IV SA/Wr 466/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędziowie : Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Protokolant : st. sekretarz sądowy Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwiększenia stypendium doktoranckiego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] Rektor Uniwersytetu W., działając na zasadzie art. 200a, art. 207 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.), § 14 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2013 r. poz. 1581), § 2 ust. 2 oraz 3 ust. 2,3,4 Regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie W., stanowiącego załącznik do Zarządzenia Nr [...] Rektora Uniwersytetu W. z dnia 23 kwietnia 2013 r. oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 6 grudnia 2013 r. odmawiającą stronie przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014. Jak podał w motywach rozstrzygnięcia, w dniu 17 września 2013 r. strona złożyła wniosek o przyznanie zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014. Zgodnie z § 2 ust. 2 Regulaminu przyznawania zwiększania wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie W., będącego Załącznikiem do Zarządzenia Rektora Uniwersytetu W. Nr 58/2013 z dnia 23 kwietnia 2013 r. zwiększenie stypendium przysługuje doktorantom znajdującym się w grupie 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich - wyłonionych na podstawie złożonych wniosków, z uwzględnieniem przepisów, o których mowa w § 3. Stosownie do § 3 ust. 2 Regulaminu zwiększenie stypendium, na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich, może być przyznane doktorantowi, który wyróżniał się osiągnięciami w pracy badawczej i dydaktycznej w poprzednim roku studiów. Na podstawie zarządzenia nr 8b/2013 Dziekana Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie określenia szczegółowych kryteriów wyłaniania grupy najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Nauk Prawnych, a zwłaszcza § 3 załącznika do uchwały nr 42/IV/2013 Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. z dnia 22 kwietnia 2013 r. stwierdza się, że zwiększenie stypendium, może być przyznane doktorantowi, który wyróżniał się osiągnięciami w pracy badawczej i dydaktycznej w poprzednim roku studiów. W zakresie osiągnięć badawczych (zgodnie z § 4 cytowanej w poprzednim zdaniu uchwały) uwzględnia się w szczególności: opinię opiekuna naukowego/promotora; prace badawcze i aktywność naukową, w tym m.in. udokumentowane publikacje, udział w projektach badawczych, czynny udział w krajowych i międzynarodowych konferencjach naukowych, staże naukowe. W zakresie osiągnięć dydaktycznych uwzględnia się w szczególności udokumentowane wykonane godziny dydaktyczne w poprzednim roku studiów doktoranckich (samodzielnie prowadzone zajęcia) oraz inne osiągnięcia dydaktyczne m.in. autorstwo podręcznika, opracowanie i publikacja pomocy naukowych, które nie są podręcznikami z danego przedmiotu, czynny udział w pracach kół naukowych. Biorąc pod uwagę, że zwiększenie stypendium doktoranckiego przysługuje doktorantom znajdującym się w grupie 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich ustalono, że na III roku Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Nauk Prawnych studiuje 43 doktorantów. W związku z tym, tylko 12 doktorantom, spełniającym powyższe kryterium, można było przyznać zwiększenie stypendium doktoranckiego. Wniosek strony został negatywnie zaopiniowany przez Wydziałową Komisję Doktorancką opiniującą wnioski o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego ze względu na zbyt małą ilość zdobytych punktów. Wnioskodawczyni za swoje osiągnięcia badawcze i dydaktyczne uzyskała 3,2 pkt (wyliczone na podstawie złożonych przez nią dokumentów). W/w punkty ustalono w sposób następujący: - za autorstwo monografii naukowej 0,7 i 0,5 pkt, łącznie 1,2 pkt; - za wygłoszenie referatu, komunikatu, posteru na konferencji naukowej krajowej 2 pkt. W związku z brakiem dokumentacji poświadczającej osiągnięcia dydaktyczne z poprzedniego roku studiów doktoranckich, nie przyznano punktów z tego tytułu. Powyższe punkty stanowiły podstawę do umieszczenia strony na 14 pozycji listy rankingowej osób ubiegających się o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego. Podkreślić należy, że osiągnięcia wnioskodawczyni zgodnie z oceną Wydziałowej Komisji Doktoranckiej, nie były "wyróżniającymi osiągnięciami w pracy badawczej i dydaktycznej". Strona, na podstawie § 4 ust. 7 Regulaminu przyznawania zwiększania wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie W. stanowiącego, że doktorant wnioskujący o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego, po zapoznaniu się z opinią komisji oceniającej jego