IV SA/Wr 475/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), Sędziowie sędzia NSA Henryk Ożóg, sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Wnioskiem z dnia 16 października 2012 r. G. K. (zwana dalej stroną, wnioskodawczynią, skarżącą) wystąpiła do Ośrodka Pomocy Społecznej w P. G. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad ojcem – L. W.. Do podania skarżąca załączyła m.in. odpis orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia 11 września 2012 r., nr [...] , zaliczającego L. W. (ojca skarżącej) do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe, zaznaczając że nie da się ustalić kiedy powstała niepełnosprawność, oraz datując ustalony stopień niepełnosprawności od 21 maja 2012 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] , Burmistrz Miasta P. G. odmówił wnioskodawczyni przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem. Powyższe rozstrzygnięcie zostało następnie uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w efekcie czego sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez Burmistrza P. G.. Kolejną decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] , organ pierwszej instancji ponownie odmówił skarżącej ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem. Wskazane rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] . Prawomocnym wyrokiem z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 293/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] , działając na podstawie art. 17 ust. 1 – 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1456 ze zm., zwanej dalej w skrócie u.ś.r.), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym ojcem. W uzasadnieniu swojej decyzji Burmistrz wskazał, że skarżąca pracowała zawodowo z kilkoma przerwami do 1997 r., a następnie podejmowała prace interwencyjne i była zatrudniana w ramach robót publicznych organizowanych przez Gminę. Ponadto była zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w D. do 28 lutego 2002 r., a w następnych latach opiekowała się ojcem, przy czym czas intensywnej opieki określiła na około 2 lata. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika również, że strona nie pobierała świadczeń emerytalno – rentowych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz nie figuruje w ewidencji emerytalno – rentowej Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, aczkolwiek podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy jako płatnik składek. W zakresie prowadzenia działalności rolniczej Burmistrz ustalił, że strona skarżąca posiada wraz z mężem grunty rolne o powierzchni 2,4884 ha (fizycznych). Gruntów tych nie użytkuje i nie osiąga z nich żadnych dochodów, w tym także z tytułu dopłat realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa traktując je jako inwestycję na przyszłość dla swoich dzieci. W ocenie organu pierwszej instancji nie można uznać skarżącej za osobę uprawnioną do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad ojcem, gdyż nie spełnia ona ustawowych przesłanek wskazanych w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 22 u.ś.r. Wnioskodawczyni nie zrezygnowała bowiem z aktywności zawodowej wyłącznie w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem, ponieważ świadczyła pracę z przerwami do 1997 r., a następnie była zarejestrowana w urzędzie pracy do dnia 28 lutego 2002 r., podczas gdy ojciec strony została uznany za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym od 21 maja 2012 r. Organ pierwszej instancji zwrócił również uwagę, że skarżąca jest czynnym płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne, a w 2005 r. skorzystała z dopłat realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Odwołując się od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca zwróciła uwagę na niewykonanie przez organ wytycznych wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 293/13, oraz na niesprawiedliwą w jej ocenie postawę organów, prowadzącą do wydania krzywdzącej dla niej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 22 u.ś.r., utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję Burmistrza P. G.. Organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie administracyjne zostało ponownie przeprowadzone przez organy administracji publicznej na skutek wyroku sądu administracyjnego, powoływanego w odwołaniu wnioskodawczyni, zgodnie z którym organy zobowiązane były do ustalenia czy skarżąca jest rolnikiem prowadzącym gospodarstwo rolne. Dalej Kolegium przywołało uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I OPS 5/12, przesądzającą, że prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowi negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 22 u.ś.r. Organ drugiej instancji odnosząc się do legalnych definicji pojęcia "rolnik" i "gospodarstwo rolne", wynikających odpowiednio z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r., nr 50, poz. 291 ze zm.) oraz z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., nr 136, poz. 969 ze zm.) w zw. z art. 3 pkt 6 u.ś.r. stwierdził, że skarżącą należy uznać za rolnika, gdyż jest właścicielem gruntów rolnych o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha oraz od dnia 29 stycznia 2002 r. podlega ubezpieczeniu społecznemu z mocy ustawy jako płatnik składek. Podnoszony przez stronę fakt, że posiadanych przez siebie gruntów nie uprawia – w ocenie organu – mieści się w zakresie zarządzania gospodarstwem rolnym. Decyzja rolnika o nieuprawianiu gruntów nie skutkuje bowiem pozbawieniem go zatrudnienia, lecz wpływa jedynie na ekonomiczne wyniki uzyskiwane z działalności rolniczej. