IV SA/Wr 466/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędziowie sędzia NSA Henryk Ożóg, sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.), Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi D. Ś. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę w całości. | | | | Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i ust. 7, art. 10 ust. 7 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 36, art. 2 ust. 1 pkt 2, w związku art. 33 ust. 4 pkt 4 i ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. , Prezydent W. orzekł o utracie przez D. Ś. statusu osoby bezrobotnej z dniem 10 marca 2015 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji pierwszo-instancyjnej organ przytoczył przepis art. art. 33 ust. 4 pkt 4 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy na okres: a)120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, b)180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa, c)270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa. Dalej organ wskazał, że o powyższych obowiązkach oraz o skutkach nieusprawiedliwionego niestawienia się w wyznaczonym terminie strona została poinformowana w otrzymanym w dniu 6 maja 2014 r. pouczeniu dla bezrobotnego. Organ I instancji powołując się na posiadane dokumenty ustalił , że strona nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. w wyznaczonym terminie w dniu 10 marca 2015 r. Natomiast zainteresowany zgłosił się w dniu 13 marca 2015 r. i złożył oświadczenie, wpisując przyczynę niestawiennictwa w wyznaczonym dniu "bo nie mogłem". Według organu orzekającego, podana w złożonym oświadczeniu przyczyna niestawiennictwa nie została uznana za uzasadnioną. Wobec tego w takim stanie faktycznym oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami w takim przypadku orzeczono o utracie statusu bezrobotnego. Od powyższej decyzji D. Ś. złożył odwołanie, domagając się przedstawienia dokładnego raportu urzędników, z którymi spotykał się w urzędzie pracy od maja 2014 r. do marca 2015 r., ze szczególnym uwzględnieniem rozliczeń otrzymanych propozycji pracy. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszo-instancyjną. W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne organu I instancji i dokonaną przez ten organ ocenę prawną tych ustaleń. Dodatkowo organ II instancji Wskazał , że odwołujący w dniu 16 lutego 2015 r. otrzymał propozycję pracy na stanowisku przedstawiciela handlowego - [...] w firmie A we W. Zainteresowanemu wyznaczono termin zgłoszenia się u pracodawcy w dniu 17 lutego 2015 r., natomiast termin rozliczenia się z tej oferty w urzędzie pracy, wyznaczono na dzień 10 marca 2015 r. W dniu 16 lutego 2015 r. odwołujący złożył oświadczenie, w którym zobowiązał stawić się, rozliczyć skierowanie, przyjąć inną formę pomocy przewidzianej w ustawie w dniu 10 marca 2015 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy we W., ul. [...] w Sali [...], pod rygorem pozbawienia statusu bezrobotnego, co potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu 16 lutego 2015 r. Stronę dodatkowo pouczono, że niestawienie się w wyznaczonym terminie i niepowiadomienie w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, spowoduje pozbawienie statusu bezrobotnego od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres: 120 dni w przypadku pierwszego niestawienia się, 180 dni w przypadku drugiego niestawienia się, 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawienia się, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Na podstawie materiału aktowego organ odwoławczy dalej stwierdził , że odwołujący w urzędzie pracy zgłosił się w dniu 13 marca 2015 r. i przedłożył skierowanie do pracodawcy, z którego wynika, że nie zgłosił się do pracodawcy. W dniu 13 marca 2015 r. zainteresowany złożył pisemne oświadczenie, w którym napisał, "bo nie mogłem". Natomiast w adnotacji urzędowej z dnia 13 marca 2015 r. podano, że na pytanie pośrednika pracy, dlaczego zainteresowany nie zgłosił się w wyznaczonym terminie, odpowiedział, że nie mógł się zgłosić. Dodatkowo z adnotacji urzędowej z dnia 22 kwietnia 2015 r. sporządzonej przez pośrednika pracy, po złożeniu przez stronę odwołania wynika, że w okresie od maja 2014 r. do marca 2015 r. odnotowano 9 wizyt odwołującego. W okresie tym zainteresowany otrzymał 6 skierowań do pracodawców na stanowiska: kierowcy-zaopatrzeniowca, przedstawiciela handlowego, konsultanta salonu firmowego, regionalnego