IV SA/Wr 449/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym ponownego wniosku Z. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi Z. M. na Prezydenta W. w przedmiocie wykupu lokalu mieszkalnego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 24 października 2007 r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie dotyczącej wykupu lokalu mieszkalnego z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że sprawy obejmujące kupno lokalu mieszkalnego nie podlegają właściwości sądów administracyjnych i związku z tym skarżącemu, nie przysługuje prawo pomocy . Prawomocnym postanowieniem z dnia 21 listopada 2007 r. Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną, ponieważ nie podlegała ona właściwości sądów administracyjnych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 lutego 2009 r. pozostawiono bez rozpoznania pismo skarżącego z dnia 26 stycznia 2009 r. Pismem z dnia 10 września 2013 r. skarżący złożył wniosek "o wznowienie pozwu". Do pisma tego dołączył złożony, na urzędowym formularzu, podpisanym 10 września 2013 r., wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. W jego uzasadnieniu podał, że otrzymuje niskie świadczenie emerytalno - rentowe, obejmujące kwotę 695 zł, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Posiada mieszkanie o powierzchni 39,5 m2 i nie posiada innych nieruchomości, oszczędności, papierów i przedmiotów wartościowych. Pismem Sądu z dnia 16 września 2013 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania charakteru powyższego pisma z dnia 10 września 2013 r. poprzez oświadczenie się czy pismo to zawiera wniosek o wznowienie postępowania i podanie podstaw na jakich opiera się skarga o wznowienie postępowania – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie pomimo jego skutecznego doręczenia w dniu 20 września 2013 r. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 11 października 2013 r. umorzono postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte ponownym wnioskiem z dnia 10 września 2013 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu tego postanowienia referendarza sądowego wskazano bowiem, że kolejny wniosek skarżącego z dnia 10 września 2013 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, który został złożony wraz z pismem, opatrzonym tą samą datą, zawierającym wniosek o wznowienie pozwu, jest bezprzedmiotowy, gdyż z akt sprawy wynika, że prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2007 r. oddalono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ przedmiot skargi złożonej przez skarżącego do Sądu, obejmujący wykup lokalu mieszalnego, nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Skarżący pismem z dnia 23 października 2013 r. złożył m. in. sprzeciw od powyższego postanowienia, który podlega rozpoznaniu w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący wniósł o ponowne i logiczne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wyraził niezadowolenie z działania gminy oraz podniósł, że bez pomocy prawnej nie jest w stanie dochodzić swoich praw do uwłaszczenia, czyli wykupu lokalu mieszkalnego lub przekazania nieodpłatnie mieszkania. W jego ocenie pełnomocnik z urzędu jest w stanie obalić bezzasadne argumenty Gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 259 § 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), od postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. (...). W razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd (art. 260 p.p.s.a.). W świetle powyższego, wskutek skutecznie wniesionego sprzeciwu, postanowienie referendarza sądowego z dnia 11 września 2013 r. umarzające postępowanie sądowoadministracyjne, wszczęte ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu utraciło moc, zaś ponowny wniosek skarżącego złożony na urzędowym formularzu, podpisanym dnia 10 września 2013 r., o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym podlega rozpoznaniu przez Sąd. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący wskazał, że otrzymuje niskie świadczenie emerytalno - rentowe, obejmujące kwotę 695 zł, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Posiada mieszkanie o powierzchni 39,5 m2 i nie posiada innych nieruchomości , oszczędności, papierów i przedmiotów wartościowych. Zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu obejmuje prawo pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Przesłanki uzasadniające przyznanie prawa pomocy w tym zakresie zostały uregulowane w przepisie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowiącym, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy może zostać przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postepowania (art. 243 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Ponowny wniosek skarżącego z dnia 10 września 2013 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, jest bezprzedmiotowy, gdyż z akt sprawy wynika, że prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt IV SA/ Wr 449/07 oddalono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a. W uzasadnienia tego postanowienia Sąd stwierdził bowiem, że skargi w sprawach obejmujących kupno lokalu mieszkalnego, wchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego gminy, nie podlegają właściwości sądu administracyjnego, uregulowanej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z tych względów skarga w sprawie kupna lokalu mieszkalnego jest niedopuszczalna, a tym samym oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Złożenie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie uchyla skutków prawomocności powyższego postanowienia Sądu i nie zmienia oceny Sądu, że skarżącemu w niniejszej sprawie, z mocy art. 247 p.p.s.a., nie przysługuje prawo pomocy. W tej sytuacji ponowny wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu należało uznać za bezprzedmiotowy, co skutkowało umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego tym wnioskiem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 stanowiącym, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 w związku z art. 161 § 1 pkt 3 i art. 247 oraz art. 245 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.