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ odwoławczy doszedł do przekonania, że wnioskodawczyni – jako osoba prowadząca gospodarstwo rolne - nie jest osobą uprawnioną do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad ojcem. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, podtrzymaną następnie pismem z 4 lipca 2014 r., zarzucając jej – podobnie jak w odwołaniu – niezrealizowanie dyspozycji zawartych w uprzednio wydanym wyroku tutejszego Sądu, prowadzących do wniosku, że nie jest ona rolnikiem i nie prowadzi gospodarstwa rolnego. W ocenie skarżącej wydana decyzja jest dla niej krzywdząca i pozbawia ją uzasadnionego prawa do otrzymania wnioskowanego świadczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozstrzygając w powyższym zakresie Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały właściwe przepisy prawa. Na wstępie rozważań należy podkreślić, że zarówno organy orzekające w sprawie, jak i Sąd w niniejszym składzie, związane są prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 16 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 293/13. Jak wynika bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Powyższa regulacja przypisuje zatem wydanemu rozstrzygnięciu sądowemu znamienne skutki również na przyszłość. Z jednej bowiem strony wpływa na dalsze postępowanie administracyjne, z drugiej zaś oddziałuje również na sąd administracyjny, który nie może formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań co do dalszego postępowania (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 7 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1865/11 oraz 14 marca 2013 r., sygn. akt I GSK 1591/11). We wskazanym orzeczeniu Sąd – powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I OPS 5/12 – stwierdził, że przesłanką wyłączającą możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego będzie prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika. Zadaniem więc organów obu instancji winno być wszechstronne i jednoznaczne ustalenie, czy skarżąca faktycznie jest rolnikiem oraz czy prowadzi gospodarstwo rolne. Reasumując swoje rozważania Sąd podkreślił, że uznanie skarżącej za rolnika prowadzącego gospodarstwo rolne skutkować będzie brakiem możliwości przyznania jej świadczenia. Jednakże gdyby strona statusu rolnika nie posiadała, przy ustalaniu czy rezygnacja skarżącej z aktywności zawodowej spowodowana jest wyłącznie koniecznością opieki nad niepełnosprawnym ojcem należałoby uwzględnić datę, od której ustalono znaczny stopień niepełnosprawności ojca. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organy swoje rozstrzygnięcie wydały na podstawie materialnoprawnej wynikającej z ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny, a także opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Pojęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 22 u.ś.r. i oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Dokonując kontroli wydanego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie oraz kierując się oceną prawną i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z 16 października 2013 r., ustalony przez organy stan faktyczny należało odnieść do tezy przywołanej już uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I OPS 5/12, stwierdzającej, że prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowi negatywną przesłankę do przyznania tej osobie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że jakkolwiek wskazane przepisy odnoszą się wprost do zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, których nie podejmuje lub z których rezygnuje osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne, a nie do tego, jaką działalność prowadzi ta osoba, to jednak ratio legis tego przepisu wskazuje, że chodzi tu o osobę, której wyłącznym źródłem utrzymania (dochodów) jest zatrudnienie lub inna praca zarobkowa w rozumieniu ustawy. Skoro przesłanką otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego będzie okoliczność rezygnacji bądź niepodjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wyłącznie w celach opiekuńczych, zatem podmiotem uprawnionym do otrzymania tego świadczenia nie będzie z pewnością osoba, która nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w sytuacji gdy ma inne źródło utrzymania (dochodów) i to bez względu na ich wielkość. W stosunku do osoby prowadzącej gospodarstwo rolne należy ponadto zauważyć, że nie można odnosić jego sytuacji osobistej wprost do pojęcia rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z uwagi na jego szczególną pozycję przejawiającą się w odmiennych szansach i możliwościach zarobkowych oraz różnych tytułach zabezpieczenia społecznego. Wobec braku w ustawie o świadczeniach rodzinnych definicji zarówno pojęcia rolnik jak i gospodarstwo rolne, należało się odwołać do innych aktów prawnych tę kwestię regulujących. Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1403 ze zm.) przez rolnika rozumie się pełnoletnią osobę fizyczną, zamieszkującą i prowadzącą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osobiście i na własny rachunek, działalność rolniczą w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym. Natomiast pojęcie gospodarstwa rolnego należy – zgodnie z dyspozycją art. 3 pkt 6 u.