IV SA/Wr 48/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do stypendium z tytułu uczestnictwa w zajęciach przewidzianych programem studiów podyplomowych postanawia przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 17 lutego 2010 r. M. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest osobą samotną, prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe, bezrobotną bez prawa do zasiłku. Co miesiąc pobiera stypendium w kwocie 115 zł. Nie posiada zatem środków finansowych na poniesienie kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. Nadto podał, że nie posiada również żadnego majątku. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Natomiast, w kwestii wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych, poinformował skarżącego, iż strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej, jest z mocy ustawy zwolniona od ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez sąd. Według art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (tj. koszty sądowe i koszty ustanowienia fachowego pełnomocnika) chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Do przepisów szczególnych należy zaliczyć przepisy ustawy określające przesłanki, od których zależy przyznanie prawa pomocy. Art. 244 § 1 p.p.s.a. mówi, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Po myśli art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z kolei, z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodzinny. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych powiedzieć należy, że na mocy art. 239 pkt 1 lit. b p.p.s.a., korzysta on z całkowitego zwolnienia od ich ponoszenia na każdym etapie prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym, Sąd zajął się jedynie badaniem przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia fachowego pełnomocnika, a więc przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, gdyż stosownie do treści art. 245 § 3 p.p.s.a. ustanowienie adwokata obejmuje prawo pomocy w takim właśnie zakresie. Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata zasługuje, w ocenie Sądu, na uwzględnienie. Skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Pobiera niskie stypendium z tytułu uczestnictwa w zajęciach przewidzianych programem studiów podyplomowych w kwocie 115 zł miesięcznie i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Poza tym, skarżący nie posiada żadnego majątku. Z tych wiec względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.