IV SA/Wr 448/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 448/10 odrzucającego skargę Z. R. na Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie stwierdzenia, że przyznany dodatek mieszkaniowy należał się także jemu, jako członkowi gospodarstwa domowego, zobowiązania organu do uregulowania zaległości i należności za czynsz, media, światło oraz wypłaty świadczenia na życie i wypłatę odszkodowania postanawia oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia 12 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. R. na Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie stwierdzenia, że przyznany dodatek mieszkaniowy należał się także jemu, jako członkowi gospodarstwa domowego, zobowiązania organu do uregulowania zaległości i należności za czynsz, media, światło oraz wypłaty świadczenia na życie i wypłatę odszkodowania. Pismem z dnia 25 października 2010 r. Z. R. złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 12 października 2010 r. W złożonym wniosku skarżący wskazał: "Domagam się zamieszczenia bezspornych twierdzeń w postanowieniu celem uzupełnienia: 1. w złożonej skardze w Sądzie Administracyjnym z 23 lutego 2010 r. w żądanym przedmiocie zarejestrowanej wstępnie pod sygnaturą IV KO 16/10 i przekazanej Dyrektorowi MOPS wniesiono: o stwierdzenie przez sąd – rażącego naruszenia prawa przez urzędników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. W związku na bezprawne cofnięcie dodatku mieszkaniowego przyznanego na gospodarstwo domowe do lokalu przy ul. [...] nr [...] składającego się z dwóch osób: wnioskodawcy – M. R. i syna – Z. R.". Wskazał dalej, że " na złożoną skargę z 20 lipca 2010 r. sąd do tej pory nie uruchomił postępowania o stwierdzenie bezczynności ze strony Dyrektora MOPS w kwestii przekazania skargi wraz z odpowiedzią z 23 lutego 2010 r. co pozwoliło by zmusić organ do sporządzenia odpowiedzi? Sąd przyznaje, że w związku z powyższym skarżący zgodnie z podanymi faktami zgodnie z art. 3 punkt 4 ustawy o p.p.s.a. spełniam nałożone ustawowo wymagania co do zasadności kontroli przez Sąd czynności z zakresu administracji publicznej, gdyż wykorzystałem całą droge instancyjną A przede wszystkim: A) w sprawie wydano zawiadomienie z 17 października 2003 r. [...] B) Wniosłem konieczne odwołania z 25 listopada 2003 r. do dyrektora MOPSu przy ul. [...] nr [...] , oraz z 9 stycznia 2004 r. do Samorządowego Kolegium odwoławczego za pośrednictwem MOPSu. Pozostawione bez rozpoznania C) Zwróciłem się ponownie pismem z 27 listopada 2008 r. do dyrektora MOPS o stwierdzenie nieważności czynności z 17 października 2003 r. nr [...] (dowód pismo [...] z [...] D) W odpowiedzi na skargę z 23 lutego 2010 r. pismem [...] z [...] Dyrektor podtrzymał odmowę stwierdzenia nieważności podjętych czynności z 17 października 2003 r. MOPS-DDM". W dalszej części pisma zatytułowanej "uzasadnienie" skarżący wskazał, że "ogłoszone postanowienie z 12 października 2010 r., sygn. akt SA/Wr 448/10 o odrzuceniu skargi pozostawia konflikt bez rozpoznania. I to z winy tym razem Sądu. Pomimo notorycznej bezczynności dyrektora MOPS i lekceważenia zarządzeń Sądu (dowód IV SO/Wr 12/10), który odmawia sporządzenia odpowiedzi na zarzuty skargi z 23 lutego 2010 r. i zwrotu akt do Sądu. Tym razem to Sąd odmawia zdyscyplinowania urzędu pozostawiając moją skargę bez rozpoznania o stwierdzenie bezczynności w związku z obrazą art. 54 § 2 p.p.s.a. To nie mojej mamie cofnięto dodatek, a mnie. Nie wnoszę o wznowienie postępowania w zamkniętej sprawie, po sześciu latach. Domagam się od sądu jedynie stwierdzenia, w oparciu o przedstawione w skardze fakty i przepisy kpa że przyznany dodatek mieszkaniowy także należał mi się, jako członkowi tego samego gospodarstwa domowego". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku jest więc pominięcie przez sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Możliwość uzupełnienia orzeczenia jest zatem konsekwencją zasady, zgodnie z którą Sąd ma obowiązek objąć jednym rozstrzygnięciem całość sprawy. "Uzupełnienie" znaczy w języku polskim uczynić zupełnym, kompletnym. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 października 2010 r. jest kompletne, a Sąd orzekł o całości skargi. Analiza wniosku o uzupełnienie postanowienia prowadzi do konkluzji, iż zmierza on w istocie do zmiany merytorycznej orzeczenia, co wykracza poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 powołanej wyżej ustawy. Dodać należy, że postanowienie z dnia 12 października 2010 r. skarżący mógł kwestionować w drodze skargi kasacyjnej, o czym został pouczony przy doręczeniu wymienionego postanowienia. Z tego względu wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może zostać uwzględniony, wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia.