IV SA/Wr 469/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem sędziego z dnia 31 lipca 2013 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Wezwanie odebrane zostało przez stronę skarżącą 9 sierpnia 2013 r.. Następnie, pismem z dnia 16 sierpnia 2013 r. w okresie biegu terminu skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych, w którym wskazał, że nie może ich ponieść bez uszczerbku koniecznego dla utrzymania siebie i rodziny. Równocześnie w piśmie tym wskazał adres do doręczeń. Wezwaniem referendarza sądowego z dnia 4 września 2013 r. wysłano stronie skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej "PPF" w celu jego wypełnienia, podpisania i przesłania do Sądu w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka była awizowana 6 września 2013 r., a wezwanie to dnia 20 września 2013 r. zostało odebrane przez upoważnioną osobę. Skarżący na powyższe wezwanie Sądu nie przedłożył przedmiotowego wniosku na urzędowym formularzu, jak i nie udzielił żadnej odpowiedzi. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 9 października 2013 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie pomocy. W uzasadnieniu wskazano na upływ terminu na złożenie stosownego wniosku. Skarżący odebrał je osobiście 15 października 2013 r.. Dnia 21 października 2013 r. skarżący wniósł skutecznie sprzeciw, w wyniku czego zarządzenie referendarza utraciło moc. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art.. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie przeciwko, któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym, Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniała w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie doręczenia dokonano na adres kancelarii prawnej, podany w piśmie skarżącego z dnia 16 sierpnia 2013 r., jako adres do doręczeń. Przesyłka zawierająca zarządzenie referendarza sądowego z dnia 4 września 2013 r., wzywające do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, została bowiem odebrana, w dniu 20 września 2013 r., przez pracownika tej kancelarii upoważnionego do odbioru pism. Doręczenie w dniu 20 września 2013 r. powyższego zarządzenia referendarza sądowego pracownikowi kancelarii prawnej, wskazanej jako adres do doręczeń, było zatem skuteczne i od tego dnia rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym formularzu, który upłynął, w piątek, 27 września 2013 r. Powyższe oznacza, iż termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych upłynął bezskutecznie, w piątek, 27 września 2013 r., co skutkuje pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Z tych względów, na podstawie art. 257 i art. 70 § 1 oraz art. 67 § 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. Powyższe skutkuje pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.