7 art. 8 k.p.a., jak i wynikającej z przywołanego przez skarżącego art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady równości wobec prawa określonej w art. 32 Konstytucji RP oraz przepisów art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. normujących procedurę administracyjną. W odniesieniu do powołanych zasad konstytucyjnych należy stwierdzić, że zasada równości wobec prawa, będąca składnikiem ogólniejszej zasady praworządności określonej w art. 6 k.p.a., nie została naruszona w zakresie postępowania objętego kontrolą Sądu. Organy administracji publicznej orzekające w sprawie wykazywały bowiem, zarówno w toku prowadzonego postępowania, jak i w samych decyzjach, podstawę prawną swojego postępowania i jego uzasadnienie prawne, a wniosek strony o wznowienie postępowania, został rozpatrzony w ramach prawem przewidzianej procedury. Wydane w sprawie decyzje w niczym też nie naruszają art. 7 k.p.a., art. 77 § 1i art. 107 § 3 k.p.a. Skoro zatem wydane w sprawie decyzje są prawidłowe, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).