IV SA/Wr 486/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. W. w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium socjalnego postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Odwoławcza Komisja Stypendialna Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. W. w L. utrzymała w mocy decyzję Komisji Stypendialnej Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie odmowy przyznania stypendium socjalnego A. D. , studentce [...] roku studiów na kierunku administracja, specjalność administracja publiczna w roku akademickim [...] /[...] . Wyżej wskazana decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącej w dniu [...] r. W dniu[...] r. skarżąca wniosła, za Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. W. w L. , skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona. Zgodnie bowiem z przepisem art. 53 w związku z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono A. D. w dniu[...] r. Skargę na tę decyzję złożyła ona w dniu [...] r. Tymczasem trzydziestodniowy termin do jej wniesienia upływał dnia [...] r. Niewątpliwie wskazać należy, iż Sąd spostrzegł, że w zaskarżonej decyzji znajduje się błędne pouczenie, co do sposobu jej zaskarżenia. Wadliwe pouczenie strony nie powinno jej szkodzić, jednakże brak lub wadliwe pouczenie nie powoduje wstrzymania biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia, a jedynie stanowi podstawę do przywrócenia terminu (P.Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wa-wa 2004, s.239). Powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2000r., sygn. akt III SA 8295/98 (LEX nr 46243). W orzeczeniu tym mamy do czynienia z następującą sytuacją: "(...) w pouczeniu stwierdzono, iż skarga może być wniesiona dopiero po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, a strona do tego pouczenia się dostosowała. Pouczenie to było oczywiście wadliwe, albowiem w rozpatrywanej sprawie Minister Finansów występował jako organ odwoławczy i wydał decyzję ostateczną, co oznacza, iż nastąpiło wyczerpanie środków odwoławczych w rozumieniu art. 34 ust. 1 ustawy o NSA. Tak więc od tej decyzji służyła skarga bezpośrednio do Sądu. Wadliwe pouczenie o środkach zaskarżenia nie powinno szkodzić stronie. Skarżące przedsiębiorstwo nie wystąpiło jednak do tej pory do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W takim stanie rzeczy skarga jako wniesiona z naruszeniem art. 35 ust. 1 ustawy o NSA podlegała odrzuceniu na podstawie art. 27 ust. 2 tejże ustawy". Pogląd ten, pozostający aktualnym na tle obecnej regulacji prawnej, podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Dniem wniesienia skargi na decyzję ostateczną organu administracji publicznej jest dzień jej złożenia w organie, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi lub nadania w urzędzie pocztowym. Skoro zatem skarga została wniesiona po upływie terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności, a skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, podlegała ona odrzuceniu, co orzeczono na podstawie wyżej wskazanego przepisu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.