IV SA/Wr 487/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. W., od decyzji wydanej przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta B. Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], o umorzeniu M. W. kwoty 2.691,90 zł z należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej na rzecz A. W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podało, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta B. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. orzekł o umorzeniu M. W. kwoty 2.691,90 zł z należności z tytuł wypłaconej zaliczki alimentacyjnej na rzecz A. W. Uzasadniając decyzję organ pierwszej instancji podał, że M. W. od dnia 1 lutego 2012 r. co miesiąc reguluje należności alimentacyjne w pełnej wysokości na rzecz uprawnionej A. W. Tym samym w ocenie organu pierwszej instancji zaistniała podstawa wynikająca z art. 30, ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, aby umorzyć M. W. kwotę 2.691,90 zł, czyli 30% długu z tytułu alimentów na rzecz A. W. wynoszącego 8.972,99 zł. Od decyzji odwołał się M. W. Odwołujący zakwestionował decyzję w zakresie odmowy umorzenia zaległości alimentacyjnych w pozostałym zakresie. Odwołujący podniósł, że nie ma obiektywnych możliwości uregulowania należności alimentacyjnych i tym samym w jego ocenie spełnia ustawowe przesłanki wynikające z art. 28 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów do umorzenia mu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Odwołujący wyraził pogląd, że egzekwowanie długu nie będzie prowadziło bezpośrednio do zaspokojenia Skarbu Państwa, a jedynie doprowadzi wnioskodawcę na skraj ubóstwa. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie zadłużenia w całości, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. uzasadniając swoją decyzję podało co następuje: Podaniem z dnia 2 lutego 2015 r. M. W. zwrócił się do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. o umorzenie należności wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentacji na rzecz A. W. i P. W., które na dzień złożenia podania wynosiły wraz z ustawowymi odsetkami 17.424,14 zł. Miejsko- Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w S. po wstępnej analizie podania stwierdził, że M. W. nie posiada zaległości z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, a kwota, o umorzenie której występuje, jest zadłużeniem z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. Przy takich ustaleniach Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w S. uznał się za organ niewłaściwy do rozpatrzenia podania M. W. i pismem z 9 lutego 2015 r. przekazał je do rozpatrzenia Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w B., posiadającemu status organu właściwego dłużnika. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w B. ustalił sytuację dochodową M. W. stwierdzając w szczególności, że mieszka on razem z rodzicami. Jego własnym dochodem jest do dnia 31 marca 2015 r. świadczenie rehabilitacyjne w wysokości 1.359,88 zł miesięcznie, a wspólny dochód rodziców wynosi 3.771,31 zł. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w B. D. L. w piśmie z dnia 31 marca 2015 r. poinformował, że odwołujący w okresie ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się z każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów. W piśmie tym poinformował też, że bieżąca rata alimentacyjna wynosi 250,00 zł na A. W., a alimenty na P. W. nie są egzekwowane od października 2010 r., gdyż wierzycielka złożyła oświadczanie, że syn nie kontynuuje nauki. Komornik do pisma dołączył kartę rozliczeniową, z której wynika, że od września 2011 r. wpłaty dłużnika co miesiąc są wyższe niż 250,00 zł. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2015 r. Miejsko- Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w S. udzielił informacji, że wysokość zaległości powstałych z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej na rzecz uprawnionych z uwzględnieniem dokonanych wpłat przez dłużnika alimentacyjnego powiększonej o 5% wynosi odpowiednio: - 8.972,99 zł odnośnie A. W. - 8.448,00 zł odnośnie P. W. W tych warunkach organ pierwszej instancji wydał decyzję zaskarżoną w tym postępowaniu odwoławczym. Zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 z późn. zm.), organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 tej ustawy w łącznej wysokości: 1) 30% jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 2) 50% jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 3) 100% jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. Z kolei zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 tej ustawy organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Umorzenie należności następuje w drodze decyzji administracyjnej (ust. 3). Bezspornym jest w sprawie to, że zaległości alimentacyjne odwołującego pochodzą z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych w trybie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. Wniosek o umorzenie został złożony przez odwołującego w dniu 5 lutego 2015 r., a zatem już pod rządami nowej ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, która weszła w życie z dniem 1 października 2008 r. Nowa ustawa z dnia 7 września 2007 r. kwestię umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego uregulowała inaczej niż dotychczasowa ustawa o zaliczce. Ustawa ta zawiera jednak przepisy przejściowe wyraźnie regulujące granice stosowania przepisów dotychczasowych. Obejmują one sprawy o zaliczki alimentacyjne, do których prawo powstało do dnia wejścia w życie ustawy (art. 41), sprawy o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne (art. 42 ust. 2) i egzekucję należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych (art. 43 ust. 1). Powstały zatem pewne wątpliwości co do tego, jakie przepisy regulują kwestię umarzania należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych. Jednakże orzecznictwo sądów administracyjnych - wskazane przykładowo przez organ tę kwestię wyjaśniło wskazując, że hipotezą zarówno ust. 1, jak i ust. 2 art. 30 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów objęte są również należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych. Przepis art. 30 ustawy z dnia 7 września 2007 r. reguluje całościowo kwestię możliwości umorzenia dłużnikowi alimentacyjnemu należności powstałych z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń alimentacyjnych. Oznacza to, że organ właściwy dłużnika może umorzyć należności powstałe we wszystkich trzech sytuacjach, czyli: z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, zaliczek alimentacyjnych oraz należności likwidatora funduszu alimentacyjnego. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 2 organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Stosowanie przepisu art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września, 2007 r. do zaliczek alimentacyjnych koreluje z treścią art. 16 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, gdzie organ właściwy wierzyciela mógł umorzyć należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych zaliczek, a także wierzyciela z tytułu nienależnie pobranej zaliczki, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną tych osób. Przenosząc powyższe rozważania na stan rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, że odwołujący wniósł o umorzenie całego zadłużenia z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych na rzecz A. W. i P. W. To podanie zostało- dotychczas rozpatrzone jedynie częściowo, ponieważ zaskarżoną decyzją na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z umorzono jedynie 30% zadłużenia wynikającego z zaliczek wypłaconych na rzecz A. W. I w zakresie rozstrzygniętym zaskarżoną decyzją sprawa została przez organ pierwszej instancji załatwiona prawidłowo. Analiza wpłat alimentów dokonywanych przez odwołującego do komornika sądowego wskazuje, że począwszy od września 2011 r. egzekucja alimentów na rzecz A. W. jest skuteczna. To oznacza, że w sprawie ma zastosowanie przepis art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. pozwalający organowi właściwemu dłużnika na umorzenie 30% zadłużenia z tytułu zaliczek wypłaconych na rzecz A. W. Skoro całe to zadłużenie wynosi 8.972,99 zł, to jego 30% stanowi kwota 2.691,90 zł. Tym samym organ pierwszej instancji właściwie umorzył odwołującemu zadłużenie w kwocie 2.691,90 zł. Jednakże, jak to wskazano wcześniej, rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji nie załatwia całego wniosku odwołującego o umorzenie zadłużenia. Organ pierwszej instancji do tej pory nie załatwił wniosku w zakresie umorzenia zadłużenia z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych na rzecz P. W. W tym zakresie zawarcie w uzasadnieniu decyzji informacji, iż P. W. od października 2010 r. nie kontynuuje nauki, ale obowiązek alimentacyjny nie został sądownie uchylony i wierzyciel nie wycofał wniosku egzekucyjnego, nie stanowi załatwienia sprawy. Przypomnieć należy, że w sprawie umorzenia wydaje się decyzję administracyjną. A takiej co do tej części wniosku odwołującego się brak. Przy tym organ pierwszej instancji powinien dokładniej zbadać zagadnienie egzekwowania alimentów na rzecz P. W., choćby poprzez wyjaśnienie, co dokładnie oznacza stwierdzenie komornika sądowego, że alimenty na P. w. nie są egzekwowane od października 2015 r. i że wierzycielka złożyła pisemne oświadczenie, że od października 2010 r. syn nie kontynuuje nauki. Wyjaśnienie tej kwestii jest istotne z uwagi na podstawę umorzenia zadłużenia wynikającą z brzemienia art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. Jeśli natomiast chodzi o umorzenie zadłużenia na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r., to z brzmienia tego przepisu wynika, iż organem właściwym do podjęcia takiego rozstrzygnięcia jest organ właściwy wierzyciela. Z akt sprawy wynika, że takim organem właściwym wierzyciela w tej sprawie jest Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w S., a nie Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w B. A zatem w tym zakresie sprawę powinien załatwić właśnie Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w S., któremu organ pierwszej instancji powinien przekazać akta sprawy. Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekło jak na wstępie o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Skargę na powyższą decyzję złożył wnioskodawca. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 1228 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i ustalenie, że brak jest podstaw do umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną dłużnika, podczas gdy przesłanki pozwalające na umorzenie zaległości w całości w przypadku dłużnika nastąpiły. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej w zakresie zaległości nieumorzonej w trybie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. W uzasadnieniu skargi zainteresowany analizował treść art. 30 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Stwierdził, że umorzenie należności powinno być dokonywane na podstawie danych odzwierciedlających bieżącą sytuację dłużnika tj. stan istniejący bezpośrednio przed wydaniem decyzji w przedmiocie umorzenia należności. Ponadto obowiązkiem organu jest szczegółowa analiza sytuacji ubiegającego się o umorzenie i uwzględnienie wszystkich okoliczności które składają się na sytuację rodzinną i dochodową, o której mowa w art. 30 ust. 2. Pojęcie to obejmuje całokształt sytuacji osobistej w tym uzyskiwane dochody, status materialny, stan zdrowia i sytuację życiową. Umorzenie zobowiązania powinno nastąpić wówczas , gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego lub jego rodziny nie pozwala mu na wywiązywanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki powinien być jednak efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie jakichkolwiek zaliczek alimentacyjnych. Podał, że sytuacja życiowa, w jakiej się obecnie znajduje skarżący wypełnia stan faktyczny przewidziany obowiązującym prawem. Skarżący cierpi na liczne choroby, które przez organ nie były brane pod uwagę. Nie może bowiem obecnie zadość uczynić nałożonemu zobowiązaniu. Prowadzona ewentualnie egzekucja nie zaspokoi Skarbu Państwa , a jedynie doprowadzi skarżącego skraj ubóstwa. Według skarżącego zaistniały przesłanki do umorzenia zaległości alimentacyjnych dłużnika w całości w trybie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego. Wówczas to Sąd w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. może w zależności od okoliczności uchylić zaskarżoną decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa. Jednakże zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądu oparta na wskazanych przepisach daje podstawę do uznania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią art. 30 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tj. Dz. U. z 2012r. nr 1228 ze zm.) – dalej ustawa. Mówi on w ust. 1, że organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy w łącznej wysokości: 1) 30 %, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 2) 50 %, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 3) 100 %, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. W ust. 2 zaś stanowi, że organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłacanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Umorzenie należności następuje w drodze decyzji alimentacyjnej (ust. 3). Z przepisu powyższego wynika, że organami uprawnionymi do umorzenia należności są organ właściwy wierzyciela oraz organ właściwy dłużnika. Jednakże mogą one wydawać decyzje w tym względzie w oparciu o inne przesłanki, organ wierzyciela – uwzględniając sytuację rodzinną i dochodową, organ dłużnika – okres wpłat świadczeń. Przy czym organ właściwy wierzyciela może również odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty. Organ właściwy wierzyciela może dokonywać umorzenia (rozłożenia na raty, odroczenia terminu płatności) z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Natomiast co wynika z art. 30 ust. 1 ustawy (zdanie pierwsze) organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy czyli należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy, należności powstałe z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłacanych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej i należności limitowane funduszu alimentacyjnego powstałe z tytułu świadczeń alimentacyjnych wypłacanych na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 1974r. o funduszu alimentacyjnym (...). Istotne zatem w sprawie jest jakie zobowiązanie posiada osoba zainteresowana oraz do jakiego organu złożyła wniosek w przedmiocie umorzenia. Wniosek skarżącego rozpoznawał organ dłużnika – zatem mógł on rozważać żądanie zainteresowanego w oparciu o art. 