IV SA/Wr 478/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka złożyła wniosek o ustanowienie "w razie potrzeby" adwokata z urzędu. We wniosku tym wskazała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, uczęszcza do szkoły średniej. Matka sprawuje opiekę nad jej dzieckiem. Rodzina utrzymuje się z dochodów ojca, które kształtują się na poziomie najniższego wynagrodzenia za pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wynika, że ustanowienie adwokata obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym, które na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy może zostać przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu dla siebie i rodziny. Nie kwestionując okoliczności zawartych we wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 cytowanej ustawy odnosi się do skargi wszczynającej postępowanie przed sądem administracyjnym. Stosownie do art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidulanych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Termin do wniesienia skargi został zaś określony w art. 53 powołanej ustawy, z którego § 1 wynika, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że została ona doręczona osobiście skarżącej w dniu 10 czerwca 2013 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem, w środę, 10 lipca 2013 r. Natomiast skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 12 lipca 2012 r., a więc po upływie trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy. Przyjąć zatem należy, iż skarga jest niedopuszczalna, a tym samym oczywiście bezzasadna. Bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z jej merytoryczna oceną, ale i z możliwością jej wniesienia. Z tych względów stronie skarżącej nie przysługuje prawo pomocy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 247 w związku z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.