kierownika sprzedaży, specjalisty ds. ubezpieczeń i ostatnio przedstawiciela handlowego. Dalej organ podał, że w przypadku oferty pracy na stanowisko kierowcy-zaopatrzeniowca, wybrano innego kandydata, natomiast w przypadku kolejnych ofert pracy, po złożeniu CV, pracodawca nie skontaktował się z odwołującym się. W przypadku ostatniej oferty pracy zainteresowany, nie nawiązał kontaktu z pracodawcą. W wyznaczonym przez urząd pracy terminie, odwołujący nie stawił się i nie usprawiedliwił tej nieobecności, w ciągu 7 dni od dnia niestawiennictwa. Wyznaczenie terminu stawienia się na dzień 10 marca 2015 r. w urzędzie pracy nastąpiło w sposób prawidłowy i potwierdzony przez zainteresowanego własnoręcznym podpisem, na druku oświadczenie. W ocenie organu II instancji , strona w odwołaniu, nie podała przyczyny niestawienia się w dniu 10 marca 2015 r. oraz zażądała przedstawienia dokładnego raportu urzędników, z którymi spotykała się w urzędzie pracy w okresie od maja 2014r. do marca 2015 r., ze szczególnym uwzględnieniem rozliczeń otrzymanych propozycji pracy. Przedstawione przez odwołującego argumenty, nie zostały przez organ odwoławczy uwzględnione jako uzasadniona przyczyna niestawiennictwa. Jak podano, z akt sprawy wynika, że zainteresowany potwierdził własnoręcznym podpisem wyznaczenie terminu stawienia się w urzędzie pracy w dniu 10 marca 2015 r. i jego obowiązkiem było zgłoszenie się w wyznaczonym terminie. Ponadto wyjaśniono, że zarówno z treści odwołania, jak i ze złożonego oświadczenia z dnia 13 marca 2015 r., jakkolwiek złożonego w terminie 7 dni od dnia niestawiennictwa, nie wynika co było dokładnie powodem niestawiennictwa, zarówno w urzędzie pracy w dniu 10 marca 2015 r., jak i u pracodawcy. Dlatego też organ odwoławczy, nie może ustosunkować się do zarzutów strony, a tym bardziej usprawiedliwić niestawiennictwo w dniu 10 marca 2015 r. Wobec tego, że zainteresowany nie złożył do akt sprawy, w ciągu 7 dni od dnia nie stawienia się, tj. do dnia 17 marca 2015 r., zaświadczenia lekarskiego ani żadnego dokumentu stanowiącego podstawę do usprawiedliwienia niestawiennictwa w wyznaczonym terminie w dniu 10 marca 2015 r., brak jest podstaw, w opinii organu, do uwzględnienia odwołania. Powyższa decyzja stało się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący wyraził swoje niezadowolenie z wydanej przez organ odwoławczy decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie podniósł, że skarżący w skardze poza wyrażeniem swojego niezadowolenia z wydanej decyzji, nie podał żadnych konkretnych argumentów dotyczących zaskarżonej decyzji, które pozwoliłyby usprawiedliwić niestawiennictwo w dniu 10 marca 2015 r. i zmienić treść zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy , że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego , o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd , następuje w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy , co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zatem negatywna ocena zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji, pod kątem zgodności z prawem powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego i ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwe organy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku. Wskazać również należy ,że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami , lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy , o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a. Przy czym sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu administracyjnego nie jest władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony i czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla niej względnie czy narusza zasady współżycia społecznego . Oceniając zatem wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ,że wydano ją w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy prawa materialnego zgodne z przedmiotem sprawy. W punkcie wyjścia oceny zasadności wywiedzionej skargi wypada przytoczyć brzmienie przepisu art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.) , zgodnie z którym bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Zgodnie natomiast z treścią art. 33 ust. 4 pkt 4 powoływanej ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Bezrobotny może zatem uniknąć utraty bezrobotnego w związku ze swym niestawiennictwem w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy jedynie wówczas, gdy łącznie spełnione będą dwa warunki: bezrobotny powiadomi urząd pracy w ciągu 7 dni od dnia , w którym miał się stawić , o przyczynie swego niestawiennictwa oraz wskazana przyczyna będzie uzasadniona . Oznacza to, że w sytuacji, gdy bezrobotny wskazuje przyczynę nie stawienia się w PUP każdorazowo organy orzekające powinny zbadać, czy mają do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 powoływanej ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że z uwagi na posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem niedookreślonym ostateczną jego treść musi ustalać organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. W odniesieniu do omawianej przesłanki "uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa" sądy administracyjne konsekwentnie wskazują, że będzie nią uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy. W rachubę mogą więc wchodzić nagłe przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagłe zdarzenie typu pożar, powódź itp. (zobacz wyrok NSA z 9 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 422/09 Lex 588788). Należy zatem mieć na uwadze, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu. Pozostaje poza sporem w niniejszej sprawie fakt ,że skarżący w dniu 16 lutego 2015 r. własnoręcznym podpisem potwierdził wyznaczenie terminu stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w we W. na dzień 10 marca 2015 r. Obowiązkiem skarżącego było zatem zgłoszenie się do urzędu w wyznaczonym terminie. Skarżącego dodatkowo też pouczono o konsekwencjach niestawienia się w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w okresie 7 dni o przyczynach tego niestawiennictwa. Mimo tego skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy , a w dniu 13 marca 2015 r. złożył oświadczenie, w którym nie podał żadnej uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa, ograniczając się do krótkiej adnotacji o treści "bo nie mogłem". Także z adnotacji urzędowej wynika, że na pytanie pośrednika pracy, dlaczego skarżący nie zgłosił się w terminie, odpowiedział, że nie mógł. Z materiału aktowego badanej sprawy wynika, że skarżący nie przedstawił w ciągu 7 dni od dnia nie stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy, tj. do dnia 17 marca 2015 r. żadnego dokumentu, np. zaświadczenia lekarskiego stanowiącego podstawę do usprawiedliwienia niestawiennictwa w wyznaczonym terminie tj. w dniu 10 marca 2015 r. Uzasadnionych powodów niestawiennictwa skarżący nie wskazał ani w odwołaniu ani w skardze , w toku bowiem postępowania administracyjnego jaki i sądowoadministracyjnego strona nie podała żadnych okoliczności usprawiedliwiających jej niestawiennictwo w tym dniu. Poza twierdzeniem ,że nie mogła się stawić , nie przytoczyła żadnych faktów , które uzasadniałyby taki stan rzeczy . Twierdzenie strony w tym zakresie należy zatem ocenić jako gołosłowne. W świetle poczynionych powyżej ustaleń , nie podważonych skutecznie przez skarżącego , trafnie organy obu instancji uznały , że skarżący nie spełnił warunku w postaci wskazania w okresie 7 dni powodów niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Taka przyczyna niestawiennictwa , jak " nie mogłem" bez jakiegokolwiek wskazania i wykazania powodów niemożności stawiennictwa nie może być uznana za przyczynę usprawiedliwioną. W tym miejscu podkreślić należy , że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują jakichkolwiek możliwości odstąpienia od zasad przewidzianych w ustawie , a tym samym nie dają organom administracji żadnych uprawnień do uznaniowego traktowania statusu bezrobotnego. Przeciwnie decyzja zapadająca w sprawie pozbawienia statusu bezrobotnego na podstawie art.33 ust.4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ma charakter aktu związanego . Oznacza to ,że samo zaistnienie warunków wskazanych tym przepisem obliguje organ do je wydania ( zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 26 listopada 2013r. sygn. IISA/Rz 925/13 LEX nr 1411070) . Resumując , organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej subsumpcji przepisów , stanowiących materialno-prawną podstawę wydanej w sprawie decyzji. Jednocześnie Sąd stwierdził ,że zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym, które miałyby wpływ na wynik sprawy . Stwierdzenie powyższego oznacza ,że skarga przedstawia się jako bezzasadna , co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a.