IV SA/Wr 482/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska- Ilków (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2018r. sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę w całości. Wojewoda D. postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2018 r. Nr [...] na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez B. G. reprezentowaną przez pełnomocnika A. G. od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia 20 kwietnia 2018 r., nr [...], orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 kwietnia 2018 r. W uzasadnieniu podał, że decyzją administracyjną Prezydenta Miasta W. z dnia 20 kwietnia 2018 r., nr [...], orzeczono o utracie przez B. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 kwietnia 2018 r. W uzasadnieniu decyzji podano, iż zainteresowana nie stawiła się w wyznaczonym przez urząd pracy terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Pozbawienie statusu bezrobotnego nastąpiło na okres 270 dni, gdyż było to czwarte niestawiennictwo w wyznaczonym terminie. Decyzja ta była dwukrotnie awizowana, tj. 10 maja 2018 r. i 18 maja 2018 r. i wobec nie podjęcia jej przez adresata została zwrócona w dniu 25 maja 2018 r. do Powiatowego Urzędu Pracy we W. z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Zgodnie z przepisem art. 44 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. W myśl art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Doręczenie takie stanowi domniemanie doręczenia. Mając zatem na uwadze zapis art. 44 § 4 k.p.a. należy uznać, że decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia 20 kwietnia 2018 r., nr [...], została doręczona zainteresowanej w dniu 24 maja 2018 r. Zgodnie z przepisem art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji winno być wniesione w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Od powyższej decyzji pełnomocnik strony A.G. złożył odwołanie w dniu 29 czerwca 2018 r. W wyjaśnieniach podał, że prośbę uzasadnia brakiem awizo ze strony Poczty Polskiej oraz, że B. G. chorowała od dnia 9 kwietnia 2018 r. do dnia 13 kwietnia 2018 r., co oznacza, że decyzja o skreśleniu jej z listy osób bezrobotnych nie jest słuszna. Rozpatrując odwołanie Wojewoda D. zważył, co następuje. Postępowanie odwoławcze przed organem drugiej instancji jest ciągiem czynności procesowych, w ramach którego organ bada wniesione odwołanie pod względem formalnym. W tym stadium czynności wstępnych organ odwoławczy kontroluje dopuszczalność odwołania oraz bada, czy zachowany został ustawowy termin do wniesienia odwołania. Jak wynika bowiem z art. 129 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (§ 1), w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (§ 2). Stwierdzić zatem należy, że warunkiem skuteczności wniesienia przez stronę odwołania jest zachowanie wyżej wymienionego czternastodniowego terminu. Zgodnie z przepisem art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W rozpoznawanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została doręczona zainteresowanej w trybie doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 44 k.p.a. Generalną zasadą doręczania pism osobom fizycznym, wynikającą z art. 42 k.p.a. jest doręczanie pism w mieszkaniu lub miejscu pracy (§ 1), a także w lokalu organu administracji publicznej (§ 2), bądź w każdym miejscu gdzie adresata zastanie (§ 3). Jest to tzw. doręczenie właściwe. Poza doręczeniem właściwym, ustawodawca przewidział inne formy doręczania pism, mające charakter uzupełniający, w tym określone w art. 44 k.p.a. doręczenie zastępcze, które ma zastosowanie w przypadku nieobecności adresata. Zastosowanie instytucji doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a. jak wynika z jego treści wymaga łącznego spełnienia czterech przesłanek. Pierwszą z przesłanek jest niemożność doręczenia pisma w sposób określony w art. 42, a następnie w art. 43 k.p.a. Drugą z przesłanek jest pozostawienie pisma na przechowanie przez okres 14 dni w placówce pocztowej danego operatora pocztowego albo w urzędzie właściwej gminy (miasta). Trzecią przesłanką jest zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, w placówce pocztowej albo w urzędzie właściwej gminy (miasta). Czwartą przesłanką jest, w sytuacji niepodjęcia przez adresata przesyłki we wskazanym terminie, pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Skuteczność doręczenia pism w trybie art. 44 k.p.a. uzależniona została zatem od bezwzględnego zachowania wymogów określonych w tym przepisie. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że nie można skutecznie powoływać się na domniemanie doręczenia (wyrok NSA z dnia 31 maja 2012 r., sygn. I OSK 2105/11). Omawiana decyzja z dnia 20 kwietnia 2018 r. została przesłana na adres podany przez zainteresowaną do korespondencji, tj. ul. [...], [...] W., za pośrednictwem urzędu pocztowego, listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. B. G. nie podjęła adresowanej do niej przesyłki we wskazanym terminie, mimo dwukrotnego zawiadomienia przez Pocztę Polską o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Zatem zainteresowana nie spełniła przesłanki zawartej w art. 44 § 3 k.p.a. Skoro zatem uznaje się, iż decyzja Prezydenta Miasta W. została doręczona zainteresowanej za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu 24 maja 2018 r., to czternastodniowy termin do wniesienia odwołania lub nadania go w polskiej placówce operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, upłynął w dniu 7 czerwca 2018 r. Tymczasem odwołanie w tej sprawie zostało złożone w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. w dniu 29 czerwca 2018 r., a zatem po upływie terminu określonego w art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym Wojewoda D., jako organ odwoławczy, nie ma innej możliwości, niż wydać postanowienie o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. Skargę na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik B. G. W uzasadnieniu wskazał, że domniemanie iż postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu opiera się na domniemaniu prawomocności postanowienia Wojewody D. z dnia 9 sierpnia 2018 r. odmawiającego przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia 20 kwietnia 2018 r. Tymczasem postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zostało zaskarżone. Ponadto stwierdził, iż ustalił, że od 2017 r. służba zdrowia zwolnienia lekarskie przekazuje elektronicznie wg właściwości między innymi do MOPS czy PUP, a to oznacza, że decyzję Prezydenta W. z dnia 20 kwietnia 2018 r. i uzasadnienie wydano z naruszeniem prawa bo o zwolnieniu wiedziano. Ponadto złamano prawo adresując decyzję do skarżącej a nie do jej pełnomocnika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto podniósł, iż część zarzutów zawartych w skardze odnosi się do rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia 20 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) – dalej k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W niniejszej sprawie zostały spełnione warunki do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 20 kwietnia 2018 r. Nr [...] orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 sierpnia 2018 r. Powyższa decyzja została skierowana do skarżącej pod adres przez nią wskazany. W dniu 25 maja 2018 r. została zwrócona do Powiatowego Urzędu Pracy we W. B. G. z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Z adnotacji dokonanej przez doręczyciela wynika, że była dwukrotnie awizowana – w dniu 10 i 18 maja 2018 r. W związku z powyższym organ pozostawił przesyłkę w aktach ze skutkiem doręczenia na podstawie art. 44 § 4 k.p.a., który daje podstawy do uznania, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Art. 44 § 1 k.p.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej zgodnie z ust. 2 tego przepisu. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej (...). W myśl ust. 3 art. 44 w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Przywołany wyżej stan faktyczny daje podstawy do uznania, że zostały wypełnione czynności określone w art. 44 k.p.a. i organ był uprawniony do pozostawienia przesyłki ze skutkiem doręczenia na dzień 24 maja 2018 r. Okolicznością niesporną jest, że odwołanie od decyzji z dnia 20 kwietnia 2018 r. skarżąca wniosła w dniu 29 czerwca 2018 r. (data nadania przesyłki na poczcie) czyli po upływie terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Przepis ten mówi, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (ust. 1). Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (...). W powołanych okolicznościach organ był uprawniony do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania – w oparciu o art. 134 k.p.a. Dodać w tym miejscu należy, że w dacie wydania powyższego postanowienia, organ odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania; Sąd rozpoznający skargę na powyższe postanowienie oddalił ją. Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi Sąd podkreśla, że niesłuszne jest twierdzenie dotyczące niewłaściwego doręczenia decyzji z dnia 20 kwietnia 2018 r. Decyzja została przesłana prawidłowo na nazwisko skarżącej albowiem na tym etapie postępowania nie został przez zainteresowaną ustanowiony pełnomocnik. Pełnomocnictwo znajdujące się w aktach administracyjnych nosi datę 25 czerwiec 2018 r., co zatem idzie zostało dołączone na etapie składania odwołania od wymienionej wyżej decyzji. W tym też postępowaniu – dotyczącym postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania – nie może być rozpoznany zarzut dotyczący ewentualnej wiedzy Powiatowego Urzędu Pracy, o chorobie skarżącej (zwolnieniu lekarskim) w dacie wyznaczonej do stawiennictwa zainteresowanej w Urzędzie. Rozważenie tego zarzutu mogło nastąpić tylko w ramach wniesionego odwołania od decyzji z dnia 20 kwietnia 2018 r. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak wyżej.