IV SA/Wr 471/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 5 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty kwoty trzydziestu tysięcy złotych tytułem zadośćuczynienia postanawia: odrzucić skargę. M. W. złożył do tutejszego Sądu skargę na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...], stanowiące odpowiedź "na pismo skarżącego z dnia 25.03.2013 roku w sprawie zapłaty kwoty tytułem zadośćuczynienia za dyżury "bojowe-domowe", pełnione jako funkcjonariusz Samodzielnego Pododdziału Antyterrorystycznego Policji we W. (...)". Przy czym, skarżący wskazane pismo uznał za decyzję administracyjną. Ponadto, jak wynika z akt sprawy nieprawidłowo oznaczył jego numer i datę. W skardze podniósł, że kwestionuje odmowę wypłaty mu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji kwoty pieniężnej tytułem zadośćuczynienia za przekroczenie dopuszczalnej ilości dyżurów. Zarzucił, że tego rodzaju rozstrzygnięciem Komendant naruszył "art. 33 ust. 6 Ustawy o Policji" w związku z "par. 14 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w sprawie rozkładu czasu służby policjantów", a także "art. 23 kodeksu cywilnego w związku z art. 448" k.c. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie z powodu braku właściwości sądu administracyjnego do rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych określa w szczególności art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3 p.p.s.a.). Z przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że kontrolujące działalność administracji publicznej sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania innych spraw niż sprawy sądowoadministracyjne, w szczególności do rozpoznawania spraw, które należą do właściwości sądów powszechnych. Podstawową kwestią jest zatem konieczność ustalenia, czy zaskarżone pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji, które skarżący uważa za decyzję administracyjną, mieści się w kategorii rozstrzygnięć podlegających kontroli sądu administracyjnego. Bezsporne jest, że skarżący domaga się wypłacenia kwoty trzydziestu tysięcy złotych tytułem zadośćuczynienia za przekroczenie dopuszczalnych limitów dyżurów bojowych-domowych pełnionych przez niego jako funkcjonariusza Policji. Wyraźnie przy tym wskazał w skardze, że podstawą prawną żądania zadośćuczynienia jest art. 448 k.c., który stanowi, że w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. (...). W ocenie Sądu nie ulega zatem wątpliwości, że kwestia wypłaty żądanej kwoty pieniężnej tytułem zadośćuczynienia nie mogła zostać rozstrzygnięta w formie decyzji administracyjnej, gdyż nie ma ona charakteru administracyjnoprawnego. Zadośćuczynienie jest bowiem instytucją prawa cywilnego podlegającą wyartykułowaniu w formie powództwa cywilnego do sądu powszechnego. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.