IV SA/Wr 458/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi B. N. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: przywrócić termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. W dniu 11 grudnia 2009 r. skarżącemu doręczono zawiadomienie o terminie rozprawy. W zawiadomieniu zawarte zostało pouczenie m.in. o tym, iż uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku, zaś złożenie wniosku po upływie tego terminu jest czynnością bezskuteczną. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 13 stycznia 2010 r., skarżący stawił się osobiście. Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę B. N. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego. Po ogłoszeniu wyroku skarżący ponownie został pouczony, że uzasadnienie pisemne ogłoszonego wyroku zostanie mu doręczone na wniosek zgłoszony w terminie wyżej wskazanym, a jego niezgłoszenie w tym terminie spowoduje utratę prawa wniesienia skargi kasacyjnej. Pismem wniesionym w dniu 18 stycznia 2010 r. skarżący zwrócił się o przesłanie odpisu wyroku. Wobec tak sformułowanego wniosku Sąd przesłał skarżącemu odpis sentencji wyroku. W dniu 17 lutego 2010 r., przed doręczeniem sentencji wyroku, skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnymi we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie wniosku. Pismem z dnia 15 marca 2010 r. nr 19/UA/10 Okręgowa Rada Adwokacka we W. wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata W. K. W dniu 18 marca 2010 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik zwrócił się do skarżącego z prośbą o kontakt celem udzielenia stosownego pełnomocnictwa. Jak wyjaśnił pełnomocnik, na wezwanie Sądu, skarżący stawił się w Kancelarii dopiero w dniu 7 kwietnia 2010 r., wówczas to udzielił mu stosownego pełnomocnictwa. Prośbę o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku pełnomocnik skarżącego wniósł dnia 14 kwietnia 2010 r. We wniosku wskazał, że już w momencie wydania postanowienia o ustanowieniu pełnomocnika z urzędu upłynął siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o uzasadnienie orzeczenia, co w sposób niebudzący wątpliwości wyłącza jego winę w uchybieniu terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Nadto, zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Przywołane przepisy zawierają określone wymogi formalne, które muszą być spełnione łącznie, by móc przywrócić termin. Należy stwierdzić, iż pełnomocnik skarżącego dopełnił wymogów wskazanych wyżej. W treści składanych pism wraz z załącznikami uprawdopodobnił, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu, dokonał czynności, a wniosek o przywrócenie terminu złożył w ciągu 7 dni licząc od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a więc od momentu udzielenia mu przez skarżącego pełnomocnictwa, tj. dnia 7 kwietnia 2010 r. Z tego względu, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.