30 ust. 1 ustawy, czyli przedmiotem decyzji mogły być należności z tytułu świadczeń alimentacyjnych powstałe na dzień obowiązywania powołanej ustawy i należności powstałe z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłacanych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. Organ ustalił, że skarżący jest dłużnikiem alimentacyjnym z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłacanych na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych. Zatem do rozpoznania wniosku należało zastosować art. 30 ust. 1 obowiązującej ustawy. Tym samym organ miał obowiązek ustalić czy i w jakim okresie egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego była skuteczna w wysokości nie niższej niż wysokość żądanych alimentów. Organy ustaliły powyższą okoliczność w oparciu o zaświadczenie i kartę rozliczeniową nadesłaną przez Komornika przy Sądzie Rejonowym w B. - D. L. z dnia 31 marca 2015r. Wynika z nich, że od września 2011r. wypłaty wynosiły ponad 250 zł. Z informacji nadesłanej przez Komornika wynika także, że bieżąca rata alimentacyjna na córkę skarżącego A. wynosi 250 zł, a na syna P. alimenty nie są egzekwowane od 2010r., albowiem wierzycielka złożyła oświadczenie, że syn nie kontynuuje nauki. Zaległości z tytułu wypłaconej zaliczki, powiększone o 50% wynoszą 8.972, 99 zł odnośnie A. W. i 8.448,00 zł odnośnie P. W. W tych też okolicznościach uznać należy, że przesłanki wymienione w art. 30 ust. 1 warunkujące umorzenie należności alimentacyjnych zostały spełnione, tym samym umorzenie, którego dokonał organ jest prawidłowe. Jednakże mając na uwadze treść podania skarżącego z dnia 2 lutego 2015r., (data wpływu do MOPS w S. 5 luty 2015r.) należy stwierdzić, że zostało ono rozpoznane tylko w części. We wskazanym podaniu skarżący wniósł również o umorzenie należności- zobowiązań powstałych z tytułu alimentów orzeczonych wobec P. Walskiego. W tym zakresie decyzja organu I instancji nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia. Niewątpliwie tak jak stwierdził to organ II instancji w tym zakresie musi nastąpić rozpoznanie wniosku. Powyższe zaś wymaga dokonania ustaleń w przedmiocie uprawnień do pobierania przez P. W. alimentów, ewentualnej daty ich uchylenia lub zaprzestania pobierania z innych przyczyn, wysokości zobowiązań skarżącego z tego tytułu, a także możliwości rozpoznania wniosku skarżącego w tym zakresie. Dodać tez należy, że Sąd podziela stanowisko organu, że w prawach umorzenia należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych mają zastosowanie przepisy obecnie obowiązującej ustawy. Niewątpliwie wniosek skarżącego został złożony pod rządami ustawy z dnia 7 września 2007 r. – w dniu 2 lutego 2015, która weszła w życie z dniem 1 października 2008 r. W przepisach przejściowych obowiązującej ustawy, w art. 41, art. 42 ust. 2 i art. 43 ust. 1 uregulowano granice stosowania przepisów dotychczasowych. Z wymienionych przepisów wynika, że obejmują one sprawy dotyczące zaliczek alimentacyjnych, do których prawo powstało do dnia wejścia w życie ustawy, sprawy o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne, egzekucji należności z tytułu wypłacanych zaliczek alimentacyjnych. Istotnie wymienienie w przepisach przejściowych określonych spraw, daje podstawę do uznania, że dotyczą one tylko wymienionej kategorii spraw a nie wszystkich opartych na poprzednio obowiązującej ustawie. Należy się również zgodzić z organem II instancji, że zapis zawarty w art. 30 ust. 1 obowiązującej ustawy daje podstawy do stwierdzenia, że umorzenie zaliczek alimentacyjnych, a taka instytucja istniała w ustawie z marca 2005 r., może być dokonane na mocy obowiązujących przepisów. Art. 30 ustawy odwołujący się w ust. 1 do art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy reguluje kwestię umorzenia zaliczek alimentacyjnych, z wniosku złożonego po dniu 30 września 2008 r., pod działanie ustawy z dnia 7 września 2007 r. Takie stanowisko potwierdza powołane przez organ II instancji orzecznictwo sądowoadministracyjne. Odnośnie zarzutów skargi należy podnieść, że rozpoznającym wniosek skarżącego był organ właściwy dłużnika. Zatem jak wyżej stwierdzono mógł on rozważać prośbę skarżącego w oparciu o przesłanki określone w ust. 1 art. 30 ustawy. Z treści wniosku skarżącego z dnia 2 lutego 2015r. wynika, że prośbę swą opiera na dwóch przesłankach – na dokonaniu systematycznych wpłat z tytułu alimentów oraz złej sytuacji zdrowotnej oraz majątkowej. Te ostatnie przesłanki mogą być przedmiotem oceny organu właściwego dłużnika czyli w tym przypadku Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S., do którego zresztą zainteresowany skierował wniosek. Tak więc w tym zakresie również wniosek podlega dalszemu rozpoznaniu. Ostatecznie należy stwierdzić, że w części w której wniosek strony został rozpoznany, decyzja odpowiada prawu. To zaś skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. J.T. 25.02.16r.