IV SA/Wr 48/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Protokolant: Referent Agnieszka Zych-Zaborska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 maja 2025 r sprawy ze skargi J. K. na decyzję Stadion Wrocław spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 26 lipca 2024 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; II. zasądza od Stadion Wrocław spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu na rzecz J. K. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn. J. K. (dalej: wnioskodawca, skarżący) - wnioskiem z 26 lipca 2024 r., zwykłą drogą mailową - wystąpił do spółki S. sp. z o.o. z/s we W. (dalej: organ) o udostępnienie informacji publicznej "w zakresie wszystkich dokumentów, opracowań i innych materiałów opracowanych w ramach wszystkich podpisanych pomiędzy spółką S. sp. z o.o. a Radną Rady Miejskiej Wrocławia Panią E. W. umów zleceń, w wyniku których Zleceniobiorca: - świadczył doradztwo i wsparcie w obszarze strategii zrównoważonego rozwoju, - przygotowywał i opracował strategię oferty edukacyjnej dla szkół podstawowych i ponadpodstawowych poszerzającej zakres merytoryczny oferty zwiedzania S. i M.". Decyzją z 14 sierpnia 2024 r. - działając m.in. na podstawie art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - dalej: u.d.i.p.) - organ odmówił udostępnienia żądanych informacji. Uznał, że informacje nie są objęte zakresem informacji publicznej i mają jedynie walor prawny dokumentów wewnętrznych, które nie wiązały spółki odnośnie podjęcia określonych działań lub czynności przewidzianych procedurami, a służyły jedynie wypracowaniu poglądu związanego z bieżącym funkcjonowaniem spółki. Stwierdził, że nie były one skierowane na realizację zadań publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący wniósł skargę na w/w decyzję. Zarzucił naruszenie art. 63 i art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. - dalej: k.p.a.). Wskazał, że przed wydaniem decyzji organ winien wezwać go do uzupełnienia złożonego zwykłą drogą elektroniczną wniosku, który zawierał brak formalny w postaci braku podpisu wnioskodawcy, czego jednak nie uczynił. Wnioskował o uchylenie decyzji. Uzasadnił swoje stanowisko. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli jest zaskarżona decyzja organu, mocą której odmówiono skarżącemu udostępnienia wnioskowanych informacji stwierdzając, że informacje te nie stanowią informacji publicznej. Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony: 1. przez udzielenie żądanych informacji w formie czynności materialno-technicznej, 2. przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., 3. przez zawiadomienie, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, 4. przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Należy przy tym wskazać, że przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p., stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji, ma zastosowanie jedynie w dwóch przypadkach, tj. wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania oraz spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Niedopuszczalne jest zaś wydanie decyzji odmownej, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu komentowanej ustawy. Jej przepisy nie znajdują bowiem wówczas zastosowania Jeżeli zatem wnioskodawca żąda informacji, które nie mają charakteru informacji publicznej, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu. Innymi słowy, jeżeli ustawa nie znajduje zastosowania w konkretnej sprawie, to nie można wykonać dyspozycji jej art. 16, nakazującego wydanie decyzji administracyjnej w razie odmowy udzielenia informacji. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że skoro organ uznał, iż żądane przez wnioskodawcę informacje nie stanowią informacji publicznej, to wydana na tej podstawie decyzja odmawiającą udostępnienia informacji jest wadliwa i konieczne jest jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Tak, jak już bowiem podkreślono wyżej, w przypadku uznania, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, brak jest podstaw do zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji podstaw do wydawania decyzji w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć na uwadze powyższe wskazania i dokonaną przez Sąd ocenę prawną. Niezależnie, celem uniknięcia przez organ błędów w przyszłości, Sąd zauważa, że zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji (wydanie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji nieważnej - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postanowił w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 tej ustawy, które to koszty w tej sprawie stanowi wpis od skargi w kwocie 200 zł.