dorobek, ma prawo złożyć szczegółowo uzasadnione i udokumentowane zastrzeżenia do ogłoszonej listy rankingowej wyłącznie na piśmie - do przewodniczącego komisji w terminie 7 dni od momentu ogłoszenia list, złożyła w dniu 18 października 2013 r. pismo z zastrzeżeniami do ogłoszonej listy rankingowej. W piśmie przywołała argumenty, które według jej oceny są wystarczające do ponownego przeliczenia przyznanych jej punktów i uwzględnienia 4 punktów za prowadzenie zajęć dydaktycznych i 2 punktów za prowadzone przedmioty. Złożyła również zastrzeżenie w przedmiocie wyliczenia punktów za jej czynny udział w konferencjach. Jako uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie przeprowadzonych godzin dydaktycznych dołączyła: 1. opinię promotora stwierdzającą ilość przeprowadzonych przez nią zajęć ze studentami; 2. kserokopię karty z oceną przebiegu studiów doktoranckich z semestru zimowego (3) w roku akademickim 2012/2013; 3. kserokopię karty z oceną przebiegu studiów doktoranckich z semestru IV w roku akademickim 2012/2013; 4. kserokopię sprawozdania z działalności dydaktycznej w roku 2012/2013; 5. wydruk z USOS z jej zajęciami w roku akademickim 2012/2013. Wydziałowa Komisja Doktorancka opiniująca wnioski o przyznanie stypendium doktoranckiego (zwiększenia), po zapoznaniu się w dniu 22 października 2013 r. z przedstawionymi zastrzeżeniami i po ponownej weryfikacji zebranej dokumentacji, postanowiła nie uwzględnić przedstawionych przez stronę zarzutów, zwłaszcza tego, że nie ciążył na niej obowiązek dołączenia stosownych dokumentów, potwierdzających osiągnięcia w zakresie prowadzonych zajęć dydaktycznych. Komisja podkreśliła, że w postępowaniu: 1. Mamy do czynienia z konkursem, w ramach którego doktoranci przedstawiają i dokumentują swoje osiągnięcia; 2. Przepis § 6 Szczegółowych kryteriów wyłaniania grupy najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Nauk Prawnych jednoznacznie stanowi, że obowiązek należytego i jednoznacznego udokumentowania osiągnięć ciąży na wnioskodawcy. Co więcej, wskazana regulacja stanowi także, że Wydziałowa Komisja Doktorancka nie będzie brała pod uwagę tych osiągnięć, które nie spełniają wymogów wskazanych w zdaniu poprzednim; 3. Wydziałowa Komisja Doktorancka to odrębny od Kierownika studiów doktoranckich organ, powołany na podstawie odrębnych przepisów do przeprowadzenia postępowania konkursowego i w ramach swoich kompetencji uprawniony do dokonania określonych czynności, tj. oceny i zaopiniowania wniosków, wraz z przedstawioną przez doktoranta dokumentacją; 4. Wydziałowa Komisja Doktorancka w zakresie uznawania osiągnięć w obszarze czynnego udziału w konferencjach naukowych dokonała stosownej oceny zgodnie z regulacjami zawartymi w § 4 ust. 2 tiret 6-8 Szczegółowych kryteriów wyłaniania grupy najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Nauk Prawnych. Przedstawiona przez stronę dokumentacja nie spełniła wymagań opisanych w powołanej wyżej regulacji. W tych okolicznościach, na podstawie art. 200a, art. 207 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.), § 23-24 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich (Dz. U. nr 225, poz. 1351 ), § 2 ust. 2 oraz 3 ust. 2,3,4 Regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie Wrocławskim, stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr 58/2013 Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego z dnia 23 kwietnia 2013 r. oraz art. 104 k.p.a., zapadła decyzja Rektora z dnia 6 grudnia 2013 r. odmawiająca przyznania stronie zwiększenia stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014. Od powyższej decyzji strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniosła w nim, jak wskazał organ orzekający, m.in.: 1. wadliwość decyzji w związku ze sprzecznością "udokumentowania" godzin dydaktycznych z przepisami Regulaminu przyznawania zwiększania wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie Wrocławskim i Szczegółowych kryteriów wyłaniania grupy najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Nauk Prawnych i w konsekwencji nie naliczenie jej punktów w zakresie oceny przeprowadzonych przez nią godzin i zajęć dydaktycznych co pozostawało w sprzeczności ze stanem faktycznym. Przełożyło się to także na nie przyznanie 2 punktów za przeprowadzone przedmioty; 2. obowiązek udokumentowania faktu przeprowadzenia zajęć dydaktycznych poprzez przedłożenie kart osiągnięć na studiach doktoranckich lub sprawozdania z przeprowadzonych zajęć w literalnym brzmieniu nie wynikał jednoznacznie z postanowień Regulaminu i Szczegółowych kryteriów wyłaniania grupy najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Nauk Prawnych; 3. fakt posiadania przez Wydziałową Komisję