IV SA/Wr 471/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 28 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi M. T. na decyzję Zarządu Stadionu Wrocław Sp. z o.o. we Wrocławiu z dnia 6 sierpnia 2024 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z 3 września 2024 r. M. T. (dalej "skarżący") wniósł skargę na decyzję Zarządu S. Sp. z o.o. we W. (dalej "zarząd") z 6 sierpnia 2024 r. odmawiającą skarżącemu udostępnienia informacji publicznej, żądając stwierdzenia jej nieważności, bądź uchylenia. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 23 lipca 2024 r., złożonym drogą e-mailową, skarżący zażądał udostępnienia w trybie informacji publicznej rachunków, sprawozdań, faktur poświadczających wykonanie pracy na rzecz spółki przez B. C. i E. W.; rejestru godzin realizacji usługi oraz fragmentów opinii prawnych i dokumentów sporządzonych przez B. C. oraz dokumentów autorstwa E. W. Pismem z 30 lipca 2024 r. zarząd poinformował skarżącego o zakończeniu postępowania administracyjnego i wezwał go, stosownie do art. 63 § 2 kpa, o podanie adresu do doręczeń. Wiadomością e-mailową z 31 lipca 2024 r. skarżący uzupełnił wniosek o podanie sposobu przesłania informacji, wskazując prywatny adres e-mail. Pismem z 6 sierpnia 2024 r. zarząd udzielił częściowej informacji objętej wspomnianym wnioskiem. Natomiast w zakresie udostępnienia fragmentów opinii prawnych i dokumentów sporządzonych przez B. C. oraz dokumentów autorstwa E. W. decyzją z 6 sierpnia 2024 r. zarząd odmówił udostępnienia informacji. W tym też dniu skan decyzji przesłano na adres e-mail skarżącego. W odpowiedzi na skargę zarząd wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że pomimo wezwania skarżący nie wskazał adresu do doręczeń, stąd decyzję doręczono bezskutecznie na adres jego poczty elektronicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "ppsa", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje badanie czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego statuującymi prawa i obowiązki stron oraz procesowego normującego zasady postępowania przez organami administracji publicznej. W sprawie przedmiotem skargi jest decyzja zarządu z 6 sierpnia 2024 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zostało uregulowane ustawą z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902); dalej "udip". Na wstępie warto zaznaczyć, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej pod względem formalnym nie musi spełniać żadnych wymogów związanych z jego treścią oraz formą. Nie musi on również zawierać uzasadnienia, bowiem zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 udip podmiot chcący uzyskać informację publiczną co do zasady jest zwolniony ze wskazania interesu prawnego lub faktycznego. Wyjątek stanowią informacje przetworzone, których uzyskanie wymaga od wnioskodawcy wykazania interesu prawnego (art. 3 ust. 1 pkt 1 udip). Bez wątpienia jednak wniosek powinien zawierać co najmniej żądanie udostępnienia informacji publicznej, a tym samym wyrażać wolę jej uzyskania przez wnioskodawcę. Wniosek wysłany pocztą elektroniczną (e-mail) uznaje się za równoważny wnioskowi pisemnemu bez względu na to czy do jego autoryzacji został użyty podpis elektroniczny (por. wyrok NSA z 16 marca 2009 r., sygn. I OSK 1277/08 – publ. CBOSA). W rozpatrywanej sprawie na etapie badania dopuszczalności skargi zagadnieniem poddanym ocenie sądowej jest kwestia, czy zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu i czy mógł on ją skutecznie zaskarżyć. Podstawę prawną wspomnianej decyzji stanowił art. 16 udip, zgodnie z treścią którego odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1), do której stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Stosowanie zaś do art. 17 ust. 1 udip, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji stosuje się odpowiednio przepisy art. 16. Użyty w art. 16 ust. 2 udip zwrot, nakazujący odpowiednie stosowanie do decyzji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, odnosi się także do przepisów normujących procedurę jej wydania i doręczenia oraz dalsze postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji (por. wyrok NSA z 18 października 2013 r., I OSK 1632/13 – publ. CBOSA). Podkreślić trzeba, że decyzja administracyjna kończąca postępowanie w sprawie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej musi być skierowana na adres, z którym przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej "kpa" wiążą skutek doręczenia. Zgodnie z art. 39 kpa, organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu (§ 1). W przypadku braku możliwości doręczenia w powyższy sposób, pisma doręcza się za pokwitowaniem: 1. przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo 2. przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (§ 2). Z kolei w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 i § 2 pkt 1, organ administracji publicznej doręcza pisma: 1. przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, albo przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (§ 3). Organ zamierzając zakończyć postępowanie, poprzez wydanie decyzji, musi zatem uzyskać od wnioskodawcy informację o adresie pozwalającym na skuteczne doręczenie decyzji (tj. adres tradycyjny lub adres do doręczeń elektronicznych). Warunki skutecznego doręczania pism w formie dokumentu elektronicznego obecnie normuje art. 391 kpa, stanowiący, iż w przypadku doręczenia pisma w sposób, o którym mowa w art. 39 § 1, pisma doręcza się stronie na: 1. adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych, o której mowa w art. 25 ustawy o doręczeniach elektronicznych, albo 2. adres do doręczeń elektronicznych powiązany z kwalifikowaną usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego, za pomocą której wniesiono podanie, jeżeli adres do doręczeń elektronicznych strony nie został wpisany do bazy adresów elektronicznych. W świetle przytoczonych wyżej przepisów brak jest podstaw do uznania za skuteczne doręczenie pisma procesowego w postępowaniu administracyjnym przesłanego na wskazany przez skarżącego adres elektroniczny e-mail (tj. skanu decyzji wydanej w formie dokumentu papierowego opatrzonego podpisem odręcznym). Taki sposób przesłania pisma nie odpowiada bowiem wymogom wynikającym z art. 391 kpa, co skutkuje niemożnością potwierdzenia odbioru pisma w sposób, o którym mowa w art. 394 kpa. Nadto zauważyć należy, że w kontrolowanej sprawie skarżący nie wnioskował o udostępnienie informacji publicznej na konto w systemie teleinformatycznym organu oraz nie podał, pomimo wezwania, żadnego innego adresu do doręczeń. Stąd w sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej decyzji z 6 sierpnia 2024 r. Zauważyć też trzeba, że wprawdzie skarżący mógł zapoznać się z treścią wspomnianej decyzji (a precyzyjniej z przesłanym na adres elektroniczny jej skanem), jednakże przepisy ppsa nie przypisują żadnych skutków normatywnych samemu faktowi zapoznania się z treścią decyzji, wyraźnie odnosząc się do jej skutecznego prawnie doręczenia. Zgodnie z art. 53 § 1 ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jedynie w sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (art. 53 § 2 ppsa). Tego rodzaju sytuacja nie zaistniała jednak w rozpoznawanej sprawie, gdzie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu, która nie została doręczona stronie. Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z przyczyn innych niż wskazane w pkt 1-5 tego paragrafu. Skoro w sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu decyzji, będącemu jedyną stroną występującą w sprawie administracyjnej, to nie rozpoczął również biegu 30 dniowy termin na wniesienie skargi, wskazany w art. 53 § 1 ppsa, wobec tego skargę należy uznać za przedwczesną, a przez to niedopuszczalną. Okoliczności te obligowały do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.