IV SA/Wr 449/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego tytuł prawny do lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę. Uzasadnienie: Pismem z dnia 18 sierpnia 2020 r. Z. R. (dalej: strona, skarżący) wniósł skargę do tut. Sądu m.in. na opisane w sentencji postanowienie Kierownika Działu Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy we W. wydane z upoważnienia Prezydenta W. (dalej: organ ), którym organ po rozpatrzeniu wniosku strony z dnia 17 czerwca 2020 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt, że wnioskodawca posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego położonego przy ul.[...], odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W skardze, a następnie w stosownym formularzu, strona zawarła żądanie przyznania jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Skarga na wskazane postanowienie została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wr 449/20, a wniosek o przyznanie prawa pomocy pod sygn. akt IV SPP/Wr 141/20 W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że Wojewoda D. postanowieniem z dnia[...]. nr [...]po rozpatrzeniu zażalenia strony na zaskarżone postanowienie z dnia 23 czerwca 2020 r. na podstawie art. 138 §1 pkt 1, art. 219, art. 217 §2 pkt 2 w zw. z art. 218 §1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Jak wynika z urządzeń ewidencyjnych tut. Sądu skarga strony na postanowienie Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...]została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wr 409/20. Prawomocnym postanowieniem z dnia 2 lutego 2021 r. sygn. akt IV SPP/Wr 141/20 tut. Sąd oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy wobec oczywistej bezzasadności skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić z uwagi na jej niedopuszczalność. Obowiązujące przepisy co do zasady przewidują dwuinstancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne. Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej - p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie natomiast do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, kontrola sądowa rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą rozstrzygnięcia wydanego przez organ drugiej instancji. W niniejszej sprawie, wniesiona przez stronę skarga z dnia 18 sierpnia 2020 r. obejmowała m.in. postanowienie z dnia [...]r. nr [...]Kierownika Działu Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy we W. wydane z upoważnienia Prezydenta W.. Zgodnie z pouczeniem zawartym w końcowej części tego postanowienia, stronie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia z czego - jak wynika z odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych sprawy zarejestrowanej w tut. Sądzie pod sygn. akt IV SA/Wr 409/20 - skarżący skorzystał. W tym przypadku prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przysługiwało stronie, ale na postanowienie wydane przez Wojewodę D. po rozpatrzeniu zażalenia. Mając na uwadze, że objęte skargą w rozpatrywanej sprawie orzeczenie organu administracji publicznej nie nosi cech ostateczności, skarga na to rozstrzygnięcie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.