Doktorancką wiedzy w zakresie ilości przeprowadzonych przez nią zajęć; Według strony karta osiągnięć na studiach doktoranckich znajduje się w dyspozycji Dziekanatu Studiów Doktoranckich, a konkretnie Kierownika studiów doktoranckich czyli wiedza, o której mowa w poprzednim zdaniu jest znana organowi z urzędu tym bardziej, że zachodzi tożsamość podmiotowa między Przewodniczącym Wydziałowej Komisji Doktoranckiej a osobą uprawnioną do dostępu do akt doktoranta; 4. nietrafiony jest argument podnoszony przez Wydziałową Komisję Doktorancką, posiadania informacji od doktorantów prowadzących zajęcia na różnych Wydziałach i potrzebie oparcia się na załączonych kartach osiągnięć czy sprawozdaniach; 5. niemożność dołączenia do wniosku o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego niektórych informacji dotyczących doktoranta (jego osiągnięć) np. dotyczących prezentacji multimedialnych, za które były przyznawane punkty; 6. wątpliwość dotycząca przyznania punktów za konferencję zorganizowaną w Zieleńcu pt. "Współczesne koncepcje ochrony wolności i praw podstawowych", za którą nie uzyskała 2 punktów; 7. nieusprawiedliwione stosowanie rygoru konkursu w stosunku do przedmiotowego postępowania. Dalej organ orzekający wskazał, że strona wniosła o uwzględnienie w toku ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy przedłożonych na etapie składania zastrzeżeń co do listy rankingowej, Kart oceny przebiegu studiów doktoranckich i Sprawozdania z działalności dydaktycznej (złożonych "z ostrożności procesowej"). Zwróciła również uwagę na swoją trudną sytuację materialną i docenienie jej dorobku dydaktycznego i naukowego przez jej promotora jak i innych pracowników Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii. Poinformowała o swojej bezinteresownej i dobrowolnej pracy przy opracowywaniu Regulaminu Samorządu Doktorantów i ordynacji wyborczej oraz o lokacie na liście osób uprawnionych do stypendium Rektora dla najlepszych doktorantów. Reasumując, strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie przyznania jej zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie Wrocławskim z uwzględnieniem 4 punktów za prowadzenie zajęć dydaktycznych i 2 punktów za prowadzone przedmioty tj. Wstępu do prawoznawstwa i Tworzenia i stosowania prawa. Do opisanego wyżej wniosku strona, w dniu 15 stycznia 2014 r., załączyła opinię prawną sporządzoną przez Komisję Prawną przy Zarządzie Krajowej Reprezentacji Doktorantów (KRD) oraz w dniu 3 lutego 2014 r. opinię Wydziałowej Rady Doktorantów. Przytoczone opinie wspierały jej argumentację. Wydziałowa Komisja Doktorancka, w dniu 17 stycznia 2014 r., ponownie rozpatrzyła wniosek strony w przedmiotowej sprawie i podtrzymała swoje poprzednie stanowisko z dnia 22 października 2013 r. W dniu 3 lutego 2014 r. strona złożyła zastrzeżenia i zarzuty co do stanowiska Komisji wraz z opinią Wydziałowej Rady Doktorantów na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego, wnosząc jednocześnie o nieuwzględnienie rekomendacji Wydziałowej Komisji Doktoranckiej i przyznanie stypendium. Strona uznała, że: 1. stanowisko Wydziałowej Komisji Doktoranckiej jest nieważne, bowiem nie zostało podpisane przez osoby do tego upoważnione; 2. Wydziałowa Komisja Doktorancka na posiedzeniu w dniu 22 stycznia 2013 r. nie miała quorum, w związku z tym jej stanowisko z tego dnia, jak i z dnia 17 stycznia 2014 r. nie może być wiążące; 3. podtrzymuje nietrafiony argument dotyczący konkursowego charakteru postępowania; 4. konsekwentnie, jak w zastrzeżeniach i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazała, że § 5 Szczegółowych kryteriów wyłaniania grupy najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Nauk Prawnych nie nakłada obowiązku przedłożenia Karty czy Sprawozdania i że w związku z tym należycie udokumentowała okoliczności, o które ją proszono we wniosku; 5. niezasadne jest zapatrywanie Wydziałowej Komisji Doktoranckiej co do niemożności działania z urzędu; 6. podtrzymała swoje stanowisko dotyczące spełnienia wymogów przy składaniu dokumentacji dotyczącej konferencji; 7.naruszono art. 7 i art. 12 k.p.a. (poprzez brak wnikliwego rozpoznania sprawy) w wyniku nieuwzględnienia przedłożonych przez nią z ostrożności procesowej Karty i Sprawozdania, o których mowa powyżej; 8.Wydziałowa Komisja Doktorancka nadal nie odniosła się merytorycznie do wszystkich prezentowanych przez nią zarzutów i milczy także w przedmiocie opinii prawnych sporządzonych przez Wydziałową Radę Doktorantów i Krajową Reprezentację Doktorantów; 9. istnieją podstawy do dochodzenia zadośćuczynienia w związku z publikacją imiennej listy rankingowej, co stanowi przetwarzanie danych osobowych w rozumieniu