ś.r. – odnieść do przepisów ustawy o podatku rolnym wskazujących w art. 2 ust. 1, że gospodarstwem jest obszar gruntów, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolnicza, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, i stanowiący własność lub znajdujący się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, w tym spółki nieposiadającej osobowości prawnej. Mając na uwadze powyższe regulacje należało uznać, że prowadzenie gospodarstwa rolnego oznacza stałą i osobistą działalność rolnika, mającą charakter zarówno wykonywania pracy lub innych zwykłych czynności wiążących się z tym prowadzeniem, jak i zarządzenia gospodarstwem. Przy właściwej organizacji pracy rolnik może prowadzić gospodarstwo rolne – zarządzać nim i jednocześnie sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną. Jest bowiem organizatorem własnej pracy i ma możliwość jej zaplanowania, dostosowania rozkładu zajęć do potrzeb rodziny, w tym swobodnego wyznaczenia czasu niezbędnego na czynności opiekuńcze nad osobą niepełnosprawną. Przy czym podkreślić należy, że reżim pracy rolnika jest determinowany rachunkiem ekonomicznym, a podejmowanie przez niego działań, nawet nieracjonalnych z punktu widzenia gospodarczego, nie pozbawia go zatrudnienia, lecz wpływa jedynie na ekonomiczne wyniki działalności rolniczej. W powyższym kontekście należało ocenić czy skarżąca spełnia kryteria kwalifikujące ją jako rolnika prowadzącego gospodarstwo rolne. Organy administracji publicznej ustaliły, że strona jest podatnikiem podatku rolnego od gruntów stanowiących gospodarstwo rolne o powierzchni 2,4885 ha (2,5074 ha przeliczeniowego) oraz od dnia 29 stycznia 2002 r. podlega z mocy ustawy ubezpieczeniu społecznemu rolników jako płatnik składek. Ponadto stwierdzono również, ze strona nie pobiera świadczenia emerytalno – rentowego z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ani nie figuruje w ewidencji emerytalno – rentowej właściwej placówki Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Od dnia 29 lutego 2002 r. skarżąca nie jest również zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Wnioskodawczyni była także beneficjentką płatności obszarowej w kwocie 578,81 złotych, która została jej przyznana na wniosek złożony w 2005 r. Skarżąca zeznała również, że posiadanych wspólnie z mężem gruntów rolnych nigdy nie uprawiała ani nie osiągała z tego tytułu żadnych dochodów, traktując je jedynie jako inwestycję na przyszłość dla swoich dzieci. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do uznania skarżącej za osobę posiadającą status rolnika, która prowadzi gospodarstwo rolne. Jak wynika z zaświadczenia właściwej placówki terenowej KRUS, strona podlegała z mocy ustawy ubezpieczeniu społecznemu rolników jako płatnik składek. Odnosząc powyższą informację do treści ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników należy wziąć pod uwagę, że zgodnie z art. 4 ust. 1 zd. 1 tej ustawy składki na ubezpieczenie za każdego ubezpieczonego opłaca rolnik, zaś przepisy art. 7 ust. 1 pkt 1 (w zakresie ubezpieczenia wypadkowego, chorobowego i macierzyńskiego) oraz art. 16 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy (w zakresie ubezpieczenia emerytalno – rentowego), wskazują, że ubezpieczeniu z mocy ustawy podlegają rolnicy, których gospodarstwo obejmuje obszar użytków rolnych powyżej 1 ha przeliczeniowego lub dział specjalny. Ponadto podkreślić należy, że skarżąca nie jest aktualnie osobą bezrobotną ani nie pobiera świadczenia emerytalno – rentowego z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Powyższe okoliczności przemawiają za uznaniem strony za rolnika prowadzącego gospodarstwo rolne. Słusznie organ odwoławczy wskazał, że brak woli wnioskodawczyni w zakresie prowadzenia aktywnej działalności rolniczej, mieści się w zakresie zarządzania, gdyż nie prowadzi ono do pozbawienia jej zatrudnienia, lecz wpływa jedynie na efektywność ekonomiczną zarządzanego przez nią gospodarstwa rolnego. W świetle powyższych rozważań stanowisko strony wyrażone w treści skargi należy uznać za nieuzasadnione. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że z treści wyroku z dnia 16 października 2013 r. w sprawie IV SA/Wr 293/13 nie można wywieść tezy, że brak jest podstaw do uznania skarżącej za osobę rolnika. Sąd wskazał jedynie na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym kierunku przez organy administracji publicznej, którego celem było dopiero ustalenie tej okoliczności. Po drugie, przywołana przez organ uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I OPS 5/12, znajdowała – w ocenie Sądu – zastosowanie w sprawie i organ zasadnie odwołał się do jej treści, być może w sposób nadmiernie obszerny powołując jej uzasadnienie także we fragmentach odnoszących się do aktów prawnych wydanych przez instytucje Unii Europejskiej, co jednak nie miało wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Po trzecie w końcu, podkreślić należy, że skarżąca nie została pozbawiona świadczenia pielęgnacyjnego w efekcie wydanych rozstrzygnięć, bowiem przedmiotem sprawy było dopiero ustalenie prawa do wskazanego świadczenia. Aby zaś takie prawo nabyć należało spełnić łącznie wszystkie ustawowe przesłanki, czego skarżąca nie mogła uczynić albowiem posiadany przez nią status rolnika prowadzącego gospodarstwo rolne skutecznie jej prawo ograniczył. Reasumując stwierdzić należy, że uznanie skarżącą za rolnika prowadzącego gospodarstwo rolne – w świetle powołanej uchwały oraz orzeczenia tutejszego Sądu z dnia 16 października 2013 r. – skutkować winno odmową przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad ojcem. W tej sytuacji skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić, o czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono w sentencji wyroku.