IV SA/Wr 467/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (sprawozdawca) Sędziowie : Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Protokolant : Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 2 listopada 2010 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu odwołania B. M. od decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., kwestionowaną decyzję utrzymało w mocy. W jej uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wnioskiem z dnia 19 marca 2010 r. B. M. zwróciła się do MOPS w Z. o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Decyzją pierwszoinstancyjną Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej odmówił stronie przyznania wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu decyzji podano, iż do wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego strona dołączyła orzeczenie o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Z. z dnia [...] nr [...], z którego wynika, że wnioskodawczyni została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, a niepełnosprawność istnieje od dnia 5 kwietnia 2003 r. oraz orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia [...] nr [...], na mocy którego uchylono zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej ustaleń zawartych w punktach II, III oraz III ppkt 6 i orzeczono symbol niepełnosprawności oraz okres trwania niepełnosprawności, tj. do dnia 31 marca 2013 r., natomiast stopień niepełnosprawności pozostał ten sam. Organ I instancji przytoczył treść art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych i stwierdził, że z przedłożonych orzeczeń wynika, że niepełnosprawność powstała dnia 5 kwietnia 2003 r. czyli po ukończeniu przez wnioskodawczynię 21 roku życia. Z tego powodu odmówiono przyznania świadczenia. W odwołaniu od tej decyzji B.M. podkreśliła, iż po odwołaniu się od orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Z., Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. stwierdził, iż wymaga częściowej lub czasowej pomocy osoby drugiej. Wskazała szereg schorzeń, na które cierpi, a które wymagają kosztownego leczenia. Podała, że otrzymuje niską rentę i nie wszystkie leki wykupuje. Ponadto, jeździ do kliniki we W. i nie ma pieniędzy na bilet. W ocenie odwołującej się skoro we W. orzeczono i zmieniono symbole niepełnosprawności, datę ważności orzeczenia i punkt 6, co do konieczności pomocy, to powinno to zostać wykonane. W związku z tym strona poprosiła o pomoc. Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wskazało, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.) zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Według art. 16 ust. 2 tej ustawy zasiłek pielęgnacyjny przysługuje: 1) niepełnosprawnemu dziecku, 2) osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, 3) osobie, która ukończyła 75 lat. Z kolei, w myśl art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność ta powstała w wieku do ukończenia 16 roku życia. Analiza wskazanych przepisów prawa dowodzi, iż ustawodawca w sposób ścisły określił przesłanki warunkujące możliwość przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Świadczenie to może otrzymać m.in. osoba niepełnosprawna w stopniu umiarkowanym, pod warunkiem jednak, że ma ukończone 16 lat, zaś niepełnosprawność ta powstała do ukończenia 16 roku życia. Podkreślenia wymaga też, iż w przypadku zasiłku pielęgnacyjnego, ustawodawca nie uzależnił możliwości jego przyznania od wskazań zawartych w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności. Zatem zasiłek pielęgnacyjny przysługuje niezależnie od tego, czy w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności wskazano, że dana osoba wymaga korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, czy też pomocy innej osoby, pod wszakże warunkiem spełnienia przesłanek wymienionych w art. 16 ust. 3 ustawy. Jak wynika z akt sprawy B.M., urodzona dnia [...], na mocy orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Z. z dnia [...] nr [...] została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Z orzeczenia tego wynika, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 1 października 2009 r., zaś niepełnosprawność istnieje od dnia 5 kwietnia 2003 r. W wyniku wniesionego odwołania orzeczenie to zostało zmienione przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. Na mocy orzeczenia z dnia [...] nr [...], uchylono zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej ustaleń zawartych w punktach II, III oraz III ppkt 6 i orzeczono symbol niepełnosprawności oraz okres trwania niepełnosprawności, tj. do dnia 31 marca 2013 r., natomiast stopień niepełnosprawności pozostał ten sam. Wskazano także, iż odwołująca się wymaga korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki. Jak stwierdziło Kolegium, z powyższego wynika, iż odwołująca się jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Niepełnosprawność ta powstała jednak po ukończeniu przez stronę 16 roku życia. W związku z tym nie może być jej przyznana wnioskowana pomoc, bowiem nie zostały spełnione ustawowe przesłanki jej otrzymania. Przy czym podkreśliło, iż zapis w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności wskazujący na konieczność korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, na który powołuje się odwołująca, nie może stanowić podstawy do przyznania jej wnioskowanego świadczenia. Wynika to z faktu, że z okolicznością tą ustawodawca nie wiąże żadnych skutków prawnych, w kontekście przesłanek uprawniających do otrzymania zasiłku pielęgnacyjnego. Niezgadzajac się z tą decyzją B.M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze w sposób szczegółowy opisała swoją bardzo trudną sytuację zdrowotną. Wskazała, że w dniu [...] Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności zaliczył ją do grona osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. W wyniku odwołania do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. w dniu [...] wydano orzeczenie, mocą którego uchylono powyższe orzeczenie w części dotyczącej ustaleń zawartych w punktach II, III oraz III ppkt 6 i orzeczono symbol niepełnosprawności oraz okres jej trwania do dnia 31 marca 2013 r. Wskazania zawarte w orzeczeniu stanowią, iż wymaga ona korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji. Pomimo jednak, że zmieniono te punkty organy obu instancji nie przyznały jej zasiłku pielęgnacyjnego. Skarżąca wyraziła pogląd, iż zachodzi sprzeczność pomiędzy orzeczeniem o niepełnosprawności, a decyzją odmawiającą jej zasiłku. W związku z czym, czuje się skrzywdzona działaniem organów administracji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.). W myśl art. 16 ust. 3 tej ustawy zasiłek pielęgnacyjny przysługuje osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia. Przede wszystkim powiedzieć należy, że organy rozpoznające wniosek o przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, nie są kompetentne do ustalenia we własnym zakresie daty powstania niepełnosprawności, czy daty stwierdzenia określonego stopnia niepełnosprawności, ponieważ związane są - co do daty powstania niepełnosprawności i co do jej stopnia, orzeczeniem wydanym przez uprawnioną do tego jednostkę. W rozpoznawanej sprawie przedłożone przez skarżącą orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności zawierało stwierdzenie, zgodnie z którym niepełnosprawność skarżącej datuje się od dnia 5 kwietnia 2003 r., a zatem niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym stwierdzono u niej po ukończeniu 21 roku życia, gdyż B.M. urodziła się dnia [...]. Słusznie więc, w ocenie Sądu, organy obu instancji przyjęły, że nie został spełniony jeden z niezbędnych warunków ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, tj. wskazanie w orzeczeniu właściwej jednostki, iż niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia. Reasumując, należy uznać zaskarżoną decyzję za prawidłową. Organ nie mógł przyznać wnioskowanego świadczenia w sytuacji braku spełnienia przez skarżącą warunku powstania umiarkowanego stopnia niepełnosprawności w wieku do 21 lat, który to warunek jest, zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, niezbędny do przyznania świadczenia. Przy czym, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę brzmienie tego artykułu to, że skarżąca potrzebuje korzystać z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił , o czym orzekł w sentencji postanowienia.