IV SA/Wr 47/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wydatków poniesionych zastępczo przez Gminę W. za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu odwołania G. B. od decyzji Kierownika Działu Pomocy Instytucjonalnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] nr [...] w sprawie zwrotu należności z tytułu wydatków poniesionych zastępczo przez Gminę W. za pobyt S. B. w domu pomocy społecznej, uchyliło tę decyzję i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżyła E. J. Do skargi dołączyła wydaną wobec niej decyzję Kierownika Działu Pomocy Instytucjonalnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia wysokości należności podlegającej zwrotowi tytułem poniesionych wydatków wnoszonych zastępczo przez Gminę W. za pobyt S. B. w domu pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej odrzucenie wskazując, że skarżąca nie posiada legitymacji do wniesienia skargi w sprawie zwrotu przez G. B. należności, o których mowa na wstępie. Zdaniem Kolegium, skarżąca nie posiada interesu prawnego w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie natomiast do § 2 art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Regulacja ta wskazuje, że tylko dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego. Legitymacja do złożenia skargi oparta została o kryterium interesu prawnego, co oznacza, że skargę może wnieść, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Innymi słowy, postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte na żądanie uprawnionego podmiotu, posiadającego własny, konkretny interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu, oparty na normach prawa administracyjnego materialnego, z których można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 88). Przy czym stwierdzić należy, że interes prawny jako legitymacja do wniesienia skargi, pozostaje w ścisłym związku z pojęciem strony postępowania, w ramach którego zaskarżony akt został wydany. Według art. 28 k.p.a., stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjno-prawnym w charakterze administrowanego. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego lub obowiązku określonego podmiotu w tym znaczeniu, że w jego wyniku organ administracji publicznej wydaje decyzję rozstrzygającą o prawach i obowiązkach tego podmiotu. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości, że E.J. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi. Jej interes jest tylko interesem faktycznym, który nie tworzy legitymacji procesowej i nie pozwala na badanie przez Sąd legalności zaskarżonej decyzji, wydanej wobec innego podmiotu i w żaden sposób nie rozstrzygającej o prawach czy obowiązkach skarżącej. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 i art. 58 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.