IV SA/Wr 458/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. . Przedmiotem skargi T. K. (dalej: skarżący) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest opisana w rubrum postanowienia decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem 1 września 2019 r. W skardze na powyższą decyzję skarżący zawarł jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania obu wydanych w sprawie decyzji w trybie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym uzasadnieniem, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji umożliwiłoby skarżącemu pozostanie w służbie. Brak wstrzymania decyzji natomiast sprawi, że skarżący spotka się z odmową przyznania emerytury, a takie rozstrzygnięcie, jako następstwo wykonania zaskarżonej decyzji wypełnia wymogi stawiane znacznej szkodzie, zwłaszcza gdy rolą emerytury jest zapewnienie bieżących środków utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004). Wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, Sąd winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Wnioskodawca ma obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W badanej sprawie skarżący uzasadniając złożony wniosek powołał się na możliwość wystąpienia nieodwracalnych skutków dla niego w postaci utraty zatrudnienia i w konsekwencji odmowy przyznania emerytury. W ocenie Sądu w przedmiotowym wniosku skarżący nie wskazał okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej. Utrata bowiem zatrudnienia nie spełnia wymogu przesłanek, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (zob. postanowienia NSA z dnia 6 września 2011 r. sygn. akt I OZ 625/11) – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych (CBOSA): http://orzeczenia.nsa.gov.pl).. Niezależnie od tego zauważyć należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało już wykonane. Zaskarżona decyzja określała bowiem datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, co nastąpiło w dniu 1 września 2019 r. Natomiast przesłanką zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest groźba wystąpienia skutków, o których mowa w przytoczonym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.. Instytucja ta nie służy odwróceniu już zaistniałych następstw wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji już wystąpiły. W sytuacji, gdy decyzja została już wykonana wstrzymanie wykonania decyzji jest bezprzedmiotowe (podobnie postanowienia NSA z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08; z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 410/10 ; z dnia 6 września 2011 r., sygn. akt I OZ 625/11, publ. w CBOSA. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.