art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. W związku z powyższymi zarzutami wystąpiono do Wydziałowej Komisji Doktoranckiej o odrębne odniesienie się do każdego z nich. Wydziałowa Komisja Doktorancka ponownie zapoznała się z kolejnymi zastrzeżeniami wyjaśniając w piśmie z dnia 10 marca 2014 r.: 1. odnośnie zastrzeżeń dotyczących składu Komisji należy zauważyć, że reprezentant Samorządu Doktorantów był jak najbardziej kompetentny do zasiadania w Wydziałowej Komisji Doktoranckiej, ponieważ jest doktorantem, który został zaproponowany na jej członka przez Dziekana Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii; 2. co do nieobecności promotora strony na posiedzeniu w dniu 22 października 2013 r., Wydziałowa Komisja Doktorancka stwierdziła, że w dniu posiedzenia jego nieobecność była usprawiedliwiona, a swoje stanowisko przedstawił na piśmie, z którym Komisja się zapoznała. Nie przychyliła się jednak do treści tej opinii, co nie oznacza, że pominęła ją w toku obrad. Podczas posiedzenia Wydziałowa Komisja Doktorancka procedowała w regulaminowym składzie, ponieważ przez cały czas obecnych było trzech jej członków; 3. odnośnie braku podpisu prof. dr hab. [...].pod pismem z dnia 22 października 2013 r. Wydziałowa Komisja Doktorancka wyjaśniła, że brak ten nie ma wpływu na jego ważność, ponieważ treść pisma była przyjęta przez Komisję w 3-osobowym składzie; 4. odnośnie nie odniesienia się do zarzutów i opinii przedstawionych przez Wydziałową Radę Doktorantów i Krajową Reprezentację Doktorantów i uwag strony stwierdziła, że postępowanie w zakresie przyznawania stypendium doktoranckiego ma charakter konkursu, w ramach którego zgodnie z przyjętymi kryteriami Wydziałowa Komisja Doktorancka opiniuje osiągnięcia doktorantów; 5. Wydziałowa Komisja Doktorancka oceniła przedstawiony w ramach postępowania stypendialnego cały materiał prezentujący osiągnięcia strony. Oceniając przedstawioną dokumentację postępowała zgodnie z kryteriami określonymi we wspomnianym powyżej Regulaminie przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich na stacjonarnych studiach doktoranckich w Uniwersytecie Wrocławskim oraz w Szczegółowych kryteriach ubiegania się o przyznanie stypendium doktoranckiego na stacjonarnych Studiach doktoranckich Nauk Prawnych Na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii; 6. zgodnie z § 2 ust. 4-6 Regulaminu doktorant zobowiązany jest do złożenia kompletnego wniosku wraz z załącznikami, w przewidzianym przepisami terminie. Termin do złożenia wniosku nie podlega przywróceniu a doktorant, który złożył wniosek niekompletny lub po wyznaczonym terminie nie może otrzymać stypendium doktoranckiego. Szczegółowe kryteria w § 1 ust. 4 jednoznacznie stanowią, że stypendium doktoranckie przyznawane jest na podstawie należycie udokumentowanego wniosku doktoranta. Zatem ten wymóg, zgodnie z przepisami ciąży na doktorancie. Strona w zakresie zaangażowania dydaktycznego zobowiązana była do należytego udokumentowania zrealizowanych samodzielnie zajęć. Zgodnie ze Szczegółowymi kryteriami każdy doktorant w tym zakresie zobowiązany był do przedstawienia Karty osiągnięć na studiach doktoranckich lub sprawozdania z wykonania zajęć dydaktycznych. W ramach Szczegółowych kryteriów (§ 3 ust. 2 pkt 4) wyraźnie sformułowany jest obowiązek załączania kserokopii Karty osiągnięć na studiach doktoranckich. W przedmiotowej sprawie brak wskazanej wyżej dokumentacji (strona nie załączyła ani Karty osiągnięć na studiach doktoranckich ani sprawozdania z wykonania zajęć dydaktycznych); 7. Wydziałowa Komisja Doktorancka jest innym organem niż Kierownik Studiów Doktoranckich, powołanym na podstawie odrębnych przepisów do przeprowadzenia postępowania konkursowego i w ramach swoich kompetencji uprawniona do dokonania oceny oraz zaopiniowania wniosków. Gdyby uznać za właściwe stanowisko strony w zakresie "tożsamości podmiotu zaliczającego dany okres na studiach doktoranckich jak i Przewodniczącego Wydziałowej Komisji Doktoranckiej", obowiązek zaopiniowania wszystkich doktorantów w zakresie przyznawania stypendium doktoranckiego ciążyłby na Kierowniku Studiów Doktoranckich, który powinien w każdym przypadku działać z urzędu. Sytuacja taka w oczywisty sposób jest niedopuszczalna. To samo odnosi się do sprawowania funkcji promotora przez prof. dr hab. Adama Sulikowskiego; 8. Wydziałowa Komisja Doktorancka podtrzymała stanowisko co do osiągnięć strony w obszarze czynnego udziału w konferencjach naukowych. Dokonała oceny zgodnie z regulacjami zawartymi w § 3 ust. 2 pkt 3 tiret 6-8 Szczegółowych kryteriów ubiegania o przyznanie stypendium doktoranckiego na Stacjonarnych Studiach Doktoranckich Nauk Prawnych