IV SA/Wr 450/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marcin Jarecki po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu Wrocławskiego z dnia 30 kwietnia 2026 r., nr DSS 55.5.2025.BS w przedmiocie wymierzenia kary nagany postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia 10 czerwca 2026 r. J. R. (dalej: strona, skarżący) wniósł skargę na opisane w sentencji orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów UWr. Zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 9 lipca 2026 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi poprzez podanie w terminie 7 dni swojego numeru PESEL, z tym pouczeniem, że jego nieprzedstawienie we wskazanym terminie będzie prowadziło do odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenie na dzień 31 lipca 2026 r. W przewidzianym okresie, który upływał z dniem 7 sierpnia 2026 r., strona nie uzupełniła dostrzeżonego braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) każde pierwsze pismo w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony je wnoszącej. Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka zaś sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest skarga, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu 14 lipca 2026 r. przesłano stronie skarżącej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi. Ze względu na nieobecność adresata korespondencja została po raz pierwszy awizowana w dniu 17 lipca 2026 r., a zawiadomienie o tym fakcie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłkę – awizowaną po raz drugi w dniu 27 lipca br. – pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 31 lipca 2026 r. W niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało więc uznane za doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a., przewidującego w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w art. 65 – 72 jego złożenie na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy wraz z jednoczesnym zawiadomieniem adresata o złożeniu pisma i możliwości jego odbioru w danej placówce pocztowej lub urzędzie gminy (§ 1 i 2). W sytuacji niepodjęcia korespondencji we wskazanym terminie doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu na jaki pozostawiono ją w odpowiedniej placówce (§ 4). Jak wynika z treści art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W myśl art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 795 ze zm.) termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W przedmiotowej sprawie wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało pozostawione w aktach postępowania ze skutkiem doręczenia na dzień 31 lipca 2026 r. Zatem siedmiodniowy termin na jego zrealizowanie upływał z dniem 7 sierpnia 2026 r., który wypadał w piątek. W zakreślonym terminie skarżący nie podał jednak swojego numeru PESEL. Wobec powyższego wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia. Mając ponadto na uwadze treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowiącego o obowiązku zwrócenia stronie z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, orzeczono jak w punkcie II sentencji postanowienia.