IV SA/Wr 457/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Sędziowie sędzia NSA Henryk Ożóg, sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi R. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do pomocy finansowej realizowanej w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia[...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 17 ust. 1 i 1 b ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity z 2006 r. Dz. U. Nr 139, poz. 992 ze zm.) i § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 1741) - po rozpatrzeniu odwołania R.H. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta W.a przez Zastępcę Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W.u z dnia [...]w sprawie odmowy przyznania prawa do pomocy finansowej realizowanej w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.u utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy rozstrzygnięcie swe oparł na następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z dnia 21 stycznia 2014r. R.H. wystąpił o ustalenie prawa do pomocy finansowej realizowanej w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od stycznia do marca 2014 r. w związku z opieką nad swoją matką Ł.H.. Organ l-szej instancji decyzją z dnia 23 stycznia 2014 r. odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia powołując się na fakt, że strona nie pobiera świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką Ł.H., lecz pobiera świadczenie w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego. Od decyzji odwołał się R.H., wnosząc o jej zmianę i wypłatę należnej pomocy finansowej za okres od stycznia do marca 2014 r., kwestionując zasadność odmowy przyznania mu wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu odwołania zarzucił, że spełnia wymogi do przyznania przedmiotowego świadczenia. Zarzucił także niekonstytucyjność uregulowań zawartych w w/w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.u nie podzieliło zarzutów odwołania. Utrzymując w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji, którą odmówiono skarżącemu przyznania prawa do pomocy finansowej realizowanej w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, Kolegium w pełni podzieliło stanowisko organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Kolegium stwierdziło, że w myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2014r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, prawo do pomocy przysługuje osobom mającym ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego za miesiące styczeń, luty lub marzec 2014 r., przyznane na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1456, 1623 i 1650). W sprawie zaś jest bezspornym, że R.H. otrzymuje przyznane decyzją z dnia 23 października 2013 r. świadczenie w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego. Tym samym – zdaniem Kolegium, w/w nie należy do kręgu osób uprawnionych do otrzymania świadczenia wynikającego z powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2014r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób (...). Mając powyższe na uwadze, Kolegium orzekło jak wyżej. W skardze na powyższą decyzję R.H. zarzucił obrazę przepisów prawa postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, i niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 17 ust. 1 i ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. z 2006r. Dz.U. Nr 139, poz. 992 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego (Dz.U. z 2013r., poz.1741) z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 69 oraz art. 71 ust. 1 Konstytucji RP oraz Protokołem 1 art. 1 EKPC w zw. z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 5 grudnia 2013 r. sygn. akt. K27/13 w zakresie w jakim organ odmawia przyznania w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2014 r. prawa do przedmiotowej pomocy osobie, która na mocy ostatecznej decyzji posiada przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, bezprawnie wygaszone z mocy art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. (Dz. U. 2012, poz. 1548). Skarżący powołując się na powyższe, wniósł o: a) zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie, że na mocy decyzji Prezydenta Miasta W.a z dnia 27 kwietnia 2012r., Nr MOPS. DŚR. 4322/ 4108s/2011 słusznie nabył prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 13 kwietnia 2012 r. "na stałe" ( bezprawnie wygaszone z dniem 1 lipca 2013 r. przez art. 11 ust. 1 oraz ust. 3 ustawy zmieniającej (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548), a także, iż wystąpił w dniu 11 czerwca 2013 r. do MOPS w W.u o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1.07.2013 r. w związku z opieką nad niepełnosprawną matką H. Ł.; b) zasądzenie wypłaty należnej pomocy finansowej do świadczenia pielęgnacyjnego za styczeń, luty oraz marzec 2014 r. w kwocie po 200 zł za każdy miesiąc, co daje sumarycznie 600 zł i przekazanie tego świadczenia pieniężnego na konto bankowe skarżącego R. H.; c) zasądzenie wypłaty ustawowych odsetek od zaległości (należnej pomocy określonej w pkt. "b)"), licząc je od dnia 25-tego każdego miesiąca (comiesięczna data wypłaty świadczenia opiekuńczego w W.u); d) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania przed organami administracyjnymi oraz sądem; ewentualnie e) uchylenie wydanych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał, m.innymi, że na mocy orzeczenia 3002/2004 Powiatowego Zespołu ds Orzekania o Niepełnosprawności w W.u z dnia 17.09.2004 r. Matka Jego H. Ł. została uznana za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym. Niepełnosprawność ma charakter trwały i orzeczenie zostało wydane na stałe, zaś datę powstała niepełnosprawności określono na rok 1980. Od około 2006 r. skarżący sprawuje opiekę nad swoją matką H. Ł., rezygnując z zatrudnienia i zamieszkując od tego czasu wraz ze swoją schorowaną matką. Początkowo źródłem utrzymania dla skarżącego był zasiłek dla osób bezrobotnych, jaki otrzymywał przez 12 miesięcy, a później żył ze swoją matką w ubóstwie. W kwietniu 2012r. ubiegając się o przyznanie dofinansowania do chodzika (pomocy rehabilitacyjnej dla swojej matki) uzyskał informację, iż ma prawo do wnioskowania o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia i podjęcia się opieki nad niepełnosprawną matką. W dniu 13 kwietnia 2012 r. wystąpił z wnioskiem do MOPS w W.u o przyznanie wspomnianego świadczenia. Podstawą materialno-prawną wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego była treść ustawy świadczeniowej, jaka obowiązywała do 31 grudnia 2012 r. Ponieważ skarżący spełniał kryteria określone w/w ustawą świadczeniową, uzyskał świadczenie pielęgnacyjne z dniem 13 kwietnia 2012 r. bezterminowo - "na stałe" w kwocie 520 zł miesięcznie, na mocy decyzji Prezydenta Miasta W.a z dnia [...] Dalej skarżący podkreślił, że w dniu 1 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa zmieniająca, która w art. 11 ust. 3 określiła, iż z dniem 1 lipca 2013 r. prawomocne decyzje administracyjne wygasły z mocy przepisu. Nastąpiła zatem- zdaniem skarżącego, ingerencja ustawodawcy w prawa nabyte opiekunów, którzy będąc w posiadaniu słusznie nabytych praw na podstawie prawomocnych decyzji administracyjnych zostali ich pozbawieni z "mocy nowego prawa". Jednakże w dniu 5 grudnia 2013 r. zapadł wyrok Trybunału Konstytucyjnego, sygn. akt K27/13 w którym TK uznał, że: "Art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." W uzasadnieniu tegoż wyroku Trybunał stwierdził, że przywrócenie stanu zgodnego z Konstytucją, tj. przywrócenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobom, które świadczenie to utraciły od dnia 1 lipca 2013 r., wymaga bezzwłocznej interwencji ustawodawcy, który powinien wprowadzić stosowne korekty w systemie prawnym. W dalszej części uzasadnienia skargi, skarżący przytaczając treść § 2 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dna 24 grudnia 2013r. stwierdził, że RM kieruje dodatkową pomoc finansową w kwocie 200 zł/m-c do opiekunów, którzy z tytułu i rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia i podjęcia się opieki nad ON utracili swój dochód i otrzymują od 1 maja 2014r. już 800 zł/m-c świadczenia pielęgnacyjnego, a wobec opiekunów, którzy są w gorszej sytuacji materialnej, bo posiadają przyznane prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego (co istotne z tego samego tytułu co świadczenie pielęgnacyjne) ale w kwocie tylko 520 zł/m-c tej pomocy nie adresuje. Skarżący zarzucił, że art. 24 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2013r. poz. 182), nie daje legitymacji rządowi do stanowienia zróżnicowania adresatów normy prawnej charakteryzujących się relewantną cechą (opieka nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, rezygnacja z pracy zawodowej na rzecz świadczenia całodobowej pomocy nad członkiem rodziny i związana z tym utrata wynagrodzenia i utrzymywanie się wyłącznie z uzyskanego świadczenia pielęgnacyjnego, pozostawanie w relacji z niepełnosprawnym członkiem rodziny w obowiązku alimentacyjnym i wywiązywanie się z tego obowiązku dobrowolnie odciążając w ten sposób państwo od konieczności zapewnienia instytucjonalnej opieki tym osobom), w tym również do wprowadzania uregulowań prawnych w oderwaniu od funkcji samej ustawy, które zostały określone w postaci kryteriów w art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Rozporządzenie to w ocenie skarżącego wyszło poza ustawowe umocowanie prawne w jakim miały być ustanawiane rządowe programy pomocy społecznej i stało się narzędziem różnicowania sytuacji opiekunów ON w sposób niezależny od ich faktycznego poziomu życia, a objawiającym się tym, iż wobec grupy opiekunów posiadających przyznane prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego na mocy ustawy o świadczeniach rodzinnych, charakteryzujących się tymi samymi cechami relewantnymi co opiekunowie ON z prawem do świadczenia pielęgnacyjnego, pominięto jedną grupę adresatów pomocy dokonując uprzywilejowania drugiej grupy opiekunów, która i tak już została "dofinansowana" w postaci zwiększenia aż do kwoty 800 zł/m-c świadczenia (polepszenie sytuacji materialnej) wypłacanego na mocy ustawy o świadczeniach rodzinnych, jaka obowiązuje od 1 maja 2014 r. Co gorsze – zarzucił dalej skarżący, bezprawnie wygaszone prawo słusznie nabyte do świadczenia pielęgnacyjnego nie zostało jeszcze opiekunom ON przywrócone po wyroku TK z 5 grudnia 2013 r., a do nich również ta pomoc jest