na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii. Wskazane przepisy mają charakter materialnoprawny i jednoznacznie definiują pojęcia konferencji naukowych; międzynarodowych i krajowych. Dokumentacja przedłożona przez stronę nie pozwala na zakwalifikowanie do jednej z wcześniej wskazanych kategorii deklarowanego udziału w konferencji; 9. odnośnie naruszenia przepisów art. 7, art. 12, art. 77 k.p.a. przez Wydziałową Komisję Doktorancką, należy stwierdzić, że zarzuty w tym zakresie są niezasadne, ponieważ przepisy te nie mają zastosowania do prac Wydziałowej Komisji Doktoranckiej, ponieważ nie jest ona organem administracji publicznej powołanym do załatwienia spraw administracyjnych w drodze decyzji; 10. odnośnie publikacji imiennej listy rankingowej, Wydziałowa Komisja Doktorancka wyjaśniła, że publikując listę nie naruszyła przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, ponieważ postępowanie miało charakter jawny i ogłoszenie listy wynika z przepisów Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich na stacjonarnych studiach doktoranckich w Uniwersytecie W.. Strona własnoręcznym podpisem we wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego wyraziła zgodę na gromadzenie i przetwarzanie przez Uniwersytet W. danych osobowych do celów stypendialnych, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 cytowanej wcześniej ustawy o ochronie danych osobowych. Zarzuty w tym zakresie nie mają żadnego wpływu na wynik sprawy; 11. zdaniem Wydziałowej Komisji Doktoranckiej ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy nie obejmuje "reaktywacji" konkursu dotyczącego przyznania stypendiów doktoranckich, tylko zmierza do wydania decyzji końcowej przez organ II instancji. Komisja nie jest organem, który zobowiązany byłby do odnoszenia się do argumentacji strony w zakresie ponownego rozpatrzenia jej wniosku. Strona zapoznała się z powyższym stanowiskiem i przedstawiła w dniu 26 marca 2013 r. zastrzeżenia i zarzuty, w szczególności: 1. podniosła zarzut nieważności stanowiska Wydziałowej Komisji Doktoranckiej, w związku z tym, że kompetencje przedstawiciela Samorządu Doktorantów zakończyły się wraz z upływem roku kalendarzowego; 2. poddała pod rozwagę Rektora problem quorum na posiedzeniu Wydziałowej Komisji Doktoranckiej w dniu 22 października 2013r. i tym samym wadliwości decyzji; 3. zwróciła uwagę na powołanie przez Wydziałową Komisję Doktorancką błędnej podstawy prawnej; 4. podtrzymała jeszcze raz swoje stanowisko co do postępowania konkursowego, tożsamości podmiotu i wiedzy znanej organowi z urzędu oraz naruszenia art.art. 7, 12, 77 k.p.a.; 5. wskazała naruszenie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych poprzez upublicznienie jej imienia, nazwiska i wyniku postępowania w przedmiotowej sprawie; 6. zwróciła uwagę na uwzględnienie wszystkich dokumentów i okoliczności w sprawie, również tych w chwili składania wniosku o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego oraz na ewentualne wezwanie jej do uzupełnienia brakujących informacji. W tym stanie prawnym i faktycznym organ orzekający stwierdził, że: 1. regulamin przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie Wrocławskim przyjęto zgodnie z wymogami określonymi w art. 200a ustawy; 2. regulamin przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie W. uzyskał pozytywną opinię Samorządu Doktorantów Uniwersytetu W., a Szczegółowe kryteria wyłaniania grupy 30% najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Nauk Prawnych uzyskały pozytywną opinię Wydziałowej Rady Doktorantów; 3. prawo do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego nie jest prawem bezwzględnie obowiązującym i nie każdy uczestnik studiów doktoranckich, który złożył wniosek o przyznanie tego stypendium musi je otrzymać; 4. zgodnie z art. 200a ustawy zwiększenie stypendium doktoranckiego przysługuje doktorantom wyróżniającym się w pracy naukowej i dydaktycznej. Uprawnienie do otrzymywania tego stypendium przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich. W związku z tym, mając na względzie przedmiotowy przepis oraz rozkład na liście rankingowej Wydziałowa Komisja Doktorancka zarekomendowała pozytywnie 12 pierwszych doktorantów do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego. Osiągnięcia strony oceniono na 3,2 punkty i to właśnie ze względu na zbyt małą ilość punktów nie zaliczono jej do grupy 30% najlepszych absolwentów. Uwypuklić też należy, że z przedstawionej przez stronę dokumentacji oraz poczynionych ustaleń wynika, że jej osiągnięcia nie są wyróżniającymi osiągnięciami w pracy badawczej i dydaktycznej; 5. regulamin przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego nie określał