IV SA/Wr 480/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. T. na decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. G. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego postanawia: odrzucić skargę. Decyzją dnia [...]r., nr [...]Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. G. – działający z upoważnienia Burmistrza Miasta K. G. - orzekł o obowiązku zwrotu przez T. T. należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego otrzymanych przez M. K. w okresie od 1 października 2012 r. do 31 sierpnia 2013 r. w łącznej wysokości 7.258,59 zł. Powyższa decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o tym , że służy od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. za pośrednictwem organu wydającego decyzję, w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. W dniu 10 maja 2014 r. ( data stempla pocztowego) T. T. wniósł skargę na wymienioną decyzję z dnia 23 maja 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. Pismem z dnia 12 czerwca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. zwróciło się do skarżącego z zapytaniem, czy wniesione pismo należy potraktować jako odwołanie od decyzji z dnia[...], czy też skarżący podtrzymuje skierowanie swojego pisma w całości wprost do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W odpowiedzi skarżący poinformował, że jego intencją jest skierowanie pisma w całości wprost do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wobec tego Kolegium, zgodnie z wolą strony, przekazało jej pismo z dnia 9 czerwca 2014 r. do tutejszego Sądowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego obwarowana jest wieloma warunkami , do których należy zaliczyć między innymi przesłankę wyczerpania obrony na drodze postępowania lub w innej formie obrony podjętej przed organem administracji publicznej. Stanowi o tym przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.), który przewiduje, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Wskazać przy tym należy, że samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Stosownie bowiem do przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Nie można zatem mówić o spełnieniu tego warunku, dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie wniesiony i rozpoznany przez organ administracyjny. Zgodnie z art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Jednocześnie z zasady ogólnej ochrony trwałości decyzji administracyjnej wynika, że po upływie terminu do złożenia odwołania, decyzja staje się ostateczna i podlega ochronie w tym znaczeniu, że jej wzruszenie może nastąpić tylko w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych kodeksem postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy i z treści skargi, przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu pomocowego orzekającego w pierwszej instancji . Od decyzji organu I instancji , jakim jest Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. G. przysługiwało prawo złożenia odwołania. Tej treści pouczenie zawarte zostało w zaskarżonej decyzji. Pomimo prawidłowego pouczenia, na opisaną na wstępie decyzję organu I instancji, skarżący wniósł skargę do tutejszego Sądu. Przy czym z pisma skarżącego z dnia 17 czerwca 2014 r.(k.11), stanowiącego odpowiedź na wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego , jednoznacznie wynika, że jego intencją nie jest odwołanie się od decyzji organu pomocowego z dnia 23 maja 2014 r. lecz zaskarżenie tej decyzji do sądu administracyjnego. Stwierdzenie powyższego oznacza, że skarga, której przedmiotem jest decyzja wydana przez organ pierwszej instancji jest niedopuszczalna, albowiem postępowanie sądowo-administracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały skutecznie wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanego aktu administracyjnego w drodze postępowania administracyjnego. Pominięcie tego postępowania i wniesienie skargi przed wyczerpaniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego powoduje, że skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalna. A z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanej sprawie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.