IV SA/Wr 463/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na Starostę G. w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na utworzenie rodzinnych domów dziecka przez inny podmiot postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 22 czerwca 2013 r. T. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na odmowę wyrażenia zgody przez Starostę G. na utworzenie rodzinnych domów dziecka przez inny powiat, wyrażoną w piśmie z dnia 15 listopada 2012 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi podnosząc że skarżący nie legitymuje się interesem prawnym do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie natomiast do § 2 art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Regulacja ta wskazuje, że tylko dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego. Legitymacja do złożenia skargi oparta została o kryterium interesu prawnego, co oznacza, że skargę może wnieść, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Innymi słowy, postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte na żądanie uprawnionego podmiotu, posiadającego własny, konkretny interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu, oparty na normach prawa administracyjnego materialnego, z których można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 88). Przy czym stwierdzić należy, że interes prawny jako legitymacja do wniesienia skargi, pozostaje w ścisłym związku z pojęciem strony postępowania, w ramach którego zaskarżony akt został wydany. Według art. 28 k.p.a., stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjnoprawnym w charakterze administrowanego. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego lub obowiązku określonego podmiotu w tym znaczeniu, że w jego wyniku organ administracji publicznej wydaje decyzję rozstrzygającą o prawach i obowiązkach tego podmiotu. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości, że skarżący nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi. Jego interes jest tylko interesem faktycznym, który nie tworzy legitymacji procesowej i nie pozwala na badanie przez Sąd legalności dokonanej czynności (odmowy przez Starostę G. zawarcia porozumienia), wydanej wobec innego podmiotu i w żaden sposób nie rozstrzygającej o prawach czy obowiązkach skarżącego. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 i art. 58 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.