szczegółowo sposobu wyliczania 30% najlepszych doktorantów, zwłaszcza zaokrąglania wyniku będącego rezultatem tego wyliczenia do liczby naturalnej. Tym samym wydający decyzję w sprawie zwiększenia stypendium doktoranckiego był umocowany do zastosowania przyjętego w decyzji z dnia 6 grudnia 2013 r. sposobu ustalenia liczby uprawnionych do zwiększenia stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014; 6. obowiązek dołączenia wszystkich dokumentów niezbędnych do przyznania stypendium doktoranckiego ciąży tylko na doktorancie, gdyż wynika to wprost z § 4 ust. 1 Regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie Wrocławskim. Tym samym niewłaściwe jest stanowisko strony, że Wydziałowa Komisja Doktorancka i organ wydający decyzję w niniejszej sprawie, miał obowiązek "z urzędu" zgromadzić materiał dowodowy w sprawie przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014. Ze względu na treść § 4 ust. 2 cytowanego Regulaminu doktorant nie może w późniejszym terminie uzupełnić wniosku; 7. strona brała udział w dwóch poprzednich edycjach przyznawania zwiększeń stypendiów doktoranckich, tj. w roku akademickim 2011/2012 i 2012/2013. W ich wyniku przyznano jej zwiększenie stypendium doktoranckiego, bowiem wypełniła stosowne w tym zakresie wymagania, w tym złożyła konieczne dokumenty. Tym samym miała ona pełną świadomość co do konieczności (obowiązku) złożenia wszystkich niezbędnych do przyznania zwiększenia dokumentów; a spoczywający na doktorancie obowiązek złożenia wszystkich wymaganych dokumentów, w momencie składania wniosku o zwiększenie stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014, jest kwestionowany tylko przez stronę niniejszego postępowania. Nie toczy się żadne postępowanie w sprawie przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014, w którym doktorant podnosiłby zasadność ("wiążący charakter") złożenia wszystkich wymaganych dokumentów w momencie składania tego rodzaju wniosku; 8. zmiana składu Wydziałowej Komisji Doktoranckiej nie była możliwa bez stosownego wniosku w tej sprawie do Rektora, dlatego udział Ł. C. w posiedzeniach Wydziałowej Komisji Doktoranckiej powołanej przez Rektora Uniwersytetu W. był uzasadniony, a jego głos ważny; 9. na posiedzeniu Wydziałowej Komisji Doktoranckiej w dniu 22 października 2013 r. było wymagane quorum (3 osoby obecne na 4 powołane w jej skład), o czym świadczą złożone pod protokołem podpisy 3 osób; brak podpisu jednego członka Wydziałowej Komisji Doktoranckiej pod załącznikiem nr D do niniejszego protokołu, nie ma wpływu na ważność dokonanych ustaleń; 10. zarzut strony naruszenia jej danych osobowych jest bezzasadny, bowiem podpisując wniosek o przyznanie zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014 wyraziła jednocześnie zgodę na gromadzenie i przetwarzanie przez Uniwersytet W. jej danych osobowych do celów stypendialnych, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych; 11. w niniejszej sprawie stosowano przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego właściwe do charakteru tej sprawy. "Odpowiednie" stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego - zgodnie z art. 207 ustawy oznacza, że niektóre przepisy stosujemy bezpośrednio (wprost), niektóre przepisy z pewnymi modyfikacjami, a niektórych nie stosuje się w ogóle. Tym samym, stwierdzenie strony, że zostały naruszone jej prawa w toku prowadzonego postępowania w sprawie przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014, należy uznać za nieuzasadnione. Na powyższą decyzję A. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o jej uchylenie w całości, jak i o uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia 6 grudnia 2013 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, a to § 5 ust. 1 i 2 Załącznika do uchwały nr 42/IV/2013 Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. z dnia 22 kwietnia 2013 r. Szczegółowe kryteria wyłaniania grupy 30% najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Nauk Prawnych w związku z § 4 ust. 1 Regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie Wrocławskim polegające na przyjęciu, że złożony kierownikowi studiów doktoranckich wniosek o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego jest kompletny wówczas, gdy wykonane przez doktoranta godziny dydaktyczne oraz prowadzone przedmioty są przez niego udokumentowane w tym wniosku, podczas gdy udokumentowanie takie dotyczy niektórych tylko osiągnięć dydaktycznych, wyraźnie wskazanych w § 5 ww. załącznika, nie dotyczy zaś godzin dydaktycznych i prowadzonych przedmiotów, przez co wniosek jest kompletny wówczas, gdy nie zawiera on żadnych dokumentów obrazujących wykonane godziny dydaktyczne i prowadzone