IV SA/Wr 445/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. 1 Pismem z dnia 28 września 2020 r. (nazwanym "odwołaniem") skarżący R. S. wniósł skargę na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...] (nr [...]) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W treści skargi nie zawarto numeru Pesel skarżącego. Dodatkowo, skarga opatrzona była jedynie kserokopią podpisu skarżącego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 26 października 2020 r., pismem z dnia 26 października 2020 r., Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania – braków formalnych tej skargi poprzez: 1) podpisanie skargi 2) podanie numeru Pesel, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Wezwanie to skierowano na wskazany w skardze adres POSTE RESTANTE. W piśmie z dnia 19 listopada 2020 r., powołując się na treść wezwania z dnia 26 października 2020 r., skarżący wskazał swój numer Pesel, "a w sprawie dotyczącej złożenia podpisu na skardze" wniósł o przesłanie jej skanu lub kopii skargi z uwagi na trudności strony w odszukaniu swojej skargi w archiwum. Pismem z dnia 23 listopada 2020 r. Wydział Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. przesłał stronie skan skargi. Brak formalny skargi w postaci własnoręcznego podpisu pod skargą nie został przez stronę sanowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że w okolicznościach faktycznych sprawy nie budzi wątpliwości Sądu fakt otrzymania przez stronę wezwania (kierowanego na adres POSTE RESTANTE) Sądu z dnia 26 października 2020 r., zobowiązującego stronę do uzupełnienia braków formalnych skargi w poprzez - 1) podpisanie skargi 2) podanie numeru Pesel. Należy podnieść, że z treści pisma strony z dnia 19 listopada 2020 r. jednoznacznie wynika, że strona to wezwanie odebrała. O powyższym świadczy powołanie się przez stronę w tym piśmie na wezwanie Sądu z dnia 26 października 2020 r., a nadto, wskazanie przez stronę numeru Pesel oraz następujący fragment tego pisma "W sprawie dotyczącej złożenia podpisu na skardze wnoszę o przesłanie jej scanu bądź kopii skargi, o której wspomina pismo W.S.A. [...] gdyż ja nie umiem tej skargi odnaleźć w moim archiwum". W konkluzji należy stwierdzić za bezsporną okoliczność, że przesyłka sądowa kierowana do strony na adres POSTE RESTANTE została skarżącemu doręczona. W tych okolicznościach Sąd uznał, że nieuzupełnienie przez stronę braku formalnego skargi w postaci własnoręcznego podpisu pod skargą daje podstawy do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skarga, jako pismo procesowe, powinna zawierać elementy składowe pisma o jakich mowa w art. 46 § 1 p.p.s.a. Jednym z takich elementów jest podpis strony (art. 46 § pkt 4 p.p.s.a.). Podpis pod pismem potwierdza bowiem, że pismo to pochodzi od osoby je podpisującej i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu sądowym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 2139/12). Jak wynika z akt sprawy, skarga wniesiona przez stronę nie została przez nią podpisana, jako że skargę z dnia 28 września 2020 r. opatrzono jedynie kserokopią podpisu. Tymczasem jedynie podpis nakreślony własnoręcznie przez stronę daje podstawę do nadanie biegu sprawie. Kserokopia podpisu nie jest bowiem równoważna podpisowi pisma procesowego, wymaganemu przez ustawę. Sąd podziela pogląd zaprezentowany w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt II OZ 179/21 (dostępny na stronie - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że wszelkiego rodzaju mechaniczne odtworzenie nie może stanowić podpisu. Dlatego też nie jest podpisem, w rozumieniu art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., podpis wypisany maszyną, faksymilia, czy też kserokopia (podobny pogląd wyraził Sąd Najwyższy na tle art. 125 k.p.c. będącego odpowiednikiem art. 46 p.p.s.a. w wyroku z dnia 23 lipca 1998 r., sygn. akt III CKN 482/98, LEX nr 50698). Nadesłanie kserokopii podpisu nie będzie zatem spełniać wymagań art. 46 § 1 p.p.s.a. W stanie faktycznym sprawy, koniecznym było zatem wezwanie strony do podpisania skargi. Brak reakcji strony na to wezwanie obligował Sąd do odrzucenia skargi po myśli art. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a Sąd orzekał w sprawie na posiedzeniu niejawnym.