adresowana, bowiem ci opiekunowie nigdy w zgodzie z Konstytucją nie mogli zostać tych praw nabytych do świadczenia pielęgnacyjnego pozbawieni. Działanie ze zwłoką ustawodawcy, który od 16 grudnia 2013r. do tej pory nie przywrócił nadal stosownymi przepisami praw słusznie nabytych do świadczenia pielęgnacyjnego skarżacemu, nie może być okolicznością uniemożliwiającą mu otrzymanie przedmiotowej pomocy w ramach rządowego programu wpierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż takie działanie nie uwzględnia orzeczenia TK. Zdaniem skarżącego, ustawa o ustaleniu i wypłacie zasiłku dla opiekuna z 4 kwietnia 2014 r. nie wypełnia wyroku TK z 5 grudnia 2013 r., a nadto jest niezgodna art. 2 oraz art. 32 ust. 1 z Konstytucji RP, co będzie przedmiotem kolejnego wniosku jaki zostanie skierowany do Trybunału. Posiadanie obecnie przez skarżącego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego nie stoi w żadnej mierze na przeszkodzie przywrócenia mu praw słusznie nabytych do świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi, iż do nabycia tych praw (zasadniczo gorszych niż do świadczenia pielęgnacyjnego) doszło jedynie w wyniku bezprawnego działania ustawodawcy, który nigdy nie miał prawa Go pozbawić. Zaskarżona decyzja nie uwzględnia także w ocenie skarżącego, iż wobec bezprawnego pozbawienia nabytego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z decyzji Prezydenta Miasta W.a z dnia [...] w dniu 11 czerwca 2013 r. (przed złożeniem wniosku o specjalny zasiłek opiekuńczy) skarżący złożył w organie I instancji wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1 lipca 2013 r. w związku z opieką nad swoją niepełnosprawną matką H. Ł. wraz ze stosownymi dokumentami oraz oświadczeniami. Skarżący wskazał, że wydana odmowna decyzja będzie zaś podlegać zmianie z chwilą orzeczenia TK w sprawie K38/13, w której są zaskarżone przepisy prawa materialnego będące podstawą odmowy przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (art. 17 ust. 1b ustawy), jeżeli zostanie uznana ich niekonstytucyjność. Konkludując, skarżący stwierdził, że SKO w W.u wydało błędną decyzji i z tego to względu niniejszą skargę należy ocenić za w pełni uzasadnioną W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.u wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2014r., poz. 1647/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do postanowień przepisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Sąd rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy według wskazanych wyżej reguł stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że zaskarżoną decyzją z dnia[...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.u utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] który to organ - odmówił skarżącemu przyznania prawa do pomocy finansowej, realizowanej w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2013r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego (Dz.U. z 2013r., poz.1741), w brzmieniu obowiązującym na dzień ich wydania. Wskazać należy, że wymienione wyżej rozporządzenie zostało wydane w oparciu o art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.). Przepis art. 24 ust. 1 tej ustawy przewiduje, że Rada Ministrów może przyjąć rządowy program pomocy społecznej mający na celu ochronę poziomu życia osób, rodzin i grup społecznych oraz rozwój specjalistycznego wsparcia, zaś ust. 2 art. 24 zawiera delegację ustawową dla Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków realizacji programu, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia efektywności rządowego programu pomocy społecznej. Na tej podstawie wydane zostało, powołane przez organy, a wymienione wyżej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2013r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 1741). Istotne jest w niniejszej sprawie, że w myśl § 1 w/w rozporządzenia, rozporządzenie to określa szczegółowe warunki udzielania pomocy finansowej realizowanej w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. I tak zgodnie z § 2 ust. 1 omawianego rozporządzenia, prawo do pomocy przysługuje osobom mającym ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego za miesiące styczeń, luty lub marzec 2014 r., przyznane na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1456, 1623 i 1650). W niniejszej sprawie istotne jest także postanowienie § 3 ust.1 rozporządzenia, stosownie do którego, przedmiotowa pomoc jest wypłacana w terminie wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w § 2 ust. 1. Zważyć przy tym również należy na zapis § 5 ust.3 tegoż rozporządzenia, który stanowi, iż program wspierania osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne jest realizowany przy współudziale wojewodów, którzy dokonują podziału środków budżetu państwa. W ocenie Sądu, przywołany wyżej przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia jednoznacznie stwierdza, że uprawnionymi do otrzymania określonej tym rozporządzeniem pomocy finansowej są jedynie osoby, mające ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, przyznane na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1456, 1623 i 1650). Wykładnia literalna tegoż przepisu w związku z cyt. wyżej postanowieniami § 3 ust.1 i § 5 ust.3 w/w rozporządzenia z dnia 24 grudnia 2013r. - nie pozostawia żadnych wątpliwości, że przedmiotową pomoc finansowa mogą jedynie otrzymać osoby, które mają przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego na podstawie w/w art.17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Z akt sprawy niewątpliwie zaś wynika, że skarżący tak na dzień złożenia wniosku o przyznanie przedmiotowej pomocy, czyli 21 stycznia 2014r., jak i na dzień wydania kwestionowanych decyzji nie miał przyznanego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego w oparciu o wymieniony w § 2 ust. 1 rozporządzenia przepis art.17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skarżący natomiast na dzień ubiegania się o przedmiotową pomoc finansowa, decyzją organu I instancji z dnia [...]przyznany miał specjalny zasiłek opiekuńczy na okres od 1 listopada 2013r. do 31 października 2014r. w związku z opieką nad matka Ł. B. H.. Podstawę prawną przyznania skarżącemu przedmiotowego specjalnego zasiłku opiekuńczego, stanowił zaś przepis art.16a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych. Niekwestionowane jest w sprawie, że skarżący na mocy decyzji organu instancji z dnia [...]przyznane miał w związku z opieką nad matką Ł. B. H. świadczenie pielęgnacyjne od 13 kwietnia 2012r.. Jednakże decyzja ta z dniem 1 lipca 2013r. wygasła na mocy art.11 ust.3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw – Dz.U. z 2012r., poz.1548 (por.wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2013r., sygn.akt IV S.A./Wr 625/13). Wprawdzie Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013r., sygn.akt sygn.akt 27/13 orzekł, że art.11 ust.1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz.1548) jest niezgodny z art.2 Konstytucji R.P., tym niemniej okoliczność ta w niniejszej sprawie nie ma istotnego znaczenia. Tak jak to już wyżej Sąd zauważył, warunkiem przyznania pomocy finansowej uregulowanej przepisami omawianego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2013r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego (Dz.U. z 2013r., poz.1741), jest posiadanie przyznanego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o wymieniony w § 2 ust. 1 rozporządzenia przepis art.17 ustawy z dna 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U z 20013r., poz.1456). Stanowisko to znajduje potwierdzenie w cyt. wyżej przepisie § 3 ust.1 i § 5 ust.3 omawianego rozporządzenia, a z których to postanowień niewątpliwie wynika, że osobą uprawnioną do otrzymania przedmiotowej pomocy finansowej jest wyłącznie osoba, która faktycznie pobiera świadczenie pielęgnacyjne, a co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. W związku z zarzutami skarżącego odwołującego się do konstytucyjnej zasady równości wobec prawa należy wskazać, że przepis art. 24 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej daje Radzie Ministrów możliwość przyjęcia rządowego programu pomocy społecznej mającego na celu ochronę poziomu życia osób, rodzin i grup społecznych oraz rozwój specjalistycznego wsparcia. Wymieniony przepis nie nakłada natomiast obowiązku przyznania takiej dodatkowej pomocy, a nadto nie wskazuje wyraźnie, jakim konkretnie osobom owo wsparcie może być udzielone. Powyższe należy mieć na uwadze oceniając zasadność wyboru określonej grupy osób uprawnionych do otrzymania pomocy na mocy wydawanych rozporządzeń. To zaś oznacza, że wyrażona w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasada równości wobec prawa nie daje samoistnej podstawy do przyjęcia, iż Rada Ministrów korzystając z możliwości prawodawczej na mocy art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, miała obowiązek objąć przyjętym programem wszystkie osoby uprawnione do świadczeń rodzinnych. Podkreślenia przy tym wymaga, nadzwyczajny charakter pomocy udzielanej na podstawie omawianego rozporządzenia z dnia 24 grudnia 2013r., przewidującego przyznanie takiej pomocy niezależnie od dochodu. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że odmawiając przyznania skarżącemu pomocy finansowej w ramach rządowego programu wspierania niektórych osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne, organy dokonały właściwej wykładni obowiązujących przepisów prawnych i właściwie je zastosowały w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. Oznacza to, że wydane w sprawie decyzje - wbrew zarzutom skargi nie naruszają tak przepisów prawa procesowego, jak i przepisów prawa materialnego, innymi słowy nie pozwalają na przyjęcie, iż decyzje te wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, o którym stanowi przepis art. 145 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że podnoszone przez skarżącego okoliczności związane tak z trudnościami związanymi ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką ze względu na Jej poważny stan zdrowia, jak i sytuacją materialną, aczkolwiek bardzo istotne z punktu widzenia skarżącego, nie mogły być uwzględnione przez Sąd z tej to przede wszystkim przyczyny, iż względy społeczne, czy też sprawiedliwości społecznej Sąd ten nie może brać pod uwagę, jako, że dotyczą one sfery pozaprawnej. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270), skargę oddalił.