przedmioty, jedynym zaś wymaganym tu elementem jest wskazanie odpowiedniej liczby punktów we wniosku; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a to: 1) art. 7, 77 i 107 k.p.a. poprzez niedokonanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności poprzez nie wezwanie skarżącej do uzupełnienia materiału dowodowego (o ile organ uznał, że nie udowodniła ilości przeprowadzonych godzin dydaktycznych), nieuwzględnienie złożonych w toku zastrzeżeń dowodów, tj. Oceny przebiegu studiów doktoranckich, Opinii promotora, Sprawozdania z działalności dydaktycznej, jak i opinii Wydziałowej Rady Doktorantów i opinii Krajowej Reprezentacji Doktorantów, a tym samym nie rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie; 2) art. 220 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że uprawnione jest oczekiwanie organu udokumentowania przez doktoranta faktu przepracowania samodzielnie określonej ilości godzin dydaktycznych i prowadzonych przedmiotów, w sytuacji, gdy wiedza ta jest znana organowi z urzędu. W dalszej części skargi skarżąca w zasadzie powtórzyła swe dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości bada legalność zaskarżonego aktu, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek, dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy taki zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie będąc związany granicami skargi, sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także tych wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w rozpatrywanej sprawie doszło na naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Rektora Uniwersytetu W. z dnia 22 kwietnia 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia 6 grudnia 2013 r. odmawiającą przyznania skarżącej zwiększenia stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014. Powodem odmowy przyznania zwiększenia stypendium było – jak wskazały w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć organy obu instancji – nieosiągnięcie przez skarżącą odpowiedniej ilości punktów, pozwalających na jego przyznanie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r.- Prawo o szkolnictwie wyższym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), dalej: ustawa, a konkretnie art. 200a ustawy, przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2013, poz. 1581), oraz Regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie W., stanowiącego załącznik do Zarządzenia Nr 58/2013 Rektora Uniwersytetu W. z dnia 23 kwietnia 2013 r., dalej: Regulamin, a także Szczegółowych kryteriów ubiegania o przyznanie stypendium doktoranckiego na Stacjonarnych Studiach Doktoranckich Nauk Prawnych na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii, dalej: Szczegółowe kryteria. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do kwestii podstawy obliczenia przez organ orzekający ilości punktów za osiągnięcia badawcze i dydaktyczne dających podstawę do zwiększenia skarżącej wymiaru stypendium doktoranckiego. Organ orzekający, w oparciu o przepisy Regulaminu i Szczegółowych kryteriów założył, że skoro skarżąca wraz z wnioskiem o przyznanie zwiększenia stypendium nie przedstawiła kompletnej dokumentacji, z której wynikałaby rzeczywista ilość omawianych punktów, to skutek jej niedołączenia obciąża wyłącznie skarżącą. Z kolei, tylko załączona do wniosku dokumentacja stanowić może podstawę wyliczeń. W rozważanej sprawie szczególnie istotne znaczenie ma jednakże brzmienie art. 207 ust. 1 ustawy, który stanowi, że do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów, stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Do tego rodzaju decyzji należy zaś niewątpliwie decyzja w zakresie zwiększenia stypendium doktoranckiego. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a., w rozumieniu powołanego przepisu, polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony jednak przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej. Nakaz ten należy rozumieć tak, że wszystkie gwarancje, jakie przysługują adresatowi decyzji administracyjnej na podstawie przepisów k.p.a., winny mieć zastosowanie także do adresata decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach doktorantów, chyba że szczególne cechy sprawy wprost to uniemożliwiają. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznacza, że pewne jego regulacje znajdą zastosowanie wprost, inne z pewnymi modyfikacjami, natomiast jeszcze inne z uwagi na specyfikę podmiotu, jakim jest uczelnia publiczna, nie będą miały zastosowania przed tym organem, który tylko pełni funkcję organu administracji publicznej w ściśle określonym zakresie spraw wyznaczonych w art. 207 ust. 1 ustawy. Bezsprzecznie jednak zdaniem Sądu, postępowanie w przedmiocie zwiększenia stypendium doktoranckiego jest postępowaniem administracyjnym i z mocy art. 207 ust. 1 ustawy mają w nim m.in. zastosowanie te normy k.p.a., które odnoszą się do kwestii postępowania dowodowego (art. 75 k.p.a. i następne) itp. Organ orzekający w tym przedmiocie zobowiązany jest zatem do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przy czym podkreślenia w tym miejscu wymaga, że strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Rację ma zatem organ orzekający w sprawie, że powinna ona przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie. Zasadnie twierdzi, że wynika to wprost z powołanych na wstępie regulacji szczegółowo określających proces starań o stypendium doktoranckie. Obowiązki te jednak w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), oznaczają natomiast, że składająca wniosek powina aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. W sprawach, w których strona nie przedstawiła, jak też organ nie znalazł z urzędu dowodów potwierdzających fakty i zdarzenia, z których strona wywodzi dla siebie określone (z reguły korzystne) skutki prawne, przed wydaniem decyzji negatywnej organ administracji powinien zawsze wezwać stronę do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przedstawienie przez nią brakujących dowodów, czy też sprecyzowania dotychczasowych niejasnych, czy też ogólnikowych wyjaśnień. Wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie zwiększenia stypendium doktoranckiego, wymaga bowiem przeprowadzenia postępowania również z uwzględnieniem art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie tego rodzaju działania organu zabrakło. Powołując się na brzmienie stosownych postanowień Regulaminu oraz Szczegółowych kryteriów organ orzekający założył, że negatywne rozstrzygnięcie w sprawie może podjąć wyłącznie na podstawie załączonego do wniosku o zwiększenie stypendium materiału dowodowego i że sposób sformułowania tych przepisów niweluje wynikający z przepisów k.p.a. obowiązek wezwania strony do uzupełnienia materiału dowodowego. Ponieważ zaś skarżąca, na etapie składania wniosku, nie przedstawiła mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia Karty osiągnięć na studiach doktoranckich lub Sprawozdania z wykonania zajęć, nie wziął pod uwagę wynikającej z nich ewentualnej wyższej punktacji, uprawniającej skarżącą do uzyskania prawa do zwiększenia stypendium doktoranckiego. Jest to tym bardziej niezrozumiałe, że przed podjęciem ostatecznego rozstrzygnięcia dowody te zostały przez skarżącą przedłożone. Co więcej, skarżąca niejednokrotnie podnosiła, że organy orzekające miały do nich dostęp z urzędu. Istotna w tym konspekcie jest okoliczność, że w § 4 ust. 1 Regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie W. stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr 58/2013 Rektora Uniwersytetu W. z dnia 23 kwietnia 2013 r. postanowiono, iż "doktorant wnioskujący się o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego składa kompletny wniosek kierownikowi studiów doktoranckich, najpóźniej do 30 września. Wzór wniosku o przyznanie stypendium dla pierwszego roku studiów stanowi załącznik nr 1 do Regulaminu, a dla drugiego i dla kolejnych lat studiów - załącznik nr 2 do niniejszego Regulaminu. Określając kompletny wniosek odwołano się do wzoru wniosku, który nie zawiera danych w postaci kart osiągnięć na studiach doktoranckich lub sprawozdania z przeprowadzonych zajęć. Stąd powoływanie się na wymóg złożenia kompletnego wniosku w tym zakresie nie jest zasadne, tym bardziej, że skarżącą uzupełniła wniosek o stosowne dokumenty, które złożyła w dniu 18 października 2013 r., więc przed wydaniem decyzji I instancyjnej. W tym stanie rzeczy, postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ orzekający jawi się jako oczywiście wadliwe. Dokonana sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wykazała zatem konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Według tego przepisu zaskarżony akt podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba zaznaczyć przy tym, że Sąd w pierwszej kolejności ocenia prawidłowość zastosowania przepisów postępowania administracyjnego w toku załatwiania sprawy. Przepisy te rzutują bowiem na prawidłowość ustalenia stanu faktycznego. Tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwoli natomiast ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego, co w zaistniałym stanie sprawy było niemożliwe. Biorąc pod uwagę to co powiedziano wyżej Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Sąd odstąpił od orzekania w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji gdyż jako orzeczenie negatywne nie ma ona przymiotu wykonalności (art. 